Als het lot tegen je keert...

8.7

Yasmina herkende de vrouw vaag, ze wist het niet precies..Het was allesinds geen vriendin van haar, sinds Nora vertrouwde ze bijna niemand meer. Nora, dacht Yasmina schamper, de oh zo goede vriendin die haar als een baksteen had laten vallen om haar eigen gezicht te redden. Yasmina ging eventjes over de littekens op haar gezicht en dacht weer aan die verschrikkelijke avond. Nordin, de man die haar broer had vermoord..De vrouw had de verandering op Yasmina's gezicht gezien, ze glimlachte zacht en zei toen met trillende stem: "Inna ilahi, wa inna ilajhi raji3oen"
Yasmina knikte en probeerde haar tranen niet te bedwingen: ze had het gevoel dat ze zich bij deze vrouw niet moest schamen. De tranen liepen over haar gezicht en de vrouw veegde ze met het uiteinde van haar hoofddoek weg, ze herkende het moedergevoel in haar ogen. Ze had de drie prachtige jongetjes daarnet binnen zien gaan, ze hadden net als hun moeder noor op hun gezicht.
"Toe sahbti huil nu niet.."
Yasmina huilde het uit op haar schouder, terwijl de jonge vrouw haar over haar hoofd aaide, na een tijdje keek ze Yasmina recht de ogen in en zei met zo'n zachte stem: "Sahbti, je moet niet huilen, el mektaab is immer elmektaab..Je staat er niet alleen voor, bid tot Allah; Hij zal je verdriet verlichten..neem dou3a's voor je broer..Aan tranen heeft hij immers niets.."
Yasmina keek haar de ogen in en zag hoe deze vrouw het goed met haar meende..Yasmina veegde de laatste tranen weg en knikte..
"Bedankt", zei Yasmina. Samiya glimlachte..
"Sorry, ik ken je nauwelijks en ik heb hier heel je jas vol gesnotterd", zei Yasmina trillerig.
"Als het dat maar is"
"Kom binnen."
Samiya aarzelde duidelijk: "Het zijn moeilijke tijden, moge Allah jullie helpen, maar ik wil niet storen."
"Ben je gek? Sahbti, kom toch binnen."
Na een kleine aarzeling trok Yasmina haar zachtjes aan haar handen naar binnen. De vrouw liep richting de keuken.
"Oh, je kent het hier dus"
De vrouw bloosde en zei: "Oh sorry, wat onbeleefd van me"
Yasmina gebaarde dat dit alles behalve onbeleefd was, samen met Samiya, die ze bijna dwong om naar binnen te gaan, gingen ze de keuken in.
Oumaima wiegde Mansour in slaap en Nadia stond met gezwollen ogen marmita te maken, haar vingers trilden..
"Salaamoe3aleikoem", zei Samiya zachtjes
"Wa3alaikoemoe salaam", antwoordde Oumaima glimlachend.
Nadia keek op toen ze de bekende stem hoorde, ze keek in de richting van de keukendeur en liet haar hele ajuin in de pot vallen.
"Samiya", vormden haar lippen geluidloos, "Sahbti, ben jij dat echt?"
Samiya knikte en de tranen welden op in haar ogen, Nadia zei toen snikkend.
"Wat heb ik je gemist!"
De twee vrouwen vielen in elkaars armen.
"Ik jou ook Nadia..Sorry, ik woon zo ver en we hebben geen auto."
"Ik ben zo blij dat je bent gekomen Samiya"
Samiya keek haar vriendin in de ogen en zei toen ook huilend:
"Inna ilahi wa inna ilajhi raji3oen"
Nadia barstte in tranen uit..
"Het doet zo'n pijn Sahbti.."

Ondertussen waren de jongetjes rustiger geworden en samen met Yasser zaten ze muisstil op de grond. Ieder gevangen in zijn eigen verdriet, dachten ze na over vanalles en nog wat.
Jafar staarde voor zich uit en begon te vertellen.
"Moet juist aan het sterfbed van mijn moeder denken."
Ayoub keek naar zijn knieën en Yasser ging naast zijn grote broer, die hem nu meer dan ooit nodig had.
Jafar sloot zijn ogen en de herinneringen kwamen terug.

