Als het lot tegen je keert...

7.2

Nadia was echt van plan om haar belofte na te komen. Om 18.30u sloot ze haar bakkertje en zocht naar een winkel die ballen verkocht. Yasser was razend enthousiast en Younes, Younes keek gewoon naar de grond. Yasser sprong, zong en lachte. Het was net of hij heel eventjes alles was vergeten, daar was Nadia echt blij om. Kon ze dat ook maar, heel eventjes alles vergeten. Ze vond eindelijk een winkel met ballen en liet Yasser kiezen. Hij koos een echte leren bal en was er reuzeblij mee. Zijn ogen fonkelden toen NAdia zei dat het ZIJN bal was. Samen namen ze de tram 24 en gingen het rivierenhof in. Younes ging op de grond zitten en vlocht madeliefjes aan elkaar.
"Younes doe je niet mee?", vroeg Nadia, hij knikte van neen en Nadia besloot het maar zo te laten.
"Oké Yasser! Laat maar zien wat je kan!"
Yasser fronste zijn wenkbrauwen en keek geconcentreerd naar de bal, hij zamelde zijn krachten en schopte..
"Jaaa! Goal!!", riep Nadia. "Who's the man!"
"I'm the man!", lachte Yasser
"Amai, je kan engels spreken!"
"Ahhaha"
En zo speelde ze een hele tijd, Nadia kon beter voetballen dan dat ze dacht, ze kon zelfs 5 keren 'tiktakken'. Yasser was wel beter, maar ze was tevreden over haar eigen.
"Komaan Yasser! Laat zien wat je kunt!!!!!!!"
"Ik kom eraaaan!"
"En hij scoort! Wééé! Who's the man!"
"I'm the man", zei een zware stem. Nadia schrok en draaide zich om,
"Ismail? Wat doe jij hier man?", ze keek zenuwachtig naar Younes, maar Younes was nog altijd bezig met madeliefjes te vlechten.
"Ik heb je al een poosje bezig gezien..Voetballen! Ahha, hoe kom je erbij"
"Wat denk je dat ik het niet kan ofzo!"
"Tuurlijk wel"
"Nadia!! Kom ik wil spelen!", zeurde Yasser
"Ahha sorry, maar laten we naar huis gaan, het begint al donker te worden hé"
"Neeeeen!"
"Kom, kom Yasser, we komen wel eens terug"
Beteuterd nam Yasser zijn bal vast en sjokte naar Younes. Nadia wou ook vertrekken, maar Ismail nam haar hand vast
"Ga je nu al weg."
"Ismail, toe..Ik moet naar huis"
"Ik wil terug met je praten.."
"Ismail, ik ben hier met mijn broer Younes"
Hij schrok zichtbaar: "Oei, dat wist ik niet..Sorry..Waar is hij?"
Nadia wees naar Younes, hij zat er maar met tientallen madeliefjes op zijn schoot. Ismail keek naar hem en vroeg zachtjes..
"gaat het al wat beter met hem.."
Nadia schudde haar hoofd.."Neen."
"Waarom betaal je geen therapeute?"
"Omdat er geen geld is!" En Nadia raapte haar jas op , nam Yasser bij de hand en riep Younes.
"Nadia!", riep Ismail nog
Maar Nadia was gekwetst, ze deed haar best om iedereen te helpen, het was net of Ismail haar had beschuldigd van iets. Ze gevoel te kort te komen..Maar ze deed haar best, echt waar en toch, toch lukt het niet..
"Mama was je er nog maar.."

Aziz suste Oumaima.
"Samen sprokkelen we dat geld wel bij elkaar"
"Hoe dan..?"
"We zien wel.."
"Ik moet gaan werken..", de lippen van Oumaima trilden bij het uitspreken van die woorden.
"Gekkerd, meld je ziek ofzo..Dan gaan we samen geld sprokkelen, bij vrienden.."
"Ik heb geen vrienden..Erg é?"
"Je hebt mij...Kom laten we naar Ayoub gaan, misschien wilt hij ons wat geld lenen.."

Ayoub was nog niet thuis, Oumaima stond op de rand van een zenuwinzinking.
"Kom laten we langs..Younes gaan...Zou je dat niet willen."
Oumaima schrok..."Younes?.."
Het was zo lang geleden..Wat had ze die jongen graag..
"Zou dat dan gaan", vroeg Oumaima onzeker.
"Ja..Ik weet hem wonen."

