Als het lot tegen je keert...

9.3

Jafar kwam met een diepe zucht het ziekenhuis uit: de dokter had gezegd dat ze meteen na zijn terugkomst aan de behandeling zouden beginnen. Er was dus blijkbaar hoop.
"Maar geen geld", mompelde Jafar.
Hij probeerde er eventjes niet aan te denken, hij vertrok morgen naar Marokko. Insh'Allah. Yasser neuriede treurig een liedje.
Arm jochie, dacht Jafar, zo jong en toch zo veel moeten meemaken. Jafar dacht eraan dat Yasser naar school moest gaan, hij had hem tot nu toe thuis lesgegeven, maar hij wist niet of hij tijdens zijn behandeling dit voort zou kunnen zetten. Hij wilde er nu eigenlijk niet over beginnen, Yasser had al genoeg aan zijn hoofd.

De volgende morgend werd Nadia met een treurig gevoel wakker. Ze stond op, deed woedoe en verrichtte het fajr-gebed, vervolgens ging ze iedereen wakker maken. Adam zou over twee uurtjes aan de deur staan om Yasser, Jafar en Yasmina naar Zaventem te brengen. Ze ging naar beneden om het ontbijt klaar te zetten, zelf kreeg ze geen hap door haar keel. Ze zag het niet zo zitten om hier 10 dagen alleen te zitten, maar ze zei er niets over. Allemaal zaten ze stilletjes rond de tafel, het verdriet was nog vers.

Adam belde aan en sleepte de bagage naar de koffer, Nadia had besloten niet mee te gaan, ze zou daar in Zaventem geen afscheid kunnen nemen, ze wist dat ze dan mee zou willen gaan. Heel de ochtend had ze haar tranen ingehouden, maar nu liet ze ze de vrije loop gaan.
"Nadia, bel me wanneer je iets nodig hebt of..", zei Jafar nogal radeloos.
Nadia knikte zachtjes.
"Ga je niet mee naar zaventem?", vroeg hij om de stilte te doorbreken
"Neen.."
Toen omhelsde Nadia haar broer en bleef ze huilen op zijn schouder. Jafar kuste haar voorhoofd en veegde haar tranen weg.
"Je bent sterk Nadia."
"Moge Allah jullie veilig naar Marokko brengen.."
"Amien."
"Jafar?"
"Ja."
"Bel me als jullie aankomen"
"Doe ik zeker insh'Allah."
Toen ging Jafar naar buiten: hij wilde niet dat Nadia zijn tranen zou kunnen zien. Hij had er geen goed gevoel bij dat hij zijn zusje hier 10 dagen alleen zou moeten laten, hij stapte de auto in en wachtte op de rest.

Nadat Jafar naar buiten was gegaan, had Yasmina de twee handen van Nadia vastgenomen.
"Jij en ik, twee handen op 1 buik", zei Yasmina schor
"Uhu"
Toen omhelsde de twee zussen elkaar. Beiden huilde ze.
"Nadia, vergeef me als ik ooit grof tegen je ben geweest..Vergeef me..Ik hou echt zielsveel van je..Je bent voor me een zus en een vriendin, weet je dat.."
Toen stopte Yasmina eventjes veegde haar tranen weg en zei toen met een bibberend stemmetje:
"Je lijkt op mama..Je bent even sterk en even mooi.."
Nadia knikte en keek met rode ogen haar zus aan.
"Pas op daar in Marokko..Moge Allah over jullie waken.."
"Amien."
"Beslama.."
"Beslama."
Toen zag Nadia Yasser ongemakkelijk met zijn voeten schuiven.
"Kom eens hier jij", zei Nadia vriendelijk, "Blijf goed bij Jafar..Vertrouw niemand enkel Jafar en Yasmina.."
"Ja, Nadia.."
"Geef me eens een dikke knuffel"
Dat deed Yasser, eerst aarzelend maar toen echt gemeend. Dat Nadia goed.
"Yasser?"
"Ja"
"Ik wil dat je weet dat je een deel van ons gezin bent."
"Oke....Bedankt"
"Oke..Beslama Yasser"
"Beslama..Grote zus.."

