Als het lot tegen je keert...

2.1

En zo ging het dag in dag uit, en hoe langer hoe meer werd Yasmina een totaal andere persoon: ze was verbitterd, onaardig (zelfs tegen Hurriya), maar het gekke was dat ze wel de beste van de klas werd.

Zonder vrienden of vriendinnen vertrok Yasmina elke dag naar de bus. Daar zou ze uitgelachen worden, Frankenstein genoemd worden, misschien kreeg ze weer iets naar haar gegooid. Vervolgens zou de bus opstappen: er zou weer geen plaats voor haar zijn. Yasmina staarde altijd het raam uit, met wazige ogen. Waarschijnlijk zouden ze ondertussen weer vanalles op haar boekentas schrijven...

Als ze op school aankwam, werd ze eerst 'begroet' door Aziz.

"Hey schoonheid?"

Dan zou iedereen lachen.

"Alles goed...met je spiegel!!!!!"

Weer iedereen die in lachen uitbarst..

In de klas zou haar huiswerk afgepakt worden, uigelachen worden omdat ze altijd alles wist. Dit elk lesuur lang, dag in dag uit.

Ohja, nu kwam er variatie in haar leven: Ze werd nu ook bedreigd, door Nora, haar ex-beste-vriendin.

Op een dag ging ze alleen (met wie anders?) naar het toilet. Daar stond Nora, ze was aan het roken, samen met een stuk of acht meisjes..

"Hey schoonheid"

".."

"Zou je mijn groet niet beantwoorden?"

".."

"He trut! Ik ben wel tegen jou bezig é!"

"Weet je Nora, het is niet omdat Aziz je aandacht geeft dat je moet denken dat hij enkel jou aandacht geeft. Het is ook niet omdat je met Nordin samen bent dat hij echt van je houdt...In zijn ogen ben je maar een ****."

"Hoe durf je!", krijste Nora.

Ze sprong op Yasmina af nam haar bij haar haren vasten, en trekte er goed aan. Yasmina liet dit allemaal over haar heen gaan.

Tenslotte nam ze Yasmina's hoofd en stak ze in 1 of ander toilet en trok een paar keer door.

"Zo nu heeft je oerlelijk gezicht geen vuiltjes erop."

Yasmina trok het haar allemaal niet meer aan. Ze ging de toiletten uit en gin naar de les, waar ze weer gepest zou worden.

Wanneer hield het op? Ze kon er niet meer tegen...

Als zelfmoord niet haram was, zou ze het allang hebben gepleegd.

Was haar moeder er maar, tegen Nadia kon ze wel praten, maar er was iets geknakt in hun band: Yasmina had Nadia diezelfde verschrikkelijke avond Nadia behoorlijk uitgescholden en dit had Nadia gekwetst dat kon je gewoon zien.

Pff, wat voelde ze zich alleen..

En voor het eerst in maanden, huilde Nadia had het ondertussen erg moeilijk: ze was nu officieel wees, ze had geen moeder of vader. Enkel haar zusjes en broertjes. Pfff ze werkte zich te pletter dag in dag uit, maar het leek alsof het niet geapprecieerd werd..

Ze besloot op een dag te gaan wandelen met Hurriya die bezig was met haar eerste stapjes.

Terwijl ze aan het wandelen waren, dacht ze na over haar leven..

Hoe simpel was het leven een paar jaar geleden. Mét ouders en zonder zorgen. Nu was het elke dag overleven, ze wou terug gaan studeren, maar ze wist dat dat niet meer ging: wie zou er op hurriya passen?

Soms fantaseerde ze wel over hoe haar huwelijk zou zijn, een lieve man die haar graag had, samen reizen, kinderen. Ze nam een diepe zucht: wie zou haar nu willen. Had Yasmina het niet gezegd: "Je bent maar een oude slons die nauwelijks buiten komt.

"Ik ben nu nog buiten", mompelde..

"Ja dat ben je inderdaad "

"Ze keek op en zag een meisje van een jaar of 21, bijna even oud als Nadia.

"Haha , sorry ik was tegen mijn eigen bezig.."

"Is dat je zusje?"

"Hee ja zenne "

"Wat een schatje seg!"

"Dank je.."

"Ben je hier met je moeder..?"

"Neen, ik heb geen moeder meer"

"Ow, het spijt me.."

"Ach allahirahma, het leven gaat door, maar wie ben je eigenlijk?"

"Ow, ik ben Samiya "

"ahah , aangenaam ik ben Nadia.."

"Ahha, heb je zin om bij koffie te komen drinken? Mijn huis is hier vlakbij, ik wil je beter leren kennen: je lijkt me best wel tof en ik ken hier nauwelijks iemand.."

"Ow graag, maar Hurriya is geen stille! "

"Geeft niets mijn broers en zussen ook niet!!"

"Hey, wat fijn"