Als het lot tegen je keert...

3.9

Dit was je gezicht toen je die hoofd zag bij de vorige hoofdstuk. 😂😂

Nadia bleef bij Hurriya en keek heel de tijd naar haar gezichtje..Het gepiep van de hartmeter werd een bondgenoot..zolang die bleef piepen was er hoop. Ze keek Hurriya aan...De tranen hadden een nat plekje gevormd op de lakens..Wat was het leven hard..Jafar lag in het ziekenhuis, Hurriya nu ook. Younes had ze al twee jaar niet meer gezien. Yasmina was in shock. Ze bleef maar hetzelfde mompelen: "Het is mijn schuld, het is mijn schuld, het is mijn schuld.."
Nadia herinnerde zich de vroegere tijden, toen ze nog geen zorgen had en gewoon kind kon zijn. Hoe spannend had ze het wel niet gevonden om belleketrek te spelen met haar vriendinnen..Ze staarde voor zich uit. Ze herinnerde haar moeder die in de keuken stond om allerlei lekkers te maken, haar vader die na zijn werk hen allemaal, inclusief haar moeder, oppakte..
Ze herinnerde zich hoe haar moeder haar een dikke zoen gaf als ze verdrietig was, en hoe haar vader haar knuffelde als ze boos was. Ze was het prinsesje van haar ouders. "Jij bent een verstandige meid Nadia! Niet zoals Younes en Jafar die dromen te veel", zei haar moeder altijd.
"Oh mama kijk naar me, zoveel verantwoordelijkheid kan ik niet aan! Ik ga kapot..", riep ze wanhopig door de kamer..Ze barste in tranen uit..
Ze keek terug naar Hurriya, zij had al die dingen niet mogen meemaken..
Zucht..Ze voelde zich plots heel oud..Ze had veel meegemaakt op korte tijd...
"Nadia altijd hamdullilah zeggen! Het kan altijd slechter gaan!", zei haar moeder altijd..
Dus dat was wat ze zei: "Alhamdullilah"
Alles lag nu in Allah's handen en wat zal gebeuren, zal gebeuren..en niemand die het kan stoppen..
Oumaima werd wakker met Nordins arm om haar middel, het was zo raar. Nordin was haar man nu..Pff ze miste Younes echt hard. Maar dit was nu de situatie..Ze stond op en ging naar de badkamer. Ze bekeek zichzelf in de spiegel. Ze had de laatste dagen veel gehuild. Pff kon ze het Aziz wel ooit vergeven? Trouwens tot nu toe was Nordin best wel lief..Toch was er iets verkeerd aan hem..Ze wist wel niet wat..Ze nam een douche en schrok toen ze Nordin ineens wakker hoorde worden. Ze nam snel haar badjas en deed hem aan.
Ze glipte naar beneden. Ze had geen zin om hem te zien.
Ze liep door het huis dat gigantisch was. Zo dit was haar huis nu..Gek..
Ze liep naar de keuken om een ontbijt in elkaar te flansen terwijl ze bezig was begon ze te neurieën...Ze hoorde Nordin niet binnenkomen, daarom schrok ze zich ook te pletter toen hij haar begroette:
"Hey vrouwtje van me!", en hij gaf haar een dikke zoen..Ze bloosde. "Zo wat eten we vandaag?"
"Eten.."
"Aahha, dat weet ik maar wat voor eten."
"Eieren met geroosterd brood en olijfolie natuurlijk.."
"Natuurlijk olijfolie"
Terwijl ze aan tafel zaten, viel er een doodse stilte enkel het gerinkel van de kopjes was te horen..
"Zoo", zei Nordin
"Ja zoo", antwoordde Oumaima, plots schoten ze allebei in de lach..
Nordin keek Oumaima aan, "Zo hoe zit het met die bolletjespyjama,", glimlachte hij Toen zei hij wat ernstiger: "Als je er niet klaar voor bent, kan je me dat heus wel zeggen, daarom moet je niet die pyjama aantrekken waardoor je er als een oude bomma uitziet. Gekki toch"
Plots voelde Oumaima een grote sympathie voor Nordin..Was hij dan zo erg als ze zeiden..Hij was toch aardig? Misschien moest ze zich bij dit huwelijk neerleggen...
De dagen gingen voorbij en Oumaima begon zich te hechten aan Nordin..Was ze Younes dan al vergeten?

