Als het lot tegen je keert...

4.5

Hassan hielp Nordin mee naar binnen. Oumaima bedankte hem en sloot de deur. Het was weer hetzelfde liedje..Ze sliep die nacht slecht..
Toen ze de volgende morgend wakker werd. Schrok ze zich dood. Nordin was woedend. Hij was buiten zichzelf.
"VUILE ****!! HOE DURF JE NAAR EEN DISCOTHEEK TE KOMEN!! IN HEMELSNAAM. BEN IK MET EEN H**R GETROUWD???"
"Nordin! Hoe durf je zo tegen me te praten! Wat deed jij in een discotheek! Je bent getrouwd in hemelsnaam!! Je was zat!! Alcohol is haram weet je nog wel? Al die vrouwen rond!! Ik die je in de midden van de nacht jou van de andere kant van de stad moet gaan halen. Als het Hassan niet was..."
"WAT HASSAN? NU NOG MET ANDERE MANNEN OOK? JIJ DOCHTER VAN EEN ****"
Nordin trok Oumaima aan haar haren en begon op haar gezicht te beuken..Hij bleef maar slaan..Oumaima bleef smeken. "Nordin aub hou op...Snif hou op!!!!"
"Dit zal je leren! Dit zal je leren!! Jij komt niet meer buiten!!"
Toen liet Nordin Oumaima los. Oumaima's gezicht was 1 en al bloed was gebroken..Ze had een blauw oog...Pijn voelde ze overal..Pijn..En nog eens pijn...
Plots voelde ze zich misselijk. "Neen", mompelde ze..Niet met hem..
Oumaima was zwanger...

Nadia was vertrokken en liet met een wee gevoel Yasmina achter. Er zou iets gebeuren dat voelde ze..Maar wat? Ach misschien was ze gewoon een beetje paranoia bezig.

Yasmina zat alleen thuis. De telefoon ging plots over. Het was Jafar hij vroeg of Yasmina naar het ziekenhuis wou komen. Hij had een verrassing. Yasmina was nieuwsgierig, ze nam een typische hoofddoek met vele bloemetjes op en deed snel een lange trui aan. Nu nog een paar oude sleffers en het plaatje was compleet. Yasmina keek in de spiegel in de gan en giechelde. Het voelde raar aan om te lachen, het was al een hele tijd dat ze dat nog had gedaan..Vreemd..Vroeger was ze zo'n vrolijk kind. Nu was ingetogen, introvert, helemaal niet sociaal..Behalve als ze bij Adam was. Wat had ze hem al een hele tijd niet gezien..Misschien had Nadia gelijk en zou ze nog eens moeten afspreken met Adam. Ach ze zou wel zien..

Yasmina ging naar de kamer van Jafar. Het was inderdaad al een hele poos geleden dat ze nog naar Jafar was geweest. Had Nadia gelijk? Waren ze van elkaar weg aan het groeien?
Ze had een zakje koekjes bij en wou juist aankloppen, toen ze een kinderstemmete hoorde. Hé; wat vreemd. Jafar zat toch alleen op kamer?
Ze klopte aan en plots werd het stil.
"Ja kom maar binnen", zei Jafar met een grijns
"Hey"
"Ahhaha"
"Waarom lach je?" Yasmina voelde zich al geïrriteerd. Waarom kon ze er niet tegen dat Jafar gelukkig was.
"Moet je die verrassing nu zien?"
"Doe maar"
Plots sprong er een kindje van onder het bed uit.
"Dit is Yasser"
"Ja en?" Yasmina's stemming was plots helemaal omgeslagen, ze zou iets te horen krijgen dat haar niet zou aanstaan.
"Ik heb besloten hem te adopteren, hij komt bij ons wonen"
Yasmina voelde een woede opborrelen. Hoe durfde hij? Was dit de manier waarop hij Hurriya vergeten, door haar te vercvangen door een onbekend kind?
"HIJ KOMT ER NIET IN!"

Jafars gezicht verstrakte, deze reactie had hij niet verwacht.
"Hoe bedoel je hij komt er niet in? Wie denk je wel dat je bent, ik ben nog altijd voogd van jou en ik zal wel beslissen wie er thuis komt of niet!"
"Is dit je manier van verwerken, Hurriya is er niet meer, dus we nemen er een ander? Is dit hoe het moet? Hoe durf je! Geen zwervers bij mij thuis!"
"Zwerver? Hoe durf je hem zwerver te noemen! Yasmina denk na voor je iets zegt! Hij is wees!"
"En dan! Ik ook!! Harde wereld pech!"
"Hoor jezelf eens praten!!"
"Wat denk je wel! "
"Het is niet om Hurriya te vervangen! Hij heeft niemand dus wil ik hem opvangen! Waar moet hij anders heen?"
"Weet ik niet! En trouwens sinds wanneer ben jij een soort moeder Theresa geworden? Hè? Vroeger keek je zelf niet naar ons om! En nu dat dat..Klein gedrocht er is! Ontferm je je meteen over hem!!"
"Wat is je probleem nu eigenlijk? Het is een kind verdomme! Een wees bovendien!! Hij is helemaal alleen op deze wereld! Heb je dan geen hart?"
"Of ik geen hart heb! Mijn hart is kapot! Helemaal kapot!"
"Wat is je probleem? Ik zorg er toch voor?"
"Ja voor hoe lang?", Het was eruit voor Yasmina besefte wat ze had gezegd..
"Wat wil je daarmee zeggen", zei Jafar koel, "Dus je gelooft er zelfs niet meer in dat ik zal genezen?"

Younes werd uit zijn cel gehaald. Zou hij er terug uit mogen? Zou hij nu vrij zijn? Hij was benieuwd...
De celgenoten keken plots de andere kant uit. Er was iets bizar aan de hand..Waarom waren de celgenoten niet blij of jaloers. Het was net of er een soort schuldgevoel in de cel hing..
"Wat is er?", vroeg Younes aan de celbewaker.
"Ahha, vraag dat maar aan je vriendjes.."
"Wat is er dan?"
......

Iedereen keek de andere kant op. Younes werd bang, wat zou er gebeuren? Hij keek de celgenoten 1 voor 1 aan. Hij kende ze ondertussen allemaal wel goed. Ze deelden elkaars geheimen en lijden, hij dacht dat hij er wel echte vrienden tussen had zitten, maar nu...Begon hij er aan te twijfelen.
"Zeg het me! Yassin, Omar...? Wat gebeurt er??"
"Vergeef ons.."
"Wat moet ik jullie dan vergeven? Zeg het me!! Aub! Ik ben jullie vriend toch!", Younes geraakte in paniek..
"Je moet ons begrijpen, het praat het weliswaar niet goed, maar..Wij zitten hier al lang, sommigen al 20 jaar. We willen terug naar onze gezinnen, kinderen, vrouwen.."
"Ja en?", Younes kreeg een bang voorgevoel..
"We kregen een kans van 1 van deze bewakers...Er is een illigale slavenhandel aan de gang..."
"En..."
"Wel als we iemand zouden aanduiden...Dan zouden we vrij mogen komen..Dus hebben we jou gekozen...Jij hebt toch niemand.."
Younes viel bijna flauw...
"Wat als slaaf?? Wie zijn jullie om dat over mij te beslissen hoe durven jullie??"
Ze keken allemaal de andere kant op..
"Jullie kunnen dit niet maken! Ik ben een mens! Net als jullie! Ik heb broers en zussen! Net als jullie!!!"
De bewaker handboeide hem...Younes keek de celgenoten smekend aan..Waarom was dit geen droom..Waarom...