Als het lot tegen je keert...

4.8

"Goeiendag meneer A."
Jafar groette terug.
"Ik heb nieuws voor je"
"Ja?"
"We zullen nu proberen het gezwel weg te halen..Er is kans op succes, maar ook op mislukking. Ik wil u gewoon doen laten weten dat dit uw laatste kans op genezing is.."
"Dat begrijp ik."
"Goed, nog een goeie dag. Dag Yasser!", zei hij vriendelijk
Yasser keek naar Jafar, die helemaal stil was geworden. Was hij nu bang? Of..Hij wist het niet. Hij zou moeten vertrouwen op Allah, dat is al wat hij kon doen. Yasser zag dat hij in gedachten verzonken was.
"Jafar?"
"Ja Yasser.."
"Hoeveel zusjes heb je en hoeveel broertjes"
Die vraag deed eventjes pijn, het verdriet over Hurriya kwam terug naar boven
"Ik had drie zusjes nu nog maar twee..Nadia en Yasmina. En ik heb 1 broer, Younes, maar daar heb ik al lang niets van gehoord.."
"Waar is hij dan?"
"Ik weet het niet Yasser..Maar ik mis hem wel."
"Ik ook!"
"Ahha gekkerd, ken je hem dan?"
"Neen, maar als jij hem mist ik ook!"
"Ahha, de opgewektheid van Hurriya leeft precies in jou voort"
"..Maar Jafar.."
"Ja?"
"Wil je me leren voetballen Ik wil de beste voetballer ter wereld worden!!"
"Ahha tuurlijk wil ik dat..Alles voor mijn kleine broertje"
"Ahha oke!
Ondertussen zat Younes een paar duizenden km's verder..En hij had het moeilijk. Een slavenleven is hard.. n pijnlijk...

Ondertussen zat Younes een paar duizenden km's verder..En hij had het moeilijk. Een slavenleven is hard.. n pijnlijk...

Die morgend moesten ze er allemaal al om 05.00u uit. Dit was Younes helemaal niet gewoon. Ze stonden op en kregen een 'ontbijt', bestaande uit een schijfje sinaasappel en een glas bruin ziend water..Ze aten en dronken het toch maar op, want ze werden gewaarschuwd dat ze niet veel eten zouden krijgen.
De zon stond nog niet hoog in de lucht. Ze kregen schopjes en emmertjes. Als de situatie niet zo erg was, zou Younes er een grapje over hebben gemaakt: ze gingen precies naar het strand
Toen kreeg iedereen een plek aangewezen en toen begon het lange werk. De zon kwam steeds hoger en hoger te staan. Het zweet vloeide over Younes' hoofd. Hij had dorst!! Het werk was zwaar en zo nutteloos. Ze vonden niets! Behalve verroest blik ofzo. Pff het was zo oneerlijk.
Op het einde van de dag had niemand iets gevonden.
De sinistere man kwam weer uit die geheimzinnige tent.
"Wel, niets gevonden? Vreemd..Misschien vinden jullie morgen wel iets"
Younes vond het al vreemd dat de man zo reageerde:S..Morgen zou er iets gebeuren..

Hoe het de gevangenis en slavenleven van Younes in Marokko word beschreven is waargebeurd. In de gevangenis van Marokko gebeuren hele erge dingen vergeleken met dit is het niks.

De begrafenis was achter de rug. NAdia was moe..De familie had haar de rug toegekeerd..Nu ze erover nadacht deed het haar pijn..

Toen ze was aangekomen was er niemand om haar te ontvangen..Ze had de familie van haar vader toch gewaarschuwd? Haar tantes, onkels..Maar toch was er niemand. Wat moest ze nu allemaal doen? Met al die bagage. Ze besloot zelf haar weg te vinden, ze had nit veel familie. De familie van haar moede woonde bijna allemaal in België. Haar vaders familie woonde verspreid in de buurten van Nador, Benansar en een beetje Boujafar.
Die in Boujafar kende ze niet zo goed. Ze had daarom gebeld naar die van Benansar daar woonde een paar tantes van haar samen met hun gezin. Ze nam een 'petit-taxi' en gaf de buurt waar ze woonden. Gelukkig wist de chauffeur wie ze bedoelde.
Hij zette haar bij de deur af en hielp haar mee met haar bagage voor de deur te zetten. Nadia belde toen aan. Toenhaar tante opendeed kon je zien dat ze niet echt blij was met haar komst
"Aah Nadia..", zei ze met een valse glimlach "Marhaba"
"Salaam tante..Ik had gebeld, maar er stond niemand bij het onthaal.."
"Ow..Helemaal vergeten.."

Pff Nadia had toen al kunnen weten dat er vreselijke dingen zouden gebeuren

Nadia ging naar binnen en groette iedereen die er was. En dat waren behoorlijk veel mensen. Ze bekeken haar allemaal zo raar:s..Wat zou er toch zijn..
Ze ging zitten..Ze voelde zich nog steeds verdrietig om Hurriya. Ze was er eigenlijk kapot van, maar dacht haar tante eraan? Neen, ze was een meisje dus moest ze werken. Dat was haar mentaliteit. Ze was er nauwelijks of ze moest al in de keuken staan. En niet gewoon koken, nene, schrobben, afwasse..En nog veel meer!! Ze durfde er niets op te zeggen, ze was immers te gast. Na een hele tijd koken werd het alleen maar erger. Toen ze bij de vrouwen ging zitten voor een glaasje muntthee, begonnen de vragen.
"Zo liefje...Spijtig van je vader.."
"Ja Allahirahmoe..", antwoordde Nadia vermoeid.
"EN nu je zus er nog eens bij", (Het was net of ze het erin wilden wrijven!!)
"Ja, maar men moet altijd hamdullilah blijven zeggen.."
"Amai zo gelovig..Van wie heb je dat geleerd...Je moeder zal he tniet zijn.."
Nadia voelde zich ongemakkelijk, waarom lieten ze haar niet met rust??
"Ow en nu nog dat van Hurriya erbij.."
"Ja, doet wel pijn", antwoordde Nadia droogjes.
"Hoe kwam het eigenlijk? Ik heb gehoord door Yasmina"
"Het was niemands schuld! El maktab tante.."
"Ja, maar ze zal weer roekeloos zijn geweest! Net je moeder.."
Nadia probeerde de schertende opmerkingen van haar tante te negeren. Ze zei dat ze moe was en dat ze naar bed wou.
"Goed, maar ruim hier maar eerst af.."
Nadia deed wat haar gevraagd werd..Pff waar was ze beland..

En dit was enkel het begin..Het werd vele erger..