Als het lot tegen je keert...

10.6

Nadia haastte zich naar de andere kant van de stad om daar te beginnen met het huis van een gezellige tante schoon te maken. Ze was stil en werkte door. Af en toe kon ze haar tranen niet bedwingen, maar dan veegde ze die ruw weg. Ze kon niet geloven dat Jafar zo stom deed! Ze bedoelde het toch goed, wat had ze anders moeten doen? Moest hij maar niet zo stom zijn om zomaar alleen op straat rond te lopen! Uit woede begon ze de vloer stevig te schrobben. Vriendje? Vriendje? Wat dacht hij wel! Hicham was Nadia's vriend helemaal niet! Goed, ze had gevoelens voor hem, maar het is nooit verder gekomen! Wat voor een beeld had ie nu eigenlijk van zijn zusje? Jeetje..
"Stomme brompot", mopperde Nadia. Tuurlijk ze begreep wel waarom hij kwaad werd, maar ze had toch geen keuze?

Na het huis helemaal te hebben geschrobt, bedankte de oude vrouw haar.
"Het is hier echt proper! Jij doet het echt goed"
"Bedankt..Dag", zei Nadia snel.
Ja ze deed het goed, dacht ze verbitterd. Al sinds haar 16de deed ze niets anders, ach..Soms dacht ze erover om terug te gaan studeren, maar dat ging niet. Ze moet werken en daarbij zou ze er toch geen tijd voor hebben, spijtig. Ze stapte flink door en besefte ondertussen dat ze nu naar het huis van Hichams tante moest gaan. Ze bloosde lichtjes toen ze terug aan gisterenavond dacht. Achja..Ze moest geen dingen gaan verbeelden en zeker niet meer dezelfde fout maken als bij Ismail. Opeens stond Nadia's hart stil, Ismail stond te praten met Hicham.

Nadia slikte: wat moest ze nu eigenlijk doen? Er naar toe gaan of weglopen? Maar ze moest gaan werken bij Hichams tante, ze kon toch moeilijk al na de tweede dag ziek melden. Nadia voelde langzaam het bloed uit haar gezicht trekken, ze besloot gewoon er naar toe te stappen: ze had toch niets te vrezen..Toch? Ze stapte er langzaam maar zeker naar toe, jeetje wat had ze Ismail al een lange tijd niet meer gezien..Toch wel raar, de eerste jongen die haar hart had gestolen, spijtig dat het zo moest eindigen. De jongens hadden nog niet opgemerkt dat Nadia ze zat aan te staren.

"Ik waarschuw je Hicham, blijf uit de buurt van Nadia! Verstaan?"
"Of wat anders?"
"Dat wil je niet weten"
"Oh wat ga je dan mensen op zieke mensen af sturen"
"Misschien doet ik dat wel!"
"Ziek in je hoofd man!"
"Moehim ik heb je gewaarschuwd"
"Wat denk je dat ik schrik moet hebben van zielig mannetje als jij? Hé? Ach man laat me niet lachen! Maak eerst wat van je leven! En trouwens Nadia maakt geen tijd voor zieligerds als jij!"
"Ga niet te ver kerel"
"Oei, raak ik een gevoelige snaar?"
Plots ging Ismail Hicham te lijf, dat was blijkbaar de druppel, Nadia zag het al aankomen. Ze rende er naar toe
"Hou ermee op! Stop! Stop"
Maar het mocht niet baten, de ene wou de andere zoveel mogelijk pijn doen. Nadia begon wanhopig aan het T-shirt van Ismail te trekken.
"Jullie moesten jullie schamen! Volwassen mannen die hier om voor niets zitten te vechten! Ismail! Hicham!"
Langzaam maar zeker kwamen beiden tot het besef dat Nadia degene was die tussenbeiden wou komen. Hijgend stopten ze en keken ze verbaasd naar haar toe. Nadia had tranen van woede in haar ogen, het laatste wat ze nu wou is een gevecht op haar geweten hebben.
"Jullie zijn echt ongelooflijk! Is er niet al genoeg geweld in de wereld hé!"
Hicham keek fronsend en veegde het zweet van zijn voorhoofd, hij spuwde vlak voor Ismails voeten. Ismail keek dreigend naar Hicham.
"Van waar ken je hem?", zei Hicham gebiedend
"Excuseer?"
"Ja je hebt me gehoord van waar ken je hem?"
Nadia keek verontwaardigd naar Hicham
"Is dit een kruisverhoor ofzo, doet het eraan toe?"
"Ja! Als ik wist dat je een vriend had, had ik je gisteren niet geholpen!"
"Hij is mijn vriend niet!", zei Nadia met tranen in haar ogen..Hoe kon Hicham zoiets zeggen
"Nadia..Aub..Ik wil het uitpraten", zei Ismail als klap op de vuurpijl
Hichams ogen schoten vuur.
"Ismail ik heb het al zo vaak gezegd..Ik heb jou niets meer te zeggen"
"Niet meer hmm?", zei Hicham furieus, "Wat is dit voor jou Nadia, je speelt hier duidelijk met de gevoelens van twee jongens..Dat doe je niet, Nadia!"
"Gevoelens?"
"Ja, dat hebben wij toevallig ook, gek é?"
"Hicham! Ik speel hier met niemands gevoelens!"
"Weet je wat, ik dacht dat je anders was, maar blijkbaar ben je zoals al die andere duizenden meisjes! En ik maar medelijden met je hebben! Tfoe!"
De tranen liepen over haar wangen
"Hicham! Verdomme denk je dat ik de tijd heb om met jongens hun gevoelens te spelen! Ik heb verdomme een broer en zus verloren! Mijn ouders! Mij oudste broer lijdt aan kanker, hem verlies ik waarschijnlijk ook! Ik werk me te pletter! En jij denkt nu echt dat ik tijd heb voor vriendjes! Ik zelfs geen tijd om te studeren! Weet je wat, wat zit ik hier tegen je te praten! Ik ben jou niets verontschuldigd!"
En Nadia liep op een drafje weg naar het huis van Bilals tante.
Hicham bleef verbijsterd staan..Hij keek naar Ismail
"Je bent te ver gegaan..Dat verdiende ze niet"

