Als het lot tegen je keert...

6.8

Nadia klopte aan bij Jafar, ze liet Younes eventjes in de gang wachten. Ze moest eerst een en ander vertellen tegen Jafar.
"Salaam"
"Wslm", antwoordde Jafar zwakjes
"Alles goed?"
"Goed, alhamdullilah.."
Het werd eventjes stil.
"Is er wel geld? Voor de operatie", vroeg Jafar nuchter
"Ja, tuurlijk", loog Nadia, ze had een lening afgesloten om de operatie te kunnen betalen, maar dat kon ze nu niet tegen Jafar zeggen.
"Morgen de dag"zei Jafar somber
"Yeps", antwoordde Nadia ongemakkelijk, "Waar is Yasser?"
"Eventjes in de speelruimte", antwoordde Jafar, "Euhm...Over Yasser.."
"Dat zit wel goed Jafar, hij an bij ons komen wonen..Het is een schat van een jongen.."
"Ah oke" weer die ongemakkelijke stilte..
"Euhm Jafar..Ik moet je iets zeggen...Euhm, gisteren..Euhm is Ayoub langsgeweest.."
"De vriend van Younes, toch?"
"Ja en Younes was ook bij hem.."
"Younes? Waar is hij nu dan?"
Op dat moment kwam Younes binnen, zijn blik ging over de kamer en rustte op Jafar..
"Jafar, euhm, hij is wel..euhl..Getraumatiseerd denk ik..Ale..Hij heeft veel meegemaakt..", de tranen welden op in Nadia's ogen..Younes, hun Younes..Waarom moest dit hem overkomen, ze moest weer denken aan die striemen op zijn rug..
"Younes?", zei Jafar schor, "Ben jij dat broer?"
"Jafar? Jafar? Mijn broer! Mijn broer!"
Younes rende op Jafar af en omhelsde hem stevig..De tranen vanbeide broers vermengden zich met elkaar.
"Wat heb ik je gemist mijn broer! Younes, ik kan het niet geloven! Waar was je al die tijd?"
Nadia zag hoe Younes' gezicht verstrakte..Hij begon weer heen en weer te wiegen. Nadia zag dit en wilde ingrijpen, maar toen keek Younes Jafar weer aan.
"Jafar, ik heb je ook gemist, mijn broer, ik..Waarom ben je hier in het ziekenhuis?"
Nadia keek ongemakkelijk naar de grond, dit had ze Younes helemaal niet verteld..
"Euhm..Wel...Younes, ik..Ze hebben kanker bij me opgespoord en ik ben hier in therapie..", zei Jafar met een zucht.
"K..Ka..Kanker? Maar..Neen..Neen...Het mag niet! Kan niet!! Neen Jafar..Aub..Laat me niet alleen..Ik heb er te veel verloren! Ik heb er echt te veel verloren! Ik mag je niet verliezen! Neen! Neen! Laat me niet alleen. Ik smeek het je!!", riep Younes terwijl hij heen en weer wiegde..
Jafar keek met bange ogen naar zijn broer, Nadia had gelijk, hij had iets verschrikkelijks meegemaakt..Nadia probeerde hem te sussen, maar Younes riep steeds harder en harder..Tot Younes de deur hoorde opengaan en Yasser zag binnenkomen.
Younes bleef met ongeloof naar Yasser kijken.."Neen, het kan niet..", mompelde Younes..
"Wie ben jij?" vroeg hij plots aan Yasser..
"Yasser?"
"Waar zijn je ouders?"
"Heb ik niet.."
"Het was niet mijn schuld", snikte Younes "Ik heb geprobeerd, maar ik faalde..Het spijt me"

Nadia keek verbaasd naar Younes, ze begon dingen te vermoeden, maar was er niet zeker van. "Alles gebeurt met een reden", zei Nadia's vriendin altijd tegen haar. Was dit hier zo'n voorbeeld van, was Yasser Jafar tegenkomen om iets van zijn verleden te weten te kunnen komen. Niets is zeker. Younes veegde zijntranen weg en staarde naar de grond. Na een tijdje kwam Yasmina binnen, er hing een kille sfeer, en Nadia was gestopt met praten. Na een tijdje kwam de dokter binnen en vroeg hen beleefd wegte gaan, Jafar moest goed uitrusten tegen morgen. Morgen, een belangrijke dag..Een dag waarop ze zouden weten wat het lot van Jafar is. yasmina omhelsde Jafar en mompelde dat ze eventjes weg moest, op dat moment ontving Nadia een sms'je.

"Ik wil je zien...Ik moet je zien..."

