Als het lot tegen je keert...

11.4

Yasmina had te kampen met schuldgevoelens, het achtervolgde haar echt: je liegt tegen je zus, herhaalde het kleine stemmetje in haar achterhoofd voortdurend. Maar ze kende haar zus! Door en door, ze zou haar gewoon niet laten! Daarbij was ze zelf beginnen twijfelen, sinds die ene keer had ze Adam gewoon niet meer gezien. Hij zei dat ze nog naar de ambassade van Marokko moesten gaan en natuurlijk het gemeentehuis. En dat was het laatste dat ze van hem had gehoord. Ze begon te twijfelen, maar het probleem was dat ze er met niemand over kon praten. Nadia zeker niet, die zou zo alles stop roepen..En Jafar, neen, die had al iets voor haar gedaan als ze nu al haar twijfels zou uiten, zou hij ook alles stop zetten. En kleine Yasser; ach..Hij was zo stil de laatste tijd, met welke gevoelens kampte dat kleine jochie toch? Plots werd er gebeld, het gerinkel daverde doorheen het lege huis. Ze hoorde hoe Nadia de deur opende, glas brak. Yasmina schrok zich een ongeluk, ze deed snel een hoofddoek aan en snelde naar beneden. Tot haar grote afschuw zag ze haar toekomstige schoonmoeder en schoonzus, samen met een duidelijk boze Adam. Yasmina wist wanneer hij over iets niet tevreden was, hij glimlachte dan wel, maar ze las het gewoon in zijn ogen. Langzaam ging ze naar beneden, ze slikte, en gaf haar schoonzus en schoonmoeder een kus.
"Salaamoe3aleikoem", zei ze stilletjes. Ze voelde de ogen van Nadia in haar rug prikken, ze durfde gewoon niet naar haar te kijken. Ze wilde het ongeloof niet in haar ogen zien, ze wilde de verwijten niet horen. Al had ze gelijk..Zij had immers haar zus belogen. Iedereen keek naar Yasmina.
"Wie zijn dat?", zei Nadia met fonkelende ogen
"Excuseer", zei Adam met een pijnlijke grimas, en hij keek van Yasmina naar Nadia.
"Nadia..Dat is Adam"
"Speel niet met mijn voeten jongedame", zei Nadia furieus
"Wel..Dat zijn mijn schoonzus en schoonmoeder, toekomstige", zei Yasmina met bijna tranen in haar ogen.
"Achzo, mag ik vragen wat ze hier doen?"
Dit kon niet waar zijn, dacht Yasmina paniekerig. Dit ging fout lopen, ze zag hoe Adam zijn vuisten balden, maar hij zag niet hoe zijn moeder allergemeenst glimlachte.
"Euhm Nadia, misschien heb je het niet gehoord, maar dat zijn mijn moeder en zus..Misschien drong het niet tot je door, ik weet zelfs niet hoe het komt dat je het niet weet", zei Adam terwijl het boeketje in zijn handen werd plat gedrukt uit woede.
"Kom even binnen", zei Yasmina met tranen in haar ogen
"Neen! Ik weiger! Hoe durven ze!"
Yasmina keek Nadia smekend aan, ze begreep haar maar al te goed..Maar..Oh jeetje, wat moest ze nu doen.
"Hoe bedoel je je weigert", zei Adam gevaarlijk kalm, "Je zus wordt mijn vrouw toch, ik accepteer haar familie, waarom is dit niet wederzijds.."
"Ja dat vraag ik me ook af", voegde zijn moeder er droog aan toe.
"Niemand heeft je gevraagd mijn zus te trouwen !" Adam liet met een schok het boeketje vallen. Alhamdullilah! Er werd weer gebeld, Jafar kwam binnen samen met Aziz, die blijkbaar ook niet wisten wat er aan het gebeuren was.
"Salaamoe3aleikoem", zeiden ze in koor.
"Wa3aleikoemoe salaam", zei Yasmina als enigste.
