Als het lot tegen je keert...

12.6

Aziz voelde zich te veel in het huis. Hij voelde dat de sfeer te snijden was en hij wilde terug naar huis. Laat Nordin maar komen, dacht hij grimmig. Hij was zijn thuis en job kwijt, hij kon weer helemaal opnieuw beginnen. Pff..Hij had al vaak geschreeuwd tegen Oumaima, zomaar..Hij had er dan telkens meteen spijt van, maar hij kon er gewoon niet tegen. Oumaima was stiller dan ooit, zoals Mansour. Het kleine ventje snapte er ook niets van, hij wilde eveneens naar huis, en tante Nadia terugzien. Mansour was stiller dan ooit, maar enkel Aziz was degene die zich er zorgen over maakte. Hij wist het niet meer, hij zorgde ervoor dat hij zo weinig mogelijk 'thuis' was en polste ondertussen overal voor een baantje, zo kon het echt niet verder. Hij wilde zijn eigen appartement, een kamertje was voor hem al genoeg, zolang hij gewoon alleen was. Ooit, heel lang geleden, was Nordin zijn beste vriend geweest. Hij kon het nu nog steeds niet geloven. Hij schudde zijn hoofd en schopte tegen een blikje.

Oumaima was bezig met de was te plooien. Fatima had haar het werkje gegeven, ze was kortaf, niet onbeleefd, maar ook niet vriendelijk. Oumaima wist wel wat er haar dwars zat. Ze vroeg zich waarschijnlijk af of ze nog iets met die Nordin had. Ze had nog steeds niet het hele verhaal verteld, hoe ze mishandeld werd en hoe ze drie dagen op straat heeft geleefd. Ze kroop terug in haar schulp,elke dag weer meer. Bilal was gefrustreerd, plots wist hij het niet meer zeker. Was hij wel klaar om te trouwen? En Mansour, het was tenslotte zijn kind niet, toch was hij gehecht geraakt aan dat jongetje. Hij besloot dat hij eens met Oumaima moest praten, zo kon het toch niet meer? Misschien moest hij wel zeggen dat het 1 grote vergissing was..

"Oumaima?"
"Ja", antwoordde ze stilletjes
"Kom eens", zei Bilal, nog steeds twijfelend over wat hij nu eigenlijk moest zeggen, "We gaan eventjes wandelen"
"Ow", zei Oumaima verrast, ze pakte Mansour op en liep naar Bilal toe.
"Moet Mansour mee?", zei Bilal geïrriteerd. Oumaima keek hem enkel aan, met diezelfde koude ogen, "Goed dan!", zei Bilal snel.

