Als het lot tegen je keert...

11.2

"Oumaima?", zei Aziz met spijt in zijn stem. Hij kreeg geen antwoord terug.
"Oumaima, het spijt me.."
Hij klopte voorzichtig op de deur van haar slaapkamer, hij hoorde een licht gesnik. Zijn hart brak, waarom dacht ie nooit na voor hij handelde? Spijt, komt altijd te laat. Hij klopte weer voorzichtig en ging toch maar naar binnen.
"Oumaima? Oumaima, toe huil nu niet"
Oumaima stopte plotseling.
"Aziz, ga weg! Ik wil je eventjes niet zien!"
"Oumaima..Sorry voor mijn reactie, maar je moet me begrijpen-"
"Neen! Dat doe ik niet! Eerst geef je me een hele preek dat ik toch maar de sprong moet wagen en moet hertrouwen! En als ik dan de stap neem, sla je me bijna verrot!"
"JA! Je zegt tegen een wildvreemde ja! Trouwens ben je gescheiden van Nordin?"
"Ja! In mijn hoofd wel ja! Wat denk je! Trouwens hij is 'vermist' en hoofdverdachte.."
"Ja dus kun je moeilijk een echtscheiding aanvragen en kun je dus ook heel moeilijk hertrouwen!"
"Wat is je probleem man?! Dit zeg je nu pas allemaal! Ik snap je niet!"
"Sla niet zo'n toon tegen me!"
"Of wat anders", siste Oumaima
Aziz zuchtte diep..
"Dus je hebt ja gezegd"
"Ja en ik blijf bij m'n besluit"
"Hals over kop!"
"Ja ja ja!"
"Goed! Ik zeg niets! Als je het zoveel beter weet!"
En Aziz stuifde weg en sloeg de deur keihard achter zich dicht. MAnsour zette een pruillipje op en wist niet wat er gebeurde.
"Jongens zijn gekke wezens..Ben jij ook gek? Een klein beetje", fluisterde Oumaima zachtjes, "Laat hem maar eens afkoelen, hij moet weten wat hij wil! Ik kan dit leven niet meer aan..Ik wil het beste voor jou..Word jij later ook zoals je vader? Kan ik nauwelijks geloven..Zou jij je eigen moeder slaan? Heb al zoveel klappen moeten voelen..Mansour van me..Wat heeft de toekomst voor ons in petto?"

Bilal stond de volgende morgend met een zenuwachtig gevoel op. Vandaag zou hij samen met zijn moeder naar Oumaima gaan. Hij zou 'officieel' haar hand gaan vragen. Langs de andere kant was hij ook teleurgesteld, hij had ruzie met zijn beste vriend Hicham. Hij herinnert zich de vorige avond, het was glashelder gegrift in zijn geheugen..

Bilal was opgewekt naar boven gelopen en zag hoe zijn beste vriend sikkeneurig voor de tv aan het zitten was. Bilal schudde zijn hoofd en besloot maar eens te vragen wat er was. Hij plofte naast hem.
"Wat is er Hicham? Je bakkes ligt tot op de grond!"
"Bakkes..", zei Bilal onzeker
"Ow, dat zeggen die Belgen hier..Voor mond denk ik"
"Ow..ahzo"
En Hicham keek weer naar het televisiescherm.
"Kom zeg nu gewoon wat er is!"
"Niets"
"Mij maak je niets wijs! Zeg nu gewoon"
"Bilal! Zwijg er nu gewoon over"
"Sahbi wat heb jij nu!"
"Niets oke!"
"Moehim als jij niets wil lossen..Ik ben naar Oumaima geweest"
"Ah. Leuk"
"Doe niet zo droog", zei Bilal geïrriteerd. , "Moehim..Ik heb haar ten huwelijk gevraagd"
"Ja Bilal, super", zei Hicham jaloers. Waar kwam dit gevoel toch vandaan en dit tegenover zijn beste vriend? Bilal deed alsof hij het niet had gehoord.
"Ja en morgen gaan ik en mijn moeder haar ten huwelijk vragen. Officieel"
"Top"
"Joh! Wat is je probleem, kun je dan niet op zijn minst alsof doen dat je luistert! Dat je blij voor me bent.."
"Ik heb andere dingen aan mijn hoofd, safe laat me met rust"
"Ik ben je beste vriend sahbi! Ik vertel je alles, vertrouw je mij dan niet of wat? Kijk me aan Hicham!"
"Ja wat moet ik zeggen, proficiat trouw snel.Ben blij"
"Wat heb je Hicham! Ik herken je niet!"
"Ik heb het verbrod bij Oumaima! Nu goed! Oke! Ze haat me! Oke!"
"Als je het me had gezegd.."
"Wat dan!"
"Wat heb je dan gedaan?"
"Ik heb haar uitgescholden ja! Alles! Oke!"
"Rustig"
"Neen ik blijf niet rustig! Ga maar naar je Oumaima"
"Hicham! Verdomme! Kun je dan niet voor me blij zijn! Ongelooflijk, het is waar wat ze zeggen..Jaloezie verteert! Ipv hier zo zitten te tobben, ga naar haar toe, biedt je excuses aan, als je een man bent."
"Ach laat me met rust.."
"Sahbi wat is je probleem man!"
"Ik zei laat me met rust"
Bilal keek toe hoe zijn vriend zijn rug naar hem toe keerde..Ze hadden nog nooit ruzie gehad..Nog nooit..

Bilal schudde zijn hoofd toen hij er terug aan dacht. Jaloezie verteert..Maakt vriendschap kapot. Hij had besloten het even te laten rusten, afwachten tot meneer zou afkoelen. Dan konden ze weer redelijk praten, maar nu wilde hij er eventjes niet aan denken. Hij ging trouwen..Insh'Allah. Hij ging opgewekt naar beneden en voelde al meteen dat de sfeer niet goed zat. Zijn tante keek bij zijn binnenkomst onheilspellend naar Bilals moeder.
"Salaamoe3aleikoem"
"Wa3aleikoemoe salaam Bilal", zei zijn moeder droog.
"Ewa..Wanneer gaan we insh'Allah", zei Bilal enthousiast
"Waarom heeft ze een kind"
Bilal keek vreemd naar zijn moeder..
"Weet ik veel sinds een jaar en een half ofzo"
"En jij vindt dit normaal"
"Ja mama...Wat is er zo abnormaal aan, jij hebt toch ook kinderen"
"Praat niet zo tegen me!"
"Wat, ik snap je punt niet?"
"Ze is al getrouwd geweest"
"Ja"
"Je zoon vindt dit blijkbaar heel normaal", kwam Bilals tante er nonchalant tussen. Bilal keek vernietigend naar haar, ze schrok zichtbaar.
"Ja, en dan..Ik wil haar gewoon trouwen, nu.."
"Bilal! Van al de meisjes die je kan trouwen kies je haar eruit? Ze heeft al een zoon, is getrouwd geweest met een nietsnut.."
"Mama, ik heb gekozen ja, en insh'Allah, ik wil haar als vrouw. Je kent haar nog niet eens en je zit hier al te oordelen!"
"Ik wil het beste voor je"
"Mama ze is geen afval ofzo!", zei Bilal die gekwest begon te raken.
"Ik heb liever dat je haar niet trouwt."
"Mama! Dat meen je niet!"
"Neen..Jij verdient beter"
"Mama-"
"Neen!"
Bilal stond abrupt op en stormde weg naar buiten.