"Zo, waarom gaan we niet naar de woonkamer"
"Omdat je zus weigert!", riep Adam
"Hier wordt niet geroepen!", zei Nadia ijskoud.
"Kom laten we gewoon naar de woonkamer gaan", zei Jafar kalm
"Neen ik denk het niet", schudde Adam met zijn hoofd.
"Jawel Adam, volgens die jongeman zijn we toch welkom, dus laten WIJ tenminste beleefd zijn en naar binnen gaan"
Nadia kookte vanbinnen! Hoe durfde dat mens! Jafar zag het aankomen en voor Nadia iets kon zeggen, waar ze later spijt van zou hebben, begeleidde Jafar de gasten naar de woonkamer. Aziz volgde met een rood hoofd. Wat deed hij hier in hemelsnaam? Juist nu, op dit moment.
Yasmina wilde haar zus aanspreken, maar het enige wat Nadia deed was haar met een schuddend hoofd aankijken en met grote passen naar de keuken gaan. Daar veegde ze woeden de tranen weg. Iedereen wist er van! Behalve zij! Juist zij, zij die zoveel moeite deed voorhen! Waarom hadden ze niets gezegd! Het ergste van al was dat zij nu overkwam als de onbeleefderik! Ondertussen ging Yasmina ongemakkelijk naast Jafar zitten, Aziz ging naast Jafar zitten. Doodse stilte. Niemand zei een woord, Adam was furieus en schonk Yasmina geen enkele blik, en Jafar besefte maar al te goed dat ze een grote fout hadden begaan door dit te verzwijgen voor NAdia.
"Zo", zei de moeder uiteindelijk, "Yasmina"
"Ja..", antwoordde ze onzeker.
"Wie is die jongen daar", terwijl ze naar Aziz wees. Yasmina's bloed bonkte in haar slapen.
"Dat is een goede vriend van mij", kwam Jafar haar te hulp. Hij wist maar al te goed waar dit naar toe ging.
"Goede vriend? ..Hmm..Van Jafar..Ook van Yasmina toch..Niet?"
Yasmina kreeg een droge mond.
"Dat weet ik niet"
"Hoe je weet dat niet", zei Adam vol ongeloof, "Van waar zou je hem moeten kennen"
"Maakt toch niet uit", zei Jafar snel.
"Goed, wanneer krijg ik je ouders te zien", zei de moeder met een 'vriendelijke' glimlach.
"Je weet goed genoeg dat ze overleden zijn!", barstte Nadia uit het niets uit.
"Ja mama, dat heb ik je gezegd", zei Adam zwakjes.
"Oeps, vergeten..Achja"
"Moehim, we kwamen Yasmina halen om naar het gemeentehuis te gaan"
"Nu al", floepte Yasmina eruit
Adam keek vernietigend haar kant uit, Yasmina voelde de tranen prikken, maar probeerde zich in te houden.
"Oh, waarom weten we dit nu pas?", zei Jafar zachtjes
"Tja, er zijn zoveel dingen die we niet weten", zei Nadia koeltjes
"Yasmina ga je nu mee of niet", zei Adam onbeleefd. Yasmina voelde een steek in haar hart, zo kende ze Adam niet. Normaal was hij lief en zacht en nu, nu kleineerde hij haar voor haar broer en zus..
"Heel wat beleefder daar ", zei Nadia gevaarlijk kalm
Adam negeerde haar duidelijk.
"Ja of neen"
"Ja", piepte Yasmina stil. Ze voelde zich zo gekleineerd..
"Wacht ze gaat niet zomaar alleen!", riep Nadia
"Ik ga wel mee"
"Gaat die Aziz ook mee", voegde Adam er als klap op de vuurpijl aan toe
"Neen ik ga naar huis", zei Aziz met een rood hoofd en hij verdween snel en geluidloos.
"Yallah"
En Adam was weg, de moeder bleef als laatste over en ging toen naar Nadia. Ze stond nog geen 5cm van haar en keek haar pal in de ogen.
"Ik zei toch dat je er spijt van zou hebben"