Als het lot tegen je keert...

8.1

Ondertussen waren Ismail en Nordin al thuis. Ze hadden tegen elkaar geen woord gezegd, Ismail wilde alleen zijn en Nordin was een beetje gepikeerd. Ismail zat alleen in de zetel, toen Nordin plots een jointje opstak.
"Wil je die rommel niet in mijn huis roken, dank je."
"Rommel. HAhaha, nu laat je me toch eventjes lachen, jij hebt deze rommel nog gisteren opgerookt. Wat is er trouwens met je gast? Je bent veranderd. Rommel, big boss spreekt over rommel. Ahha.. Je bent week geworden, ik zie het in je ogen. Je bent in contact gekomen met iets of iemand, vroeger zou je dat wijf samen met mij hebben afgeranseld, daarstraks wilde je de ambulance bellen. Als ik dit de rest vertel dan zullen ze me niet geloven."
"Nordin houd ta bakkes, Verstaan? Hou jij het maar bij je pillen en andere rotzooi. Jij bent degene die veranderd is. Je zoon-"
"Ahha, nu is hij mijn zoon? Vorig jaar was hij nog het ideale doelwit om losgeld te vragen. Neen Ismail, jij hebt mij gemaakt tot wat ik ben."
"Hou je mond! Jij hebt jezelf laten gaan! Jij bent afhankelijk geworden van die rotzooi, ik ben tenminste geen slaaf van witte poeder!"
"Ismail, aub, laat me niet lachen. Waar is de Ismail van vroeger? De Ismail die elk meisje bespeelde en dan hun hart brak en erbij lachte? Waar is de Ismail die de buurt hier terroriseerde? Waar is de Ismail die mensen angst inboezemde? Hmm? Waar is die Ismail"
"Ik ga eventjes wandelen."
"Ontwijk het onderwerp maar Ismail, maar ik zeg je het nu al, eens dat je in dit wereldje bent verzeild is er geen weg terug!"
"Rotzak", mompelde Ismail.
"Het zijn je eigen woorden!", riep Nordin nog.
Man, tuurlijk was hij nog de Ismail van vroeger. Hij boezemde nog steeds iedereen angst in. Of niet? Wilde hij wel nog deze Ismail zijn. Hij voelde zich rot, hij had Nadia laten stikken en had een moeder haar hart gebroken. Waar is hij toch al deze jaren mee bezig geweest? Hmm? Ach, Nordin kletste gewoon wat uit zijn nek, de cocaine had zijn hersenen aangetast. Hij spuwde verbitterd op de grond, er kwam een groep jongens voorbij ze groette hem allemaal. Hij groette afwezig terug. Was er dan echt geen uitweg uit dit wereldje? En als er geen is, is dat dan zo erg? Kijk maar naar al die jongens, hij dwong respect af. Maar was het wel het soort respect dat hij wilde? Hij dacht weer aan Nadia en schopte tegen een leeg blikje. Alcohol nog zo iets waar Nordin niet van af kon blijven. Het brak zijn hart om Nordin zo tegen zijn exvrouw bezig te zien. Wilde hij dan ook zo worden? Hij wist niet wat hij wou. Hij had alles toch verpest, dommerik dat ie was. Plots dacht hij aan het moment dat Mansour zijn handje vastnam en begon te brabbelen. Wilde hij dan ook geen zoontje? Wilde hij dan ook geen gezin? Hij had zijn gezin lang geleden verlaten. Zijn vader was het spuugzat dat hij altijd in het kot van de nacht thuiskwam. Hij had hem gewaarschuwd.

