Als het lot tegen je keert...

12.2

Asdin wilde Yasser al heel lang spreken, hij wist dat Yasser een zware last droeg, hij las het in zijn ogen, hoorde het aan zijn wijze woorden, Younes had het hem verteld. Hij wist wat Younes had meegemaakt, wat hij had meegemaakt, Asdin had Younes immers gekend op die verschrikkelijke plek, ver weg in de woestijn. Asdin had Samiya alles verteld, ze had er immers recht op als echtgenote, zijn zonen wisten niets..Ze waren te jong, maar op een dag zou Asdin hen alles vertellen: ze moesten weten wat voor gruwelijke dingen er hier op aarde gebeuren. Asdin had een zware periode achter de rug, maar hij had zich weten er door te slaan, samen met zijn lieve vrouw en zijn prachtige zonen. Toen hij genezen was, wilde hij Younes spreken, hij wilde hem opzoeken, hij was erachter gekomen dat Younes de broer van Samiya's vriendin was. Hij had zich er zo op verheugd, maar toen kwam hij erachter dat hij gestorven was..Allahirahmoe, het was een zware klap voor hem..Asdin ontdekte Yasser op de trap, hij zag hoe zijn kleine rugje schokte, samen met zijn gesnik. Er kwam in Asdin een ongelooflijk medelijden naar boven, hij bewonderde Yasser wel..Hoe deed hij het toch? Deze grote last helemaal alleen dragen? Yasser schrok op toen hij Asdins schaduw zag en veegde zijn tranen snel weg.
"Moet ik nog wat water gaan halen?"
"Neen jongen..", zei Asdin hartelijk, "Hoe oud ben je eigenlijk?"
"Tien"
"Amai, tbaarkelah, al een grote jongen ben je dan"
"Ja", zei Yasser zachtjes
"Je moet je tranen niet verbergen Yasser, het is niet goed om je gevoelens op te kroppen. Je moet nu al niet beginnen op zo'n jonge leeftijd"
"Ik verberg niets, ik was niet aan het huilen", zei Yasser met rode ogen
"Ik weet welke last je draagt Yasser, ik weet wat Younes je heeft verteld"
"Heb jij Younes gekend", zei Yasser lichtjes verbaasd, "Younes heeft mij niets verteld", herstelde Yasser zich snel
"Ik was erbij Yasser..Ik was erbij", zei Asdin terwijl hij zijn ogen sloot en de beelden weer voor zich kwamen.

"Ik doe het niet! Nooit! Versta je me!", schreeuwde Yassers vader
"Neen? Doe je het niet, dan heb ik wel een andere oplossing", zei de man luguber
"Younes! Kom hier! Doe jij het", zei de man zachtjes terwijl hij naar Yassers ouders knikte.
Younes schudde lichtjes zijn hoofd.
"Neen", fluisterde hij, "neen! Ik sterf liever met hen dan dat ik het doe..Nooit!",schreeuwde Younes verwilderd
"Neen? Wil je het niet doen? Is dat zo..Nooit doen zei je? Hmm, breng hem", beval 'de leider' luid.
Vanuit de massa kwamen er twee forse mannen die een klein jongetje meesleepten. Het kleine jongetje had al vier dagen niets gegeten, hij was verzwakt door de honger en door het zware werk. Hij liet zich meeslepen en staarde slechts naar de grond.
"Niet mijn zoon, aub, laat hem met rust, mijn zoon", riep de moeder van het jongetje, "Laat hem, aub, neem mij, neem mij.."
"Zorg ervoor dat ze haar mond houdt", zei de man streng waarop één van de forse mannen naar de vrouw toestapte en haar op de grond sloeg.
De vrouw bleef snikkend op de grond liggen terwijl er lichtjes bloed uit haar neus sijpelde. Asdin zag alles en balde zijn vuisten, "Monster", mompelde hij zachtjes. Hij wist wat 'de leider' van plan was. Hij wist immers maar al te goed wat het jongetje voor Younes betekende. Het jongetje deed Younes denken aan zijn jongere zus: Hurriya, dat had Asdin toevertrouwd.
"Slecht 1 teken, 1 teken en hij is er niet meer", fluisterde de harteloze man in Younes' oren, "Dus kies snel"
Het jongetje had nog juist genoeg energie over om zijn hoofd op te tillen en Younes aan te kijken. Younes las angst in zijn ogen, hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht en viel op zijn knieën neer.
"Aub..Aub..Laat het me niet doen..Ik smeek het je..aub"
"Younes doe het snel..Doe het..", zei Yassers moeder.
"Neen, ik kan het niet,..Ik doe het niet"
"Doe het", zei Yassers vader, "Doe het snel..beloof me dat je het doet..Ik vergeef het je..Ik heb je altijd als mijn broer gezien..Als je kan ontsnappen, zoek Yasser dan op..Zoek hem op..Vertel hem dat we van hem houden, vertel hem waarom we er niet zijn Younes..Ik vergeef het je..Ik vergeef het je.."

"Waarom huil je Asdin", zei Yasser bezorgd.
"Ach het is niets..Yasser..Ik weet wat jij weet..Ik was erbij toen het gebeurde..Younes kon niet anders..Ze hielden van je Yasser, ze hielden enorm veel van je.."
Yasser huilden en omhelsde Asdin stevig.
"Het is zo zwaar..Ik wil het niemand vertellen..Niemand.."
"Ik weet het jongen..Shht..Het is oké..je staat er niet alleen voor..", zei Asdin terwijl hij met moeite zijn eigen tranen bedwong, "Kijk me eens aan...Jij had dappere ouders, moge Allah over hen waken..Je staat er niet alleen voor, als de tijd rijp is, kun je het Nadia vertellen..Soms moeten we proberen het verleden achter ons te laten..Anders hebben we geen toekomst meer..Snap je.."
Yasser knikte dapper.
"Ik mis ze..Ik mis mama, papa en Younes..Ik mis ze allemaal", zei Yasser huildend.
"Ik weet het jongen..Ik weet het..Ik mis ze ook, ik mis ze ook.."