Als het lot tegen je keert...

5.3

Oumaima sleepte Nordin naar binnen, ze moest steeds aan de woorden van Ayoub denken..Zou hij Younes echt gaan zoeken? Maar als hij Younes vond, wat dan? Ze was getrouwd! En zwanger, ze aaide liefelijk over haar buik. Wat raar, dacht ze, in mij groeit een mensje..

Uiteindelijk lukte het Oumaima om Nordin op de bank te krijgen. Hij sliep vast. Komt vast door de medicamenten.

Waarom doe je me dit aan, dacht Oumaima, waarom kun je geen liefhebbende echtgenoot zijn? Waarom doe je tenminste niet alsof dat je van me houdt? Jij kwam me toch ten huwelijk vragen! Jij had me beloofd me goed te behandelen!! De tranen liepen over Oumaima's gezicht.

"Waarom waarom!!!", snikte ze.

Ze bleef heel de nacht bij Nordin. Ze gaf hem kleine slokjes water en hapjes pap. Ze was doodop. Haar moeder zou in haar graf draaien als ze wist hoe het met Oumaima zat. Zucht.

Ze bleef kijken naar Nordins gezicht. Wat was die veranderd. Hij had wallen, hij was afgevallen. "Hoe kom je er toch bij drugs te nemen?", zei Oumaima verwijtend..

Na een tijdje kwam Nordin weer bij en tot Oumaima's spijt was hij nog steeds niet veranderd.

"Ik heb dorst. Water! Wat zit je me aan te gapen??!"

Oumaima zweeg..Ze had geen kracht meer voor woorden. Na alles wat ze voor hem had gedaan, al die moeite, angst die ze heeft moeten doorstaan. Het mocht allemaal niet baten. Nordin bleef haar zien als een slaaf..

De dagen vlogen voorbij en Nordin voelde zich weer helemaal in orde. Oumaima besloot hem eens aan te spreken. Dit kon zo toch niet meer verder gaan? Oumaima was er achter gekomen dat hij ook aan de alcohol zat..En dit was de druppel die de emmer deed overlopen! Oumaima ontplofte helemaal toen hij weer naar buiten wou gaan, zonder Oumaima te waarschuwen.

"Nordin!!! Aub!!! Heb jij dan geen hart verdomme??? Ga je dan weer weg? Naar waar in hemelsnaam?"

"Zijn je zaken niet.", antwoordde hij rustig.

"Nordin!! Hallo?? IK BEN JE VROUW! Het zijn wel mijn zaken! Je staat op het punt ouder te worden!!! Je bent een drugsverslaafde en een alcolieker!! In hemelsnaam!"

"Oumaima zwijg"

"Ik zwijg niet meer! Weet je wel wat je me aandoet?? Ik moet je midden in da nacht ophalen! Half dood! Ik ben zwanger! 9 maanden! Ik kan dit niet meer aan!!! Je bedriegt me met andere meisjes, je komt nauwelijks thuis. Je vraagt niet naar je kind! Geld? Dat moet ik maar uit je zakken stelen zodat ik nog een beetje inkopen kan doen! Je zit aan de dop! Je werkt niet, je hangt maar rond bij vrienden! Je sluit me op in mijn eigen huis en slaat me verrot!! Nordin aub! Gebruik je verstand? Je verwoest jouw leven, mijn leven en van ons kind!! Aub!!"

"Oumaima ik waarschuw je zwijg.."

"Beteken ik dan helemaal niets voor je?? Hou je dan helemaal niet van me?? Ik ben je vrouw. Je bent egoïstisch!!"

Nordin liep op Oumaima af en nam haar haren vast en fluisterde haar in: "Jij bent de grootste vergissing die ik ooit heb gemaakt, jij en dat kind van je kan me helemaal niets schelen. Oke? en hij sloeg haar recht in het gezicht.

"Ik haat je..", snikte Oumaima..Maar Nordin hoorde dit niet, hij had de deur achter zich op slot gedaan..en weg was hij..

Oumaima wist niet hoe lang ze daar op de grond lag toen ze bijkwam..Maar ze besefte 1 ding: haar water was gebroken en ze moest bevallen..Maar waar was Nordin?

Oumaima begon in paniek te geraken. Wat moest ze nu doen? Waar zat Nordin nu..