Oumaima en Bilal liepen naast elkaar langs een treurig fonteintje. Mansour liep er meteen naar toe.
"Pas nu op", riep Oumaima hem na. Bilal bekeek haar stiekem nog eens. Ze zag er nog steeds bloedmooi uit, maar iets, iets weerhield hem om op een verliefde manier naar haar te kijken. Ze verborg iets, dat wist hij. Hij zuchtte eventjes en keek de andere kant uit. Hij kon de verwijtende blikken niet meer aan, zijn familie had ineens twijfels over Oumaima. Behalve zijn vader, die glimlachte steeds bemoedigend, maar hij was dan ook de enige. Misschien had hij zijn familie nu wel in gevaar gebracht? Wie kon hen immers verzekeren dat ze hier in Nederland wél veilig zijn? Niemand. Hij wist uiteraard dat Oumaima al eerder getrouwd was, maar nu..Nu kreeg hij er toch zijn twijfels over. Wie is die Nordin? En volgens Oumaima vond Nordin niet echt dat ze gescheiden zijn. Hoe was ze toch bij zo'n kerel verzeild geraakt? Bilal schudde nogmaals zijn hoofd en keek weer naar Oumaima die op een bankje was gaan zitten met Mansour naast zich. Waarom zei ze nu niets? waarom was ze altijd zo stil? Zo, afgesloten? Bilal zelf was een levendige jongen..Hij kon er gewoon niet inkomen dat iemand zo stil kon zijn! Hij schopte tegen een steentje en ging naast Oumaima zitten.
"Zo", zei hij. Oumaima keek Bilal aan en knikte. "Dus.."
"Ik weet wat je wil weten Bilal"
Bilal schrok van deze reactie, hij had meer gedacht dat hij het eruit moest peuteren ofzo..Geen spontane reactie..
"Ah..", zei hij alleen maar.
"Je twijfelt over me hè?", zei Oumaima zonder een greintje emotie in haar stem, "Ik zie het aan je.."
Nu was Bilal eventjes uit het veld geslagen. De woorden klonken ineens zo kil, maar het was nu eenmaal wel zo. Hij besloot te zwijgen.
"Ik wil je het wel vertellen, daar heb je recht op..", zei Oumaima, maar nu klonk er een zachte trilling door haar stem, "Niet omdat ik je medelijden wil..Als je het verhaal hebt gehoord, kun je zelf oordelen. Mijn broer is toch op zoek naar een flatje ofzo, dan kan ik ineens mee gaan."
"Ik heb nooit gezegd dat ik je uit het huis wil!"
"Neen, maar de rest denkt het wel. Ik neem het hen niet kwalijk, alleen moet je weten dat het voor mij ook geen aangename situatie is, snap je?"
Bilal knikte stom. Oumaima staarde eventjes voor zich uit en nam Mansour op haar schoot vast.
"Ik was verliefd op Younes, we hadden toekomstplannen. We wilde trouwen, vroeg trouwen. Ja, Nadia's broer."
"Jafar?"
"Neen, zoals ik je al zei Younes. Onderbreek me aub niet..Het is zo al moeilijk genoeg...Ja Younes. Hij zou binnekort mijn hand komen vragen, want mijn broer wilde me meenemen naar Marokko, hij wilde daar terug gaan wonen. Voor dat Younes de kans kreeg waren we al weg. Aziz en ik hadden altijd al een goede band, in Marokko werd alles anders. Ik werd geslagen en gedwongen om met Nordin te trouwen. Op de dag dat ik met Nordin terug naar België zou gaan, zag ik Younes in de menigte staan. Die blik zal ik nooit vergeten, het straalde wanhoop uit."
Oumaima haalde eventjes adem.
"Ik dacht dat Nordin wel oke was, ik wou me bij de situatie gewoon neerleggen. Maar ook hij veranderde. In een tiran. Hij sloeg me. Elke dag. Elke dag opnieuw. Na een tijd voelde ik de pijn niet meer, het werd routine. Net zoals zijn drugsgebruik routine werd. Ik ging hem elke avond halen. Van zijn drugsmakkers, 's nacht zwerfde ik rond op zoek naar hem. Al bij al was hij mijn man, en ik was op 1 of andere manier toch bezorgd. Hoe vaak heb ik hem niet dronken of stoned het huis in gesleept? Alsof het niet genoeg was, werd ik zwanger. Niet dat het iets uitmaakte, hij bleef me slaan. Ik ging niet meer naar buiten en van Younes hoorde ik niets meer. Ik voelde me als een gevangene. Toen op een dag, verdween Nordin, zomaar. De dag dat ik moest bevallen. Toen bracht Ayoub me maar, een vriend van Younes. Hij beloofde me dat hij Younes zou gaan zoeken in Marokko: hij was immers spoorloos. Ik bevalde die dag. Alleen. Helemaal alleen.", Oumaima balde haar vuisten.
"Ik belandde op straat, had geen onderdak meer..Samen met mijn pasgeboren zoontje. Toch slaagde ik erin iets op te bouwen, ik werkte. Hard, maar dat was niet erg. Ik vergaf het mijn broer, toen hij halfblind uit Marokko kwam. Toen kwam Nordin terug. en hij sloeg me. Dreigde. En ontvoerde Mansour. Ik moest geld betalen, zoveel..Te veel. Ik werkte me kapot. En toch..Toch kwam ik er niet aan. Mijn zoontje, mijn enigste zoontje", zei Oumaima terwijl ze lijkbleek werd. "En toen kwam Nadia, met Mansour. Ze had hem weten op te sporen. En toen kwam Nordin terug. Ik zag hoe hij mijn vriendin sloeg. De lafaard. Ik was de pijn al gewoon, maar mijn vriendin? Mijn zoontje? Waarom deed hij iedereen die ik lief heb pijn? En toen kwam die fatale avond. Die avond die ik nooit zal kunnen vergeten, de avond..de avond die me voor eeuwig zal blijven achtervolgen"
En toen stond Oumaima abrupt op, het werd haar te veel.
"Oumaima...gaat het?", vroeg Bilal onbeholpen. Zelf was hij ook bleek geworden. Oumaima negeerde het en ging verder.
"Nordin kwam nog eens. Maar nu reageerde hij zich niet op mij af..neen...Hij greep mijn zoontje vast..Mansour huilde..Hij huilde zo hard..Mijn hart werd verscheurd, ik wilde hem helpen..Nordin liet hem op de grond vallen..En nog eens..en nog eens..Ik stond op, krijste het uit en belde toen Younes op...Younes kwam...Maar Younes was Younes niet meer. Hij was stil en in zichzelf gekeerd. Hij had een trauma opgelopen in Marokko. Toch kwam hij die avond. Hij kwam, woedend. Ging op Nordin af..En toen kwam het schot. Hij viel op de grond..Ik zag het gebeuren..Hij viel..Ayoub probeerde het bloed nog te deppen..Maar hij viel.."
Oumaima veegde een traan weg en stond op.
"Oumaima wacht!", zei Bilal ontdaan.