Als het lot tegen je keert...

1.6

Ondertusen maakte Nadia's tante haar verhaal af..

"Je vader ligt op sterven, hij wil afscheid nemen van je...en van Hurriya.."

"En de rest? Hebben zijn geen recht?"

"Nadia je vader ligt nu op sterven, er is geen tijd meer om naar huis te gaan en ze te gaan halen.."

"Huh? Maar hoe wist je dat ik zou komen?"

"Dat wist ik niet.."

"Ik weet het niet, ik heb teveel verloren door hem..en door jou!"

"Ik weet het Nadia ik vraag je ook niet mij te vergeven..Maar je vader blijft je vader.."

"Nou..."

"Ik weet het niet, tante"

"...Hij ligt boven...Denk ook aan Hurriya ze heeft haar vader in haar hele leventje maar 1 keer gezien.."

"Tante ik doe dit voor mijn vader, niet voor jou..Begrijp me goed: ik wil hierna nooit meer iets met jou te maken willen hebben."

"Dat begrijp ik.."

"Volg me maar naar boven.."

Bij elke treden liet Nadia een traan, ze zou haar vader weer zien..De vader die haar geslagen had, haar moeder had verlaten.

"Nadia?", kreunde haar papa.

"Papa.."

"Kom bij me zitten chouchout inoe"

Nadia liet een traan en glimlachte, mooie herinneringen kwamen terug

"Sorry mijn dochter...Het was nooit de bedoeling om jou pijn te doen of iemand anders..Ik weet niet wat mij bezielde.."

"Papa 't is niet erg.."

"Jawel Nadia het is wel erg, ik heb je je jeugd afgepakt. Dat recht had ik niet."

Nadia huilde.

"Mag ik Hurriya zien?"

"Hier is ze, ze lijkt op mama"

"Ik ben iets vergeten te doen bij haar geboorte"

En hij fluisterde in haar oortje de geloofsgetuigenis

"Zo nu heb ik mijn laatste plicht vervuld..Nadia?"

"Ja papa"

"Vergeef me..."

"Papa dat heb ik allang gedaan.."

Toen begon de vader te getuigen enhij sloot nu zijn ogen..Voor eeuwig

"Allahirahmek papa.."

Nadia ging naar beneden met een geheeld hart, ze zou nu verder door het leven kunnen gaan sterker dan ooit.

Nadia besloot niets tegen haar zussen of broers te zeggen: ze was er nog niet klaar voor, daarbij maakte ze zich zorgen om Yasmina...

"Eet je bord leeg, Yasmina"

"..."

"Yasmina ik ben tegen je bezig"

"..."

Nadia ging naast Yasmina zitten

"Zusje, wat is er toch met je ?"

"hmm? Wat zou er met me zijn Nadia? Ik ben verminkt voor het leven!!"

Yasmina begon zachtjes te huilen.

"Yasmina, ik weet dat je door een moeilijk periode gaat, maar dit gaat over. Aan alles komt een einde, aan de goede dingen en aan de slechte dingen: dat is leven, het leven..Je moet terug naar school gaan, terug naar buiten gaan.."

"Neen ik stop wel met school net als jij!"

"Denk je nu echt dat ik een keuze had? Zie naar me Yasmina, ik ben net zo goed een analfabeet, dit wil ik niet voor jou. Studeer zusje, verover je plekje in de maatschappij, daarvoor kijken ze naar je capaciteiten en niet naar je gezicht..Geloof me maar, morgen ga je naar school", Nadia zei het met een vriendelijke , maar toch steenvaste toon.

Yasmina wou niet naar school, ze wou Nordin niet zien of Aziz, de rotzakken, maar Nadia had gelijk: ze moest doorgaan met haar leven..Zucht morgen zou een moeilijke dag worden..

Ondertussen lag Younes op bed, hij dacht na over de gebeurtenissen van deze dag. Aziz de broer van Oumaima, zucht, waarom moest hem dit weer overkomen..Hij had Oumaima graag, maar Aziz kon hij niet meer zien. Elke keer als hij aan Oumaima dacht, gingen er lichte tintelingen door zijn hart. Ze was lief, eerlijk, ... Hij wou haar niet vertellen waarom hij Aziz niet meer wou zien..Hij wou niet beginnen huilen voor Oumaima haar neus. "Zucht"

Zou hij haar een smsje sturen? Of liever niet?

Hij deed het toch maar:

"Hallo, younes hier, euhm k wou gwn zeggen. Bedankt voor alles...Maar het is beter dat we elkaar niet meer zien..Aziz zou het niet zo leuk vinden.."

Oumaima stuurde terug

"Waarom we zijn toch maar vrienden. Maakt toch niets uit.

Ps : Ik zit bij je op school, mocht je het nog niet weten 

Kom morgen bij me zitten."

Vrienden! Hij wou geen vrienden zijn! Hij wou meer dan dat zijn!! Pff hij zou morgen wel zien.