Nadia keek fronsend naar het scherm van haar Gsm en besloot het te negeren. Freaky was dit wel, hoe kwam deze persoon aanhaar gsmnummer? Achja, ze liet het maar zo..Younes gaf een stevige hand aan Jafar en liep met schokkende schouders naar buiten. Tenslotte bleef Nadia enkel over, de band die er tussen hen bestond was uniek en sterk. Zij waren degene die de overblijfselen van een gebroken gezin stand deden houden en dat wisten ze allebei.
"Oh Jafar", begon Nadia.."Ik zal Dou3a voor je nemen, mijn lieve broer.."
"Nadia, vergeet niet wat zal gebeuren, zal gebeuren en niemand die daar verandering in kan brengen."
"Enkel Allah natuurlijk."
"Enkel Allah.."
"Oh Jafar moge Allah je morgen bijstaan.."
"Amien zusje..Amien"
Een laatste pijnlijke knuffel maakte het afscheid officieel.
Jafar grinnikte en zong eventjes een stukje van 1 van Marco Borsato's liedjes.."Afscheid nemen bestaat niet.."
Nadia glimlachte en herhaalde het: "Afscheid nemen bestaat niet"
Toen draaide ze zich om en elke stap was een stap naar het onbekende toe, maar ze vertrouwde Allah en Jafar had gelijk..Wat zal komen, zal komen.

Nadia, Younes en Yasmina kwamen thuis. Nadia flanste snel iets in elkaar van eten en riep iedereen bij elkaar om samen te kunnen eten. Het gesprek verliep stroef en Yasmina bleef een gesloten boek. Younes daarentegen bloeide open, hij sprak meer en af en toe glimlachte hij. Elke keer als hij dat deed, werd Nadia warm vanbinnen..En kwam dat bekende moedergevoel weer naan boven. Tenslotte ging Yasmina naar bed en Younes ging in de sofa zitten en viel uiteindelijk in slaap. Hij ademde rustig en Nadia legde voorzichtig een deken op hem. Zelf ging ze naar de keuken en waste alles af. Ze neuriënde een vrolijk deuntje, maar voelde zich toch leeg en ongelukkig. Toen ging de bel..Ze schrok wel, wie belde er nu om dit uur aan? Ze ging naar de galmende gang en opende de deur.
"Ik wil je eventjes spreken", zei een jongeman waar ze enkele dagen geleden tegen opgebotst was...

"Wat doe jij hier?", siste Nadia. Hoe wist hij in hemelsnaam waar ze woonde?
"Ik moet je spreken Nadia"
"Freak:s" en Nadia wou de deur weer toedoen, maar hij stak zijn voet ertussen.
"Alstublieft Nadia.."
"Wie ben jij?"
"Ismail"
"Ja en ..Wie ben jij?"
"Ik zal het je uitleggen..Mag ik binnenkomen?"
Nadia twijfelde, waarom zou ze tijd geven aan een onbekende jongen. Ze moest wel gek zijn om nu toe te geven. En toch trok haar iets aan aan deze jongen. Hij was niet als Hicham (ze werd helemaal warm als ze aan hem dacht), maar hij had wel een aantrekkingskracht.
"Neen, laten we hier voor de deur zitten.."
"Goed ik begrijp het"
Een stilte overheerste
"Goed,", zei Ismail
"Ik ben Ismail en ik..Euhm..Wel..."
"Ja?", zei Nadia verveeld
"Wel", zei Ismail ontmoedigd, "Weet je nog die brieven?"
"Welke brieven?", Nadia bloosde, natuurlijk wist ze welke brieven: ze lagen nota bena onder haar kussen
"Je weet wel welke brieven", zei hij met een glimlach
"Ja en?"
"Jeetje, je maakt me het wel moeilijk, als je de brieven hebt gelezen weet je wel wat ik bedoel", zei Ismail lachend.
"Neen, toch niet..", Antwoordde Nadia droog, ze had geen zin om opgewekt te zijn..Ze had te veel aan haar hoofd, hier had ze trouwens geen tijd voor. Kalverliefde is het laatste wat ze nodig had.
"Goed ik ga naar binnen", zei Nadia
"Neen, aub", antwoordde Ismail, "Geef me een kans, ik wil je echt leren kennen! Al sinds die eerste dag dat je dat bakkertje opende hield ik je in de gaten...Neen! Nu niet denken dat ik een stalker ben..."
Nadia vond zijn gestotter best wel schattig, het was net of hij geen ervaring had met meisjes. Hij was net een klein jongetje, terwijl hij al een volgroeide man was.
Nadia glimlachte en antwoordde: "Luister Ismail, je lijkt me een heel toffe jongen, maar...Ik heb hier geen tijd voor.."
"Ow..Maar-"
"Vat het niet persoonlijk op..Maar ik heb te veel aan mijn hoofd..Heb te veel verantwoordelijkheden, ik moet het hoofd koel houden.."
"Goed, wilje nu zeggen wat je hart er van vindt?"
Nadia keek fronsend, wat bedoelde hij daar nu mee?
"Mijn hart?"
"Ja je weet wel, dat kloppend ding in je"
"Ik heb al gezegd wat ik er van vind! En ..Trouwens het gaat je niet aan wat ik doe of niet doe!"
"Nadia.."
"Neen! Ik kan wel mijn eigen boontjes doppen! Ik heb geen 1 of andere sul nodig die me de les komt lezen. Ik weet zelfs niet waarom ik de tijd heb genomen om je te spreken! Salut!"
En ze stond boos op en ging naar binnen. Ze gluurde eventjes door het raam, ze had verwacht dat hij zou zijn gegaan, niet dat hij daar nog zat met een beteuterd gezichtje...