Aziz belde zenuwachtig aan. Hij slikte, Oumaima vroeg zich af waarom. Toen deed er een meisje open, ze had rode gezwollen ogen..Ze had littekens over haar hele gezicht, maar toch, toch was er iets aan haar dat haar mooi maakte.
"Wat wil?", riep ze luid
"Yasmina..Euhm..Is Nadia thuis", vroeg Aziz bibberend. Waarom bibbert hij nu, dacht Oumaima verwonderd.
Het meisje keek hem snikkend aan en ging huilend terug naar binnen, ze liet wel de deur open staan. Dus Aziz en Oumaima bleven wachten, Oumaima keek vragend naar Aziz, maar hij sloeg gewoon zijn ogen neer.
"Ja", zei er een jonge vrouw.
"Nadia..Euhm..Ik ben het, Aziz"
"Dat zie ik ja", zei de vrouw, ze zei het niet op een kille of onvriendelijke manier, maar het leek wel of ze stoorden.
"Storen we?", zei Oumaima schor
"Een beetje", zuchtte Nadia, "Mijn zusje heeft het even moeilijk.."
"Zou ik Younes kunnen zien?", het was er uit voor ze eraan dacht. Nadia keek haar vragend aan.
"Waarom wil je Younes zien?"
"Omdat, ik het meisje ben waar hij destijds naar op zoek was gegaan."
Nadia bleef met open mond kijken...
"Ow, zo zit dat..Wel...Kom even binnen..Euhm Aziz, ik weet niet...Ik...Sorry, maar ik kan je echt niet binnen laten.."
"Ik snap het, ik zal hier op Oumaima wachten, mijn zus trouwens.."

Oumaima vond het maar vreemd, wat moesten ze wel niet van haar denken?
"Sorry dat ik zo binnen val", zei Oumaima zwakjes.
"Niet erg hoor, ik zal hem eventjes gaan halen..Euhm, Oumaima..younes...Younes is veranderd..Hij heeft het moeilijk gehad en.."
"Ik wil hem echt graag zien.."
"Nadia."
"Nadia, ik heet Oumaima trouwens, echt dolgraag.."
"Goed, maar probeer niets verkeerd te zeggen.."
Nadia ging de trap op. Toen kwam dat ene verdrietige zusje weer binnen.
"Wat doe jij hier?", zei ze ruw
"Euhm.."
"Ach laat maar!"
En ze ging weer huilend weg. Oumaima voelde een onbekend medelijden voor het meisje. Ze vergat eventjes haar zorgen en keek bezorgd naar het meisje dat naar het salon liep en in de zetel plofte en dan terug opstond om te verdwijnen in een kamertje. Oumaima keek goed rond, het was een oud huis...Heel proper, niet van dat...Maar het leek of er iets miste in dit huis..

Ze hoorde gestommel in de gang. Plots zag ze Younes. Haar eerste en echte liefde..Er was iets met hem..Zijn krullende haren, waren nu dof en hij staarde ook heel de tijd naar beneden..Hij was bleek en toen ze eventjes naar zijn blote arm keek, zag hij littekens..Pijnlijke littekens.
"Younes?", zei Oumaima met tranen in de ogen.
"Younes!! Oh Younes"
Ze kon zich niet meer inhouden, ze vergat dat Nadia er bij zat en omhelsde Younes zo innig dat Younes haar plots recht in de ogen keek.
"Oumaima?", Younes slikte, zag ze tranen in zijn ogen?
"Ja ik ben het", fluisterde ze, "Ik heb je zo gemist..Ik"
"Ik heb je gevonden Oumaima..Ik heb je eindelijk gevonden..", de tranen stroomden over de wangen van Younes. Oumaima veegde ze teder weg en zei: "Ik heb je zo gemist Younes.."
Younes sloot zijn ogen en zag toen het verse beeld van een getrouwde Oumaima voor zich, hij liet Oumaima plots los en zei:
"Maar je bent niet meer de mijne.."
Younes draaide zich om en liep weg. Hij riep boven nog: "Niet meer! Niet meer! Niet meer.."
Oumaima keek huilend naar Nadia.
"Ik wou het niet", probeerde Oumaima uit te leggen, "ik wou het echt niet."
Nadia kon helemaal niet volgen, maar 1 ding had ze wel gemerkt: Younes had juist een emotie getoond. Oumaima was een belangrijke schakel in zijn verwerkingsproces. Oumaima huilde en viel op haar knieën neer. Nadia schrok.
"Toe huil nu niet..", al kende ze Oumaima niet, het huilen kon ze niet aanzien. Ze snikte zo hartverscheurend.
"Ik ben iedereen kwijt..Iedereen.."
"Shht, shht, toe huil nu niet.."

Ondertussen...

"Alles goed?"
"Ja..Alles is goed gelopen..", antwoorde Nordin.
"Mooi..Je bent een trouwe vriend én dealer"
"Ahha, tuurlijk", zei Nordin vrolijk.
"Wie heb je daar bij je?"
"Ow, Mansour..."
"Laat hem stoppen met huilen, hij irriteert me. Wat doe jij nu met een kind? Je was toch allang gescheiden van Oumaima?"
"Ja, maar ik had geld nodig..Dus heb ik hem eventjes meegenomen en in ruil voor geld krijgt ze hem terug."
"Man, je bent echt slecht..", antwoordde Ismail...