Als het lot tegen je keert...

10.2

Bilal liep bloednerveus door de kleine steegjes, hij was al duizend keer voorbij het appartementsgebouw gegaan..Wat deed hij daar toch, Oumaima had het toch duidelijk gemaakt, ze moest niets van hem hebben! Maar..Ze was wel voor Bilal opgekomen toen haar broer hem wou slaan..Tussen die gedachten bleef hij steken. Kon hij haar maar vergeten, maar het ging gewoon niet..Echt niet. Plots zag hij de broer van Oumaima voorbij komen, zijn hart stond stil: wat moest hij wel niet denken als hij hem hier weer zou zien? Waarschijnlijk zou hij niet denken, maar slaan. Ach, zou hij niet hetzelfde doen. Bilal schraapte al zijn moed bijeen en besloot toch maar naar boven te gaan.

Toen hij vlak voor de gehavende deur stond, zonk de moed hem weer de schoenen in. Hij hoorde vanalles achter de deur gebeuren. Mansour was leuk aan het brabbelen en was blijkbaar vrolijk aan het spelen. Voor de rest hoorde hij gesop van water..Ze had blijkbaar zelfs geen wasmachine. Leefde ze in armoede? Vragen spookten rond in zijn hoofd. Hij besloot het er gewoon op te wagen: anders zou hij het nooit weten. Hij hief zijn hand op en klopte aarzelend op de deur. De sfeer veranderde ogenblikkelijk achter de deur, Mansour begon te huilen en Oumaima liet vanalles vallen. Waarom schrok ze toch altijd zo?
"Wie is daar?"
"Bilal", zei hij onzeker
"Ken je niet"
"Mag ik aub met je praten?"
"Waarom dan"
"Omdat-"
"Neen, laat me met rust!"
"Je moet zelfs de deur niet openen, ik wil echt gewoon..Met je praten"
"Spreek dan"
"Nou", zei Bilal onthutst: ja wat moest hij nu zeggen? "Wel..Euhm ik ben Bilal"
"Ja. Leuk. En?"
"Wel, ik..Ik moest maar steeds aan je denken"
"Pardon?"
"Neen..Ik..De laatste keer dat ik je had gezien..Je ogen bleven me achtervolgen"
"..", het muisstil aan de achterkant van de deur.
"Ik kon je maar niet uit mijn hoofd zetten. Wat doet zo'n jongedame hier in dit bouwvallig appartement", zei Bilal stotterend.
"Ik heb je medelijden niet nodig! Goed, ik red me wel! Trouwens waar moei jij je nu mee?"
"Neen, het is echt niet zo bedoeld! Ik weet echt niet hoe ik het moet uitleggen.."
"Ze tegen Nordin dat hij me met rust moet laten!"
"Geloof me nu..Ik ben geen vriend van die Nordin, echt niet.."
"Waarom zou ik je geloven"
"Wollah..Echt waar.."
"Oké..Geloof je wel"
"Wie is die Nordin trouwens..Als ik vragen mag.."
"Ik wil er niet over praten, oke!"
"Goed..Echt waar..Ik wil echt geen ruzie"
"Wat wil je dan wel van me?"
Bilals mond werd droog, zou hij het erop wagen? Neen.. Te groot risico, hij moest het nu niet kapot maken.
"Ik wil gewoon met je praten"
"Ik heb veel dingen te doen.."
"Oké, sorry zal weggaan, maar..Als je me nodig hebt ofzo..Of..Moehim je kunt me altijd aanspreken.."
"Jaja"
"Oke,..Beslama..Bedankt trouwens voor de vorige keer"
"Wat dan", zei Oumaima kortaf
"Dat je tussen mij en je broer ging staan"
"Ik heb genoeg geweld gezien, heeft niets met jou te maken.."
"Ow oke, toch bedankt..Beslama"
Bilal ging met een sprankje hoop in zijn hart weg..

Nadia ging verward naar huis: haar dag zat erop. De gebeurtenissen spookten rond in haar hoofd. Wat deed Hicham hier? En waarom maakte dat zo veel voor haar uit. Ze had haar lesje wel geleerd met Ismail..Toch moest ze weer aan de triestige blik denken toen ze zei dat ze niets met Hicham te maken wou hebben, weliswaar op een aardigere manier, maar het kwam blijkbaar duidelijk, maar ook pijnlijk over. Verstrooid stak ze de sleutel in het sleutelgat en ging naar binnen.
"Yasmina, ben thuis..Jafar, Yasser"
Ze hoorde gestommel in de woonkamer. Hé! Wat vreemd ze hoorde ook vrouwestemmen. Zal ze zich wel hebben ingebeeld, toch ging ze snel naar de woonkamer om voor de zekerheid te zien. Daar zag ze Jafar woedend - dat kon ze duidelijk zien, ze kende haar broer maar al te goed- aan het raam zitten, Yasmina met tranen in haar ogen ernaast en een totaal verware Yasser op de grond. Op de andere zetel zag ze een vrouw samen met haar dochter zitten (het meisje leek extreem veel op haar moeder!).
"Salaamoe3aleikoem", zei ze onzeker.
"Ah Nadia.." zei de vrouw spottend.
"Ah u kent mij, wie bent u dan als ik vragen mag", antwoordde Nadia overdreven beleefd.
"Een erfgename", zei ze terwijl ze haar tanden ontblootte
"Ahzo..Van wie dan?"
"Van mama en papa, tenminste dat beweert ze!", schoot Yasmina uit haar slof
"Het is zo!", zei de vrouw boos, "Ik heb recht op dit huis en alle bezittingen erin"
"Is dat zo", zei Nadia
"Ja, het is zo"
"Wel mevrouw, dan moet je dat maar met de notaris regelen! Papa heeft geen testament achtergelaten, hij is snel heen gegaan Allahirahmoe, trouwens, dit huis is het enige wat we hebben!"
"Tja. hadden dan toch wel"
"Mag ik u vragen wat u hier doet?"
"Ik woon hier", beet de vrouw toe.