Nadia huilde en hield de handen van haar moeder vast, Yasmina was jong en keek fronsend naar de grond. Ayoub en Younes zaten aan het raam, nog steeds niet gelovend dat ze hun moeder zouden verliezen.
"Wat kijk je boos, mijn dochter.." en ze keek naar Yasmina.
"Ik ben niet boos yemma..", Yasmina pauseerde eventjes, "Yemma, wat moet ik zonder je? Yemma, laat me niet alleen.", zei ze smekend.
"Kom eens naar me."
Yasmina ging snikkend naast haar moeder zitten.
"Yasmina, ga je elke keer als je een tegenslag hebt, boos op de wereld zijn? Je moet sterk zijn en op Allah vertrouwen! Als mijn tijd gekomen is, dan is die gekomen."
"Maar..Ik voel me zo alleen."
"Kijk eens om je heen..Je hebt Hurriya, Nadia, Younes en Jafar..Je hebt Allah..Dat is normaal gezien al genoeg..Niet?"
"Dat is waar Yemma..Maar..Yemma" en ze barstte in huilen uit op haar moeders buik.
"Wat als ik niet sterk genoeg ben?", vroeg Yasmina uiteindelijk.
"Dan bid je tot Allah en vraag je het Hem"
Yasmina knikte flink, ze ging weer op de stoel naast de deur zitten.
De moeder keek naar Younes, hij keek wezeloos naar buiten.
"Younes?"
Hij keek op, jij mijn jongen, jij moet blijven glimlachen.
"Yemma, hoe kan ik nu glimlachen..Mijn moeder, mijn lieve, lieve moeder ligt op sterven.."
"Younes..Mijn lieve zoon..", ze greep naar zijn hand, "Dit is het leven, jou dag zal ook nog komen..Je moet het accepteren..hoe moeilijk het ook is. Je mag nooit opgeven, altijd blijven vechten en glimlachen mijn zoon, want, subhaanAllah, Allah heeft jou een glimlach gegeven die, mash'Allah, iedereen weer hoop geeft. Je hebt de glimlach van je oma, Allahirahma..Younes?"
"Ja, Yemma.."
"Glimlach eens voor me jongen.."
Younes keek met rode ogen zijn moeder aan en glimlachte..
"Moge Allah je zegenen Younes, Moge Allah je bijstaan en insh'Allah zul je voor me glimlachen in Al Janna mijn zoon, Insh'Allah."
"Amien a Yemma..", het werd te veel voor Younes..Hij veegde zijn tranen ruw weg en ging weer bij het raam staan.
Nadia huilde geluidloos.
"Nadia..", ze lachte, "Nadia mijn dochter, jij moet ook sterk zijn.."
"Weet ik a Yemma..Ik kan het niet..Ik kan het echt niet-"
"Nadia..Je zussen en broers hebben je nodig..Ik heb het al gemerkt van toen je klein was, jij bent een parel mijn dochter. Ik heb het volste vertrouwen in je..Je hebt een goed hart, zie dat de mensen er geen misbruik van maken, mijn dochter.."
De moeder nam de beide handen van Nadia vast en kuste ze.
"Yemma niet doen", zei Nadia huilend, ze kuste haar moeder op haar hoofd.
"Nadia..Je bent een gevoelig meisje, luister niet naar wat de mensen zeggen, hoor je me? Dwaal nooit van het pad van Allah..Nooit...Nadia, ik vertrouw je, ik hou van je.."
"Yemma-"
"Moge Allah je bijstaan, shoushout inoe. Nadia, beloof me dat je zult blijven vechten..Nooit opgeven mijn dochter..Wees sterk, wees sterk voor jezelf, broers en zussen..Zorg voor ze.."
"Ik kan het niet Yemma! Ik ben 16? Ik kan deze verantwoordelijkheid niet aan! Mama, ik kan het niet aan.."
"Nadia, kijk me aan..Je kan het wel aan, ik heb het gezien de voorbije weken, mijn dochter..Moge Allah je bijstaan..Ik zeg niet dat het makkelijk zal zijn, maar het leven is niet gemakkelijk..Ik vraag Allah om je te helpen, dwaal nooit van zijn pad af, aj djie inoe"
Ze kuste haar dochters handen weer en keek toen naar Jafar.
"Jafar, mijn oudste kind en zoon.."
Jafar keek naar zijn moeder.
"Ik vertrouw ook op jou mijn zoon, je dochters en broers zijn vanaf nu onder jou hoede, let op ze..Let op ze, maar weet dat sommige dingen elmektaab zijn en dat je daar niets tegen kunt doen..Jafar."
"Yemma.."
"Je bent een sterke jongeman, tbaarkellah..Ik ben trots op je", de tranen van de moeder rolden op haar kussen.
"Yemma ik ben niet sterk.."
"Jawel, je hebt een sterk hart..Ik weet dat je goed op je broers en zussen zult letten..Dat heb je altijd al gedaan.."
De moeder sloot haar ogen en nam diep adem.
"Mijn kinderen ik hou van jullie..Nadia, mag ik Hurriya eens vasthouden.."
Nadia haalde Hurriya uit het kleine bedje naast het bed van haar moeder. De moeder keek naar haar klein dochterje en kuste haar op het voorhoofd.
"Hurriya, subhaanAllah, je hebt de glimlach van je broer Younes.."
Ze overhandigde Hurriya aan Nadia en zei toen:
"Mijn dochter zorg goed voor haar.."
Ze sloot haar ogen weer en begon de zinnen die haar zoon Younes, later stervend in de ziekenwagen ook zou zeggen..
"Ash-hadoe an laa ilaha illa Allah, wa ash- hadoe anna Mohamed rasoel Allah"

Jafar huilde..