Jafar voelde zich beroerd, maar was er toch in geslaagd om zich op te sluiten in zijn kamer. Hij wilde alleen gelaten worden..Waar haalde Nadia het toch? Nadia was toch meestal verstandig. Jafar kon zich niet voorstellen dat Nadia zoiets roekeloos zou doen..Is ze misschien verliefd? Jafar herinnerde zich maar al te goed hoe zoiets voelt, het is iets hemels, maar het kan je ook kapotmaken. Maar Nadia die verliefd is? Kan toch niet? Plots schaamde Jafar zich: waarom zou zij niet verliefd kunnen zijn? Maar het paste gewoon niet bij Nadia, hoe gemeen het ook klonk.
"En wat dan nog?", mompelde Jafar tegen zichzelf..Ze moet verstandig blijven! Eerst die Ismail nu die Hicham..Ze moet echt oppassen, hij wilde ook niet dat ze gekwetst geraakt. Als ze iets wil met een jongen moet dit officieel zijn. Ja zo is het..Anders komt er toch maar miserie van, misschien moest hij dit bespreken met Nadia. Als ze wil trouwen..

Yasmina zat beneden alles op te ruimen. Ze vond het niet fijn dat haar oudere broer en zus ruzie hadden. Yasser zat stilletjes voor het raam naar buiten te staren. Yasmina keek teder naar het jongetje waar ze evenveel van is gaan als haar zusje Hurriya. Neen, hij heeft haar plaats niet ingenomen, zoals ze vaak verwijtend tegen Jafar en Nadia had gezegd. Achteraf gezien schaamde ze zich voor de harde woorden. Er werd gebeld op de huistelefoon..Yasmina nam op.
"Hallo?"
"Ja Yasmina, ik hier"
"Ow Adam..Alles goed?"
"Ja hamdullilah, met jou?"
"Hamdullilah..Jafar is gisteren in elkaar geslagen.."
"Wat? Waarom weet ik dit nu pas?"
"Ach.."
"Neen Yasmina! Zulke dingen moet je me zeggen"
"We hebben je al met zo veel dingen lastiggevallen Adam"
"Zeg dat nooit meer, ik help graag."
"Oké, sorry"
"Hoe gaat het met hem?"
"Bwa..Enkel wat hoofdpijn en een heleboel blauwe plekken, we denken dat Nordin er achter zit."
"Yasmina, pas echt op met die jongen..Hij is dan wel ondergedoken, maar dat wil niet zeggen dat hij jullie niets kan maken"
"Ja..Weet ik wel"
"Goed, maar ik bel je niet om je kapot te preken.."
"Ahha..Waarvoor dan wel"
"Ons trouwfeest"
"Trouwfeest??"
"Ja, Yasmina..Ik wil zeker volgende maand getrouwd zijn.."
"Maar waarom zo snel"
"Waarom niet?"
"Ik weet niet.."
"Twijfel je dan?"
"Neen..Niet van dan, maar het is een grote stap.."
"Moehim, ik kom nu naar je toe" en hij legde neer. Yasmina keek verbaasd naar de hoorn..Volgende maand is ze insh'Allah een getrouwde vrouw..