"Nordin? Waar was je? Het is hier geen hotel weet je?"
Ismail negeerde zijn vader en liep door.
"Ik ben tegen je bezig! Schurk! Waar was je? Je was weer bij die slechte jongens, heb je van hen deze slechte manieren geleerd? Hé?"
"Ba, hou je mond, waga? Ik heb hier echt geen zin in, ik ben moe."
"Van wat te doen? Te werken? Hé? Of neen, wacht van te studeren? Neen ik zal het je zeggen van rond te zwerven op straat! Wanneer zul je het moe worden om je toekomst te vergooien? Wanneer? Ismail, jij was zo niet! Jij had een toekomst! Jij was een goede jongen! Wij hebben je zo niet opgevoed! Jj had vroeger respect voor me, voor je zussen, broers. Bekijk jezelf nu eens? Je komt halfgedrogeerd, 's avonds laat thuis. Herpak je, kom terug op de weg van Allah, herpak je mijn zoon nu het nog kan.."
"Ba, aub ik ben moe"
"Ik waarschuw, ik ga dit niet blijven slikken. Je moeder gaat hier kapot van, je maakt mij ten schande..Ik kan dit niet meer aanzien, je haalt ons gezin uiteen."
"Jaja, tuurlijk."
"Ismail, ik zweer het"
"Bol af!!"
"Ismail..Nu is het genoeg..Ik..Ik wil je mijn huis uit."

Zo is hij dus op straat beland. Door die zogenaamde vrienden werd hij in de steek gelaten, maar hij zwoer dat hij wraak zou nemen. Hij klom naar de top in de maffiawereld en heeft die gasten hun leven zuur gemaakt. Pff dommerik dat hij was. Nu pas beseft hij wat hij had gedaan, nu besefte hij pas dat hij zijn leven had verpest, dat hij zijn familie kwijt was en dat hij zijn ouders kapot heeft gemaakt..Nu..Te laat..

Nadia kwam terug naar beneden en zag Younes nog steeds aan tafel zitten. Ze voelde zich zo slecht, zo wanhopig..
"Younes", slikte ze, "Sorry..Sorry..echt waar..", de tranen liepen over haar wangend. "Ik wou dat dit nooit gebeurd was, dat mama en papa nog leefde, dat. Dat ik het jullie had verteld..Ik wou dat ik wist wat er met je was..Echt waar..Ik..Het spijt me.."
Younes reageerde niet, de woorden drongen wel door, maar hij wilde niet reageren, te veel herinneringen kwamen terug, pijnlijken, maar ook mooie herinneringen.
Nadia buigde zich naar hem toe en fluisterde: "Ik hou van je broertje."
Ze veegde haar tranen weg en ging in het salon zitten waar Jafar zat. Vanaf het moment dat ze in 1 van de oude zetels ging zitten, stond Jafar recht en liep hij moeizaam naar boven. Een uur later volgde Younes nog steeds gevangen in zijn gedachten. Nadia bleef over. Alleen. In het donker. Ze bibberde, niet van de koude, maar van woede, angst, verdriet. Alles.
Heel langzaam en snikkend begon ze dat ene liedje te zingen..
"Ayemma..A inoe..I..Shem i rohen djiethaje..djiethaje thajoudjier...Ta..Tamara ghafé"
Ze begroef haar gezicht in haar handen. Alles ging fout, alles..
"Ya Rabb, sta me bij..Sta me bij..Ik zie het niet meer zitten, ik kan dit niet meer aan. ya Rabb ta me bij, geef me kracht..Ya rabb.."
Nadia kon niet meer in het stille huis blijven, ze moest naar buiten. Het was weliswaar donker, maar het kon haar niet schelen. Ze wikkelde een sjaal rond haar haren en deed een dikke jas aan. Ze sloot de deur voorzichtig en begon gewoon te stappen. Haar adem vormde witte wolkjes in de bittere koude. Ze rilde eventjes en ging verder. Verzonken in gedachten lette ze er niet op waar haar voeten haar heen brachten. Ze dacht na over het huis dat ze zouden moeten verkopen. Ze wist dat de anderen het hier nooit eens mee zouden zijn, zeker Jafar niet. Maar het moest en het kon niet anders, ze hadden het geld nodig en het bakkertje bracht niet genoeg op. Haar bakker deed haar automatisch aan Ismail denken.
Neen! Geen Ismail, daar had ze en wilde ze ook niets, maar dan ook niets mee te maken hebben. Hoe laat zou het zijn? Ze had geen besef meer van tijd.
"Nadia!", hoorde ze van ver. Nadia krimpte ineen bij het horen van die stem. Kwam er dan nooit een einde aan deze kwellingen?