Nadia bleef nog in de deuropening staan om haar broers en zus uit te waaien. Tranen liepen voor de zoveelste keer over haar wangen. Was ze dan zo sterk als iedereen steeds bleef beweren? Ze voelde zich nochtans niet zo..Ze kon ieder moment in elkaar storten. Ze sloot de deur na ze de auto de hoek om had zien rijden, ze ruimde nog snel de keukentafel op en ging toen in het salon op de grond zitten. Ze leunde met haar rug tegen de muur en staarde naar het plafond.
"Younes..", mompelde ze. Het besef dat hij nooit zou terugkeren begon door te sijpelen. Ze dacht aan de laatste keer toen hij met hart en ziel met Yasser aan het voetballen was, ze kon er niets aan doen, maar ze had het gevoel dat Yasser en Younes een geheim deelde. Diep in haar hart wist ze ook dat ze nooit achter dit geheim zou komen, was ook voor niets nodig.
"Younes, welke onmenselijkheden heb jij allemaal moeten doorstaan?", zuchtte Nadia.

Zo bleef ze een halfuur zitten, ze dacht over alles na. De toekomst, het heden, het verleden..Jafar en zijn operatie, de geldproblemen waarin ze zaten. Ismail..Ismail die haar zo veel pijn had gedaan..En vreemd genoeg ook Hicham. Ze schudde haar hoofd: ze moest niet met haar hoofd in de wolken lopen. Ze moest werken en proberen deze 10 dagen te overleven zonder weg te kwijnen in het verdriet. Ze stond op, waste haar gezicht en deed gauw haar hoofddoek op. Ze moest zich focussen op andere dingen, niet aan de pijn denken, gewoon andere dingen doen. Oef. Ze ging naar buiten en kwam de zuinige zonnestralen tegemoet. Ze stapte flink door naar haar bakkertje, het leek een eeuwigheid geleden dat ze daar nog was geweest. Terwijl ze de deur opende, zag ze in haar linkerhoek een schaduw verschijnen, verschrikt keek ze naar achter.

"Nadia?"
"Ismail wat doe jij hier?"
"Ik-"
"Ismail hoe durf je hier voor me te staan?", sputterde Nadia verontwaardigd.
"Kijk-"
"Jij hebt mij niets meer te vertellen Ismail! Ik heb gezien hoe je echt bent en.."
"Nadia luister-"
"Neen, ik luister niet naar je! Jij schoft!"
"Waarom doe je zo moeilijk.."
"Moeilijk? Moeilijk! Je hebt me zo hard gekwetst Ismail! Nooit heb ik een jongen vertrouwd, nooit! Tot jij kwam..Echt..Ik dacht dat..Laat ook maar! Je hebt me laten stikken! Je..Ik walg gewoon van je!"
"Nadia laat het me uitleggen.."
"Neen!"
Ismail kwam dichter en wou Nadia bij haar arm naar zich toe trekken..
"Laat me los! Waag het niet dichter te komen! Ga weg! Ik wil je nooit meer zien!"
"Nadia, ik had geen keuze.."
"Je hebt me daar gewoon achtergelaten! Je 'vriend' heeft me geslagen! En jij laat dat toe! Ik ben een tikkeltje meer waard dan dat! Hij sloeg me Ismail! En dan ben jij gewoon met Nordin weggelopen!"
Nadia kon er niets aan doen maar bij het uitspreken van Nordins naam, kwam die verschrikkelijke avond terug waarin Younes was gestorven. De tranen biggelden over haar gezicht.
"Nadia..Hij is mijn beste vriend.."
Nadia's ogen schoten vuur
"Je beste vriend! Je beste vriend is een moordenaar! Een moordenaar!"
Nadia probeerde tegen de tranen te vechten, maar tevergeefs..
"Jij weet niets van Nordin!", riep Ismail die boos begon te worden. Hoe wist Nadia in hemelsnaam dat Nordin iemand had neergeschoten.
"Ismail! Hoe durf je! Jij hebt geen respect! Hoe durf je het voor Nordin op te nemen in mijn bijzijn!"
"Hij is mijn vriend! Hij had je niet mogen slaan, dat weet ik-"
"Niet mogen slaan! Was het dat maar! Ismail doe niet alsof dat je neus bloedt! Wij weten allebei wat hij heeft gedaan!"
"Moei je niet met zaken die je niet aangaan, Nadia!"
Nadia snikte het uit..
"Zaken die me niet aangaan..Hij heeft mijn broer doodgeschoten Ismail! Jouw beste vriend heeft me mijn broer ontnomen.."
Het bloed trok uit Ismails gezicht..