Ismail stak op een drafje de straat over, hij kwam bij het grauwe huis en belde welgeteld 4 keer aan. Dat was immers de afspraak. De laatste tijd liep Ismail doelloos rond, hij dacht over alles na. Zijn leven, zijn ouders, Nadia..Nordin. Hij had er een puinhoop van gemaakt, maar hij wist niet hoe hij het terug goed kon maken. Het was een vicieuze cirkel, je kon niet zomaar zeggen: "en nu wil ik niets meer met de maffia te maken hebben." Het was nu eenmaal zo. Hij had Nadia vanop een afstand gevolgd. Haar bakkertje was inderdaad gesloten, nu werkte ze blijkbaar bij het schoonmaakbedrijfje, op het einde van zijn straat. Hij keek met bewondering toe, zoveel tegenslagen, en toch, toch sloeg ze erin om te herpakken. Ze zocht haar toevlucht slechts in goede dingen, niet in drugs noch alcohol. Ismail schaamde zich telkens weer, wanneer hij haar zag. De Laatste keer had hij gezien dat ze had staan babbelen met een andere jongen, zijn hart had in zijn keel geklopt, maar ze was weggelopen. Hij herkende de jongen niet, dit was vreemd: hij kende iedereen uit zijn buurt. Achja..Iemand deed open en hij ging binnen. Hij liep de trap op en kwam in een grijs klein kamertje.
"Ismail?", zei Nordin slaperig
"Yeps..Alles goed?"
"Wat denk je?", antwoordde hij knorrig.
"Tja..Wat ben je nu van plan te doen?"
"Weet ik veel!! Zou jij moeten weten."
"Ik? Wat heb ik hiermee te maken Nordin?"
"Euhm, kweenie, jij bent mijn vriend-"
"Nordin ik heb je zo vaak gezegd dat het niet verstandig is om wapens op zak te hebben! Je hebt iemand neergeschoten! Versta je dat dan niet?"
"Hallo..Heb ik het hier tegen Ismail? Je bent veranderd-"
"Is geen schande"
"Ismail, wat is er aan de hand?"
"We zijn niet goed bezig Nordin, ik baal, echt waar. Ik wil eigenlijk, ermee stoppen"
Nordin schaterde het uit.
"Denk je nu echt dat je dat zomaar kunt maken? Nu na je er helemaal ingewerkt ben, besluit je een geweten te hebben. Te laat Ismail, te laat..Trouwens zou niet weten waarom je eruit zou moeten gaan"
"Nordin! Aub, kijk naar ons, wat voor leven leiden we nu? Jij bent ondergeduikt, ik ben hoofdverdachte. Iedereen siddert van ons, en vreest ons.."
"Respect, wil je dat dan niet?"
"Dat is geen respect! Respect moet je verdienen, niet afdwingen"
"Ik weet al wat hier aan de hand is..Het is die Nadia, die vriendin van Oumaima"
"Nee! Daar gaat het helemaal niet om"
"Jawel, lieg niet tegen mij Ismail, ik ken je door en door. Ik waarschuw dit kun je niet maken."
"Ach joh!"
"Neen, Ismail. Er zijn genoeg meisjes, betere. Meisjes waarvan je alles gedaan krijgt. Wat zit jij nu zo sentimenteel te doen over dat ene meisje?"
"Ik wil een fatsoenlijke vrouw, Nordin"
"Vrouw? Ben je van plan te trouwen dan?"
"Wie weet doe ik dat wel"
"Ismail, luister eens naar mij. Je hebt het goed, geloof me nu maar. Trouwen, waarom trouwen? Da's enkel miserie vragen. Ik ben je vriend. Vergeet nou maar niet wat ik allemaal voor je heb gedaan."
"Ja, zal wel.."
"Ismail doe maar geen domme dingen"
"Nene, maar ben weg..Beslama"
En voor dat Nordin kon reageren, was Ismail weg. Meer dan ooit besefte Ismail, dat hij muurvast zat in het wereldje dat hij zelf had opgebouwd. Hij besefte dat hij geen echte vrienden om zich heen had. Hij zag geen uitweg meer..