Als het lot tegen je keert...

11.1

Ondertussen had Oumaima haar salaat verricht en Allahs hulp gevraagd..Mansour kraaide het nog steeds uit van plezier, net of hij de opgewonden sfeer voelde. Oumaima pakte hem op en knuffelde hem stevig.
"Wat ben jij een schatje", zei ze zachtjes. Mansour keek haar ondertussen bloedserieus aan en brabbelde vanalles om dan "mama" te zeggen. Oumaima werd er helemaal warm vanbinnen. Toch voelde ze zich echt onzeker, deed ze hier wel goed aan? Had ze niet ondoordacht gehandeld? Ze wist het niet meer, ze wachtte ondertussen op de thuiskomst van haar broer. Hij had haar tenslotte aangespoord om te trouwen..Neen, dat was niet eerlijk, ze moet nu Aziz niet de schuld van alles geven. Trouwens de schuld? Hij had gewoon goede raad gegeven. De klok tikte voorbij en Oumaima werd zenuwachtiger met de minuut. Uiteindelijk hoorde ze het typische geklop van haar broer, welgeteld drie bonken. Voorzichtig liep ze naar de deur.
"Wie is daar?"
"Aziz?"
"Zeker?"
"Ja zeker"
Oumaima opende de deur op een kier en verwachtte half het gezicht van Nordin maar zag tot haar grote opluchting Aziz. Hij ging voorzichtig naar binnen en merkte ineens hoe gespannen zijn zus wel niet was.
"Is er iets?"
"Neen..Waarom"
"Je ziet er zo bleek uit.."
"Neen, joh niets..Hoe was het op het werk"
"Hamdullilah..Hoe was het vandaag, nog iets speciaals gebeurd?"
"Neen, niet echt", zei Oumaima met een bonkend hart, ze werd haast misselijk van.
"En waar is mijn sterk neefje..Mansour! Mansouur!"
Al gauw kwam het mannetje aangekropen en gierde het uit van plezier.
"Ow rakker!", zei Aziz lachend.
Oumaima ging naar de keuken en zette wat thee voor haar broer. Ze wist totaal niet hoe ze het onderwerp aan de man moest brengen. Aziz ging languit in de zetel liggen met Mansour op zijn buik, hij bewoog zijn buik op en neer zodat Mansour het uitgilde van plezier. Toen Oumaima de thee neerzette, schonk hij in en vroeg voor een tweede keer:
"Zeker dat er niets is Oumaima, ik ken je maar al te goed"
Oumaima bleef eventjes stil en smeerde een boterham voor haar broer.
"Wel.."
"Ja Oumaima.."
"Aziz..Weet je nog deze morgend"
Aziz knikte terwijl hij dankbaar een grote hap van de boterham nam.
"Dat je zo over trouwen begon"
"Uhu..Oumaima..ik wil je nooit meer dwingen tot iets..Ik..Echt vergeet het gewoon..Het is nog veel te vroeg om daar aan te denken."
"Vind je?"
"Ja.."
"Wel.."
"Zeg nu eens wat er is, zusje", zei Aziz vriendelijk.
"Ik heb ja gezegd", floepte ze eruit.
"Hoe bedoel je ja? Tegen wie dan?"
"wel.."
"Oumaima waar heb je het toch over", zei Aziz ongerust.."Hoe bedoel je ja?"
"Tegen Bilal"
"Die jongen van de vorige keer!!", riep Aziz. MAnsour schrok en keek angstig naar zijn oom.
"Ja", piepte Oumaima.
"En waarop heb je ja gezegd", zei Aziz om het zeker te weten.
"Je weet goed genoeg waarop! Ik ga insh'Allah trouwen met hem..Hij heeft me ten huwelijk gevraagd.."
"WAAAT!! Oumaima ben je helemaal gek geworden!!!"
Aziz stond op en brulde tegen zijn zus, hij hief zijn arm op en wilde iets ongelofelijks stom gaan doen, tot hij het betraande gezicht van zijn zusje zag. Zijn woede zakte onmiddellijk en sloot zijn ogen uit spijt, terwijl hij zijn arm liet zakken. Oumaima stond snikkend op en ging naar haar kamer.