Yasmina was in shocktoestand. Het bleef maar voor haar ogen afspelen. Elke keer opnieuw. Het was haar schuld, haar domme schuld. Ze voelde zich slecht. Ze kon het niet aan om haar zusje te gaan bezoeken..Al die buisjes..en dat piepend geluid. Haar schuld, haar schuld, haar schuld...

Adam was ongerust, waar was Yasmina nu? Hij had gewacht op de gewoonlijke plek, maar zonder resultaat. Adam had er een slecht gevoel over..Waar was ze toch? Zou hij bellen? Hij rinkelde..Uiteindelijk nam er een vreemde vrouw op. Een verpleegster, ze zei dat Yasmina daar in het ziekenhuis was..Adam wist genoeg voor hij het wist was hij op weg naar dat ziekenhuis..Hij had er een slecht gevoel over.

Adam kwam de gang hollend in, hij zocht naar het juiste nr van de deur. Yes! Daar was het. Hij klopte, niemand zei iets, dus ging hij maar naar binnen. Yasmina lag daar in een klein bolletje in haar bed. Met elke keer dezelfde woorden: "het is mijn schuld, mijn schuld.."
"Yasmina?"
"Mijn schuld, mijn schuld.."
"Yasmina?"
"Adam? Ben jij dat? Aub, toe ga weg.."
"Yasmina wat is er gebeurd"
"Niets! (snif, snif) Niets! Het is mijn schuld!!!"
"Wat is jou schuld meisje?"
"Oh Adam! Hurriya...Hu..Hurriya...Zwaargewond...Ze stak de straat over, ik riep haar nog! Oh Adam waarom heb ik haar hand niet vastgenomen, waarom was ik niet op tijd om haar weg te trekken.."
Yasmina snikken sneed door Adams ziel..Hij ging naar haar toe en nam haar stevig vast..
"Adam..Ik overleef dit niet...Snif, snif.."
"Toe Yasmina stop met huilen..Het doet me pijn je zo verdrietig te zien.."
"Het is allemaal mijn schuld.."
"Yasmina, jij hebt me ooit geleerd dat alles mektaab is..Hoe kan dit dan jou schuld zijn geweest als het zo moest zijn.."
".."
"Ik blijf hier bij je Yasmina.."
"Dank je Adam.."
En Adam gaf Yasmina een tedere kus op haar voorhoofd..hij veegde de tranen weg..en nam haar vast in zijn armen..

Younes lag miserabel op de grond..Bloed gutste uit de wond op zijn rug. Hij had het koud: ze hadden zijn kleren afgenomen..Ter vernedering..
Hij trilde..Uit eindelijk kwamen ze hem halen. Hij werd naar een gebracht een cel, die overvol was. Vijandige blikken. Waar was Ayoub? Hij voelde zich alleen. Hij had het nog altijd koud, al had hij zijn kleren teruggekregen. Waar was hij toch in hemelsnaam beland?
Hij had een pot bonen gekregen voor hij de cel inging. Alle blikken waren gericht op het potje met bonen. Younes nam het potje en legde het naast hem. Dit hadden sommigen als n provocatie opgenomen:
"Luister zoon van het verre Europa..Wat denk je wel? Dat wij dieven zijn?"; zei 1 van de jongere mannen.
"..", Younes had geen zin om te antwoorden, hij legde het potje midden in de cel en ging gewoon in een hoekje zitten. Zijn lippen zagen blauw. Hij was flink toegetakeld.
En wat zei de politieman? Dat dit gewoon het begin is..Wat had hij toch in hemelsnaam gedaan? De zak was niet van hem! Echt niet!!
Hij probeerde te slapen..Er lagen duistere tijden voor hem..
"Ya Allah sta me bij..", mompelde hij voor hij ging slapen..