"Ya rab..Aub laat Nordin naar huis komen..Aub Ya rab."

En alhamdullilah..Allah verhoorde haar smeekbede. Oumaima hoorde en sleutel in het slot en een opende deur.

"Nordin!!", kreunde ze..."Aub..We moeten naar het ziekenhuis...Vraag of je de auto van de buren mag lenen.."

Voor de eerste keer luisterde Nordin echt naar Oumaima en rende hij naar de buren. Nordin hielp Oumaima daarna de auto in. Onderweg werd er niet veel verteld.

Oumaima werd opgenomen. Het werd een zware bevalling..Het vreemde was dat Nordin nergens te bespeuren was. Moest ze dit dan helemaal alleen doorstaan??

"Aub..Roep mijn man..", fluisterde Oumaima de verpleegster toe..

"Waar is hij dan?"

"In de gang..In de gang..Hij heet Nordin, Nordin.."

Oumaima wachtte hoopvol..

"Sorry mevrouw maar er staat niemand..Kom u moet u nu op uw bevalling concentreren...Adem in en uit"

Oumaima suste zichzelf dan maar dat hij meteen zou komen. De pijn die daarna volgde was ondragelijk..Maar ze zette door.

Na een uiterst moeilijke bevalling, vergat Oumaima alles. Ze had haar kindje in haar armen en dankte Allah..Maar waar was Nordin?

Ze wou het kindje een naam geven, maar dit kon toch niet zonder Nordin..

Waar zat ie toch? In hemelsnaam..Waarom deed hij dit Oumaima toch aan. Het kindje huilde.."Shhht papa komt meteen liefje.." Het kindje had helder bruine oogjes en pikzwart haar. Het was een jongetje..

"Hallo mevrouw, kwam eventjes zien of alles goed met je gaat", zei een verpleegster.

"Jaja goed goed..", loog Oumaima, "Staat er toevallig een man in de gang, genaamd Nordin?"

"Wacht zal eventjes gaan kijken"

Oumaima wachtte gespannen af.

"Neen, sorry mevrouw, niemand."

"Oh, oké toch bedankt."

Oumaima vocht tegen haar tranen. Zou Nordin haar verlaten hebben? Ze suste het jongetje. Dit kon toch niet meer verder gaan? Het kindje had in hemelsnaam nog geen naam, ze besloot hem Mansour te noemen. Ja dat vond ze een mooie naam. Ze knuffelde Mansour extra hard.

En Oumaima wachtte, en wachtte..Maar Nordin kwam niet..En het deed pijn, het deed haar zoveel pijn. Al sloeg hij haar, spuwde hij op haar..Hij bleef haar man, de vader van Mansour..

Na enkele daagjes mocht Oumaima naar huis. In al die dagen dat ze in het ziekenhuis was, kwam niemand..Nordin niet, niemand: ze was moederziels alleen. En nog een probleem: hoe moest ze in hemelsnaam thuis geraken? Ze had geen vervoer. Zelfs geen geld voor de bus. Zucht. Ze zou te voet moeten gaan. Ze bond Mansour op haar rug en ging zo langzaam maar zeker naar huis. Ze was moe, kapot, mentaal zat ze er helemaal door:maar ze moest doorgaan, voor Mansour..Ze mocht niet opgeven..Ze moest blijven vechten.

Toen ze uiteindelijk thuis kwam besefte ze dat ze geen sleutels had..

Ondertussen moest Nadia alsof doen dat ze met de jongen wou trouwen, vol spanning wachtte zo op het geld. Zonder geld kon ze niets doen. Haar tante zorgde voor alles, een zaal, eten..Het was precies haar trouwfeest. Nadia liet het allemaal over haar heen gaan. Wat gebeurde er toch allemaal daar in het verre België. Ze was er achter gekomen dat Jafar en Yasmina ruzie hadden, ze besloot het uit te vissen als ze er eenmaal zou zijn. Ya rab aub, laat Yasmina snel het geld opsturen.

Na een paar dagen riep Nadia's tante Nadia naar beneden.

"Nadia!!!!!!! Nadia Yallah! Ka seni! (word wakker)"

Nadia schrok zich een hoedje. Wat was er nu weer? Ze kwam slaperig naar beneden.

"Ja?", zei ze tewijl ze een geeuw probeerde te onderdrukken