Als het lot tegen je keert...

6.2

Younes keek Ayoub eventjes met fonkelende ogen aan en en deed wat gem gevraagd werd. Ayoub werd niet bedankt en zo gingen ze steeg in, steeg uit, op weg naar het ziekenhuis. Plots besefte Ayoub iets! Younes zou geconfronteerd moeten worden met Aziz..Aziz, waar het allemaal mee begonnen is. Oh Allah, wat moest hij nu doen? Hij besloot dat er niets anders op zat dan hem gewoon mee te nemen.
"Ayoub?", zei Younes ineens.
"Ja?"
"Gaan we naar huis?"
"Ja, zodra ik tickets heb, gaan we naar huis. Heb je je paspoort nog?"
Younes keek weer naar de grond. Ayoub stond plots stil
"Younes? Ik vroeg ofdat je je paspoort nog hebt? Je identiteitskaart? Iets!!"
Younes staarde gewoon naar de grond en zei op monotome stem.
"Alles is verbrand, of begraven. Alles...Niets bleef over..Niets..Niets!! Niets!!!!"
Het zag er weer naar uit dat Younes aan iets herinnerd werd. Ayoub suste hem gauw: "Niet erg Younes, niet erg, kom, kom. Shht.."
Het zag er naar uit dat Younes in shocktoestand was, hij was getraumatiseerd. Het deed Ayoub zeer zijn vriend zo te zien. Dit was zijn schuld, beschuldigde Ayoub zichzelf. Zijn schuld.
Hij zou het goed kunnen maken door Aziz en Younes naar België te leiden, maar Younes had geen papieren. Hij kon niet zomaar door de douane gaan. Lichte paniek overviel Ayoub. Hij besloot er eventjes niet aan te denken en zich te focussen op een ander probleem: de ontmoeting tussen Aziz en Younes.

Toen ze vlak voor het ziekenhuis stonden besloot Ayoub dat hij Younes erover aan zou moeten spreken. Hij wist geen houding te nemen..
"Younes?"
Hij bleef naar de grond kijken.
"Ik moet je iets zeggen, ken je Aziz nog?"
Younes schrok zichtbaar van die naam..
"Aziz? Yasmina? Waarom, waarom Aziz? Die is er niet?"
Wat klonk Younes toch verward.
"Euhm, ik moet iets bekennen, Aziz zal met ons mee gaan naar België.."
Younes bleef Ayoub zo kil aankijken dat er een rilling over zijn rug ging.
"Ik ga niet naar binnen", zei Younes kil
"Maar..je kan niet zomaar buiten blijven, je hebt onderdak nodig, voedsel: je bent ondervoed!!"
"Ik heb me een paar jaar zonder jou kunnen redden. Een week zal ook wel lukken?"
"Toe, je moet hem ontmoeten, je zal het ooit moeten doen."
"Neen, niets moet, alleen sterven."
Bij die woorden besefte Ayob dat hij Younes nooit zou kunnen overhalen. Misschien Oumaima wel..Maar hij kon Younes toch niet zomaar voor de deur laten? Hij besloot naar het hotel aan de overkant een kamer te boeken, voor hun beide. Hij liet Younes in de kamer achter en rende het ziekenhuis in. Hij moest Aziz om raad vragen voor het paspoort gedoe..