Nadia ging gekwetst naar huis, niet wetende welk onheil er boven haar hoofd hing. Ze stapte stevig door terwijl ze over alles nadacht. Nooit, nooit zou ze nog een jongen kunnen vertrouwen. Als iemand haar wou, dan moesten ze maar haar hand komen vragen! Zo hoort het..Zou ooit iemand haar hand komen vragen? Ze verlangde er zo naar..Ze voelde zich echt belabberd en slecht. De eerste regendruppels vielen naar beneden en al gauw en Nadia was helemaal doorweekt toen ze in het straatje aankwam waar ze al heel haar leven woonde. Ze dacht terug aan de vriendinnen die ze vroeger had, Evy, Souad, Lieselot, Touria..Waar waren ze nu? Nu ze het zo moeilijk had, ze had al sinds haar zestien niets meer van hen gehoord. Ze leidden nu allemaal hun eigen leventje, waarschijnlijk hadden ze allemaal al hun plaatsje in de maatschappij veroverd. Nu ze eraan dacht, waar waren ze toen ze niet meer naar school kwam, toen haar moeder overleed..Toen was het net alsof ze elkaar niet kenden, vreemden voor elkaar waren. Het deed Nadia veel pijn..Vrienden..Echte vrienden zijn zeldzaam..Die vind je niet zomaar. Ze deed de deur open en veegde haar schoenen af aan het kleine versleten matje, toch kon Nadia het niet over haar hart krijgen om het te vervangen..Het deed haar te veel denken aan haar jeugd, wanneer ze zorgeloos na een hele dag buiten spelen binnenkwam en haar moeder vanuit de woonkamer riep: "Schoenen uit!"
Wat had ze zich ongerust gevoeld, die ene dag toen haar moeder niets had geroepen..Ze had haar toen bewusteloos op de grond gevonden..Zelfs nu, soms, verwachtte ze dat haar moeder weer "Schoenen uit", zou roepen..Zoals vroeger. Nadia schudde haar hoofd, ze hing haar jas aan de kapstok en ging met haar vingers over het oude hout..Ach..Nu moest ze niet nostalgisch beginnen doen..Het is voorbij, het nu is belangrijk..Maar wat is de toekomst zonder een knipoog naar het verleden..zei haar leerkracht Nederlands vroeger altijd..Hmm..Toen ze nog naar school ging, wat miste ze die vrouw, ze had altijd zulke wijze uitspraken! Ach een knipoog naar het verleden..Welk verleden en welke toekomst? Zoals het er nu uitzag, zag de toekomst er voor haar zeer duister uit..Niet pessimistisch doen, zou haar moeder hebben gezegd bij deze gedachte.
"Ach mama, Allahirahmek..", verzuchtte ze. Ze hoorde een gedempt praten in de woonkamer, maar het stopte abrupt wanneer ze binnenkwam.
"Salamoe3aleikoem"
"Wa3aleikoemoe salaam", zeiden Jafar en Yasmina flauwtjes.
"Hoe was jullie dag?"
"Goed, alhamdullilah.."
"Ah, daar ben ik blij om", zei Nadia met een flauwe glimlach. Ze ging naar de keuken en vroeg aan Yasser wat hij vandaag wou eten.
"Maakt niet uit", zei Yasser afwezig.
"Dat is gek, normaal zeg je altijd 'macaroni met kaas' als het aan jou lag, aten we het elke dag", zei Nadia fronsend.
"Ow ja", zei Yasser afwezig
"Is er iets gebeurd?"
"Nene..Ik ga eventjes naar boven..
"Ben je ziek ofzo?", zei Nadia bezorgd
"Neen echt niet.."
"ik roep je wanneer het eten klaar is..Macaroni met kaas trouwens"
Yasser glimlachte vaag en omhelsde Nadia en gaf haar een dikke kus op haar wang.
"Oh, bedankt lieve schat", zei NAdia met haast tranen in haar ogen. Wat hield ze van Yasser, hij was net een broer voor haar.
Ondertussen kwam Yasmina stilletjes binnen.
"Nu ga je zeggen wat er is", zei Nadia terwijl ze macaroni deed koken.
"Niets"
"Maak dat de ganzen maar wijs"
"Oké..Adam is vandaag langsgeweest"
"Is dat de reden waarom jullie er allemaal zo sipjes bijlopen, er is toch niets ergs gebeurd, Allahi hfehd.."
"Laa, Nadia..Hij is me ten huwelijk komen vragen."
"Dat is toch goed nieuws" en ze omhelsde haar, "Ben echt blij voor je", zei Nadia terwijl ze met een pijn terug aan Hicham dacht. Neen! Ze probeerde die gedachte weg te duwen.
"Ja dat is idd goed nieuws"
"Wat is er dan? "
"Niets joh..Is gewoon een grote stap.."
"Je zult die stap niet alleen moeten nemen schat", zei Nadia bemoedigend.
"Weet ik wel, zijn moeder is ook gekomen..Samen met zijn zus, ze zijn teruggekomen."
"Wat leuk voor hem"
"Ja, hé.."
"Moge Allah je bijstaan liefje..Trouwen is de helft van je dinn, het is een grote maar belangrijke stap..Doe dou3a en vraag Allah of dit een goede keuze is..Hij weet wat goed voor je is.."
"Ja Nadia..Ga ik nu doen.."
"Oke..Zeker dat er niet iets is dat jemoet vertellen?"
"Nee Nadia", zei Yasmina terwijl ze zich omdraaide..Het liegen tegen haar zus deed pijn..