Nadia begon te paniekeren. Waar was Yasmina in hemelsnaam op dit uur? Yasmina was niet het type dat uitging. Zeker niet om dit uur!
"Oké rustig Nadia", probeerde Nadia zichzelf gerust te stellen.
"Ze is gewoon eventjes weg, ze is jong en is waarschijnlijk bij vriendinnen...Maar ze heeft nauwelijks vriendinnen!! Ze heeft enkel Adam, maar ze zou het niet in haar hoofd halen om bij hem te slapen..Of wel? Oh Allah laat haar aub niets overkomen zijn. Mijn hart heeft al te veel moeten verwerken. ya Allah..Ze zat op het puntje van een crisis."
Misschien was ze bij Jafar, dacht Nadia plots, neen dat kan niet!
Zou er iets met haar gebeurd zijn, onderweg naar de bakker? Nadia zou het zichzelf nooit vergeven...
"Adem in, adem uit", Nadia dacht dat ze dood zou gaan van angs, toen ze plots een sleutel in het slot hoorde. Ze sloop naar de gang en probeerde af te luisteren wie het was. Het kon een dief zin
"- Neen Adam, het komt wel goed..Neen echt, het zal wel lukken, dank je wel voor je bezorgdheid.."
Nadia rende naar beneden. En werd bijna histerisch toen ze haar zag.
"Yasmina!!! Dit is geen uur om binnen te komen!! Je gaf me bijna een hartaanval!! Jij hoort nu in je bed te liggen!!"
"Nadia? Je bent terug...Je bent terug.." Maar plots drongen de woorden van Nadia tot haar door.
"Nu moet je niet alsof doen dat je ongerust was! Je laat weken niets van je horen en nu kom je moedertje spelen!! Ipv dat je blij bent om je zus te zien, sta je hier tegen me te krijsen. Alsof ik een klein kind ben! Wat tegenwoordig beschouwt iedereen als een klein kind!!"
Nadia zag hoe de tranen uit Yasmina's ogen liepen. Yasmina werd snel boos, maar die tranen..Maakte duidelijk dat iets haar had gekwetst.
"Yasmina, het spijt me, ik had niet zo tegen je moeten roepen. Maar ik kom hier aan en vind je hier niet. Ik dacht, ik dacht...Dat er iets verschrikkelijks met je was gebeurd..Het spijt me."
Nadia omhelsde Yasmina en Yasmina liet zich snikkend op haar schouder vallen. "Het is niet eerlijk", snotterde ze..
"Wat is niet eerlijk?"
"Vraag dat maar aan Jafar!!"
En Yasmina liep naar boven en sloeg haar deur toe. Nadia liet zich op de grond vallen. Ze had haar thuiskomst anders verwacht...

Nadia ging aan de keukentafel zitten en lege haar gzicht in haar handen. Het was een puinhoop geworden, dat voelde ze nu al aan. Ze was duidelijk terug, en ze voelde weer de zware last van verantwoordelijkheid. Ze had zelfs haar verhaal niet kunnen doen, ze was zo verheugd op haar thuiskomst, maar het was een teleurstelling. Ze wenste dat ze nog achter die vuilnisbakken stond samen met Hicham. Ze wou dat gevoel nog eens herbeleven. Achja...Ze viel bij de eerste zonnestralen even in slaap, zomaar op de keukentafel. Met haar trouwjurk aan en de groene tas aan haar benen: ze was uitgeput.

Ze stond een paar uur later terug op, ze voelde het als haar plicht om voor het ontbijt te zorgen. Ze zette wat muntthee, roosterde een paar sneetjes brood en legde wat kaas op tafel: er was niets anders in huis. Toen ze dat allemaal had gedaan liep ze naar boven voor een lekkere warme douche! Toen de waterstralen op haar hoofd vielen, voelde ze zich wat beter. Ze droogde zich af en keek de spiegel in. Ze was nog steeds dezelfde meid, alleen wat volwassener en een paar ervaringen rijker. Ze deed een simpel kleedje aan en rende naar beneden. Yasmina had een briefje neergekrabbeld: "Geen honger, ff weg, tt strax"
Dat deed Nadia wel eventjes pijn, ze had een heel ontbijt klaargemaakt, speciaal voor Yasmina, ze had gehoopt op een babbel, maar neen..Ze was was gewoon weggegaan en had zelfs niet de moete genomen om het in haar gezicht te zeggen..

Ze at alleen en voelde zich een beetje miserabel. Ze besloot die dag naar Jafar te gaan en dan 's middags toch haar bakkertje te gaan openen. Ze ging naar boven trok iets simpels aan deed leuke sandaaltjes aan en vertrok.