Als het lot tegen je keert...

8.8

Yasmina had de het koken op zich genomen en Oumaima helpte haar. Nadia protesteerde, maar Oumaima kuste haar op haar voorhoofd en zei: "praat eventjes met Samiya, het zal je goed doen meid"
Ze legde Mansour op een dekentje op de grond en probeerde zelf niet aan Younes te denken, dit was onmogelijk. Schuldgevoelens knaagden aan haar hart, ze probeerde voortdurend de tranen te bedwingen. Bij elk woord, elke beweging had ze zin om te huilen, dit zou ze ook doen. Straks als ze alleen in het appartementje van haar zou zitten, enkel met Mansour naast haar. Ze voelde zich eenzaam, toch alhamdullilah, had ze hier, bij deze speciale en sterke mensen, vriendschap gevonden. Oumaima dacht na over haar jeugd, hoe Younes haar had aangestaard toen ze met Nordin aan haar zijde de deur uitkwam. De tranen prikten achter haar ogen, hij was helemaal naar Marokko gekomen voor haar..Voor haar. Wat had ze graag met Younes willen trouwen, dat hadden ze immers ook voorgenomen. Younes had voor een appartementje gespaard..Maar wat elmektaab is nu eenmaal elmektaabt. Ze keek naar haar zoontje op de grond die met een frons op zijn gezicht sliep: haar zoontje voelde dat zijn mama veel verdriet had. Ze keek naar Mansour en de tranen liepen geluidloos over haar wangen..Dat lieve kindje daar, had een moordenaar als vader. Nordin erkende Mansour niet, hij heeft Mansour geen enkele keer bezocht..Toen Mansour geboren was, stond er geen trotse vader aan zijn bedje die de geloofsgetuigenis in zijn oortje fluisterde. Hij had hen achtergelaten, hij had zijn vrouw en zoon aan hun overgelaten. Oumaima nam een wortel en hakte hem in kleine stukjes, elke keer als ze het mes door de wortel liet gaan uitte ze haar woede, onmacht en verdriet. Yasmina merkte het en nam haar hand vast.."Ik weet het Oumaima", de tranen van de twee meisjes vermengden zich met elkaar in een warme omhelzing.
"We slaan ons er wel doorheen, elke nacht eindigt immers..", fluisterde Yasmina.

Nadia had Samiya naar boven uitgenodigd, ze zaten op de kamer van de overleden ouders van Nadia. Samiya ging verlegen op het bed zitten.
"Hoe wist dat Younes", Nadia slikte, "overleden is."
"Ik kwam het te weten via mijn buurmeisje, ze was er bij toen het gebeurde. Ik wist eerst niet zeker of het jullie broer was, maar ik voelde het aan. Ik was er kapot van en toen ik van mijn zoontjes te horen kreeg dat dit een goede vriend van hen was, zijn we met de trein gekomen.."
Nadia knikte.
"Dit is de kamer van mijn ouders."
Samiya keek rond, ze knikte.
Nadia zuchtte en plofte neer op het bed.
"Soms zou ik gewoon willen weglopen..Of gewoon de tijd willen terugdraaien. Ik had Younes nog zo veel te vertellen..Ik..pff..Dit is een zware klap voor me, ik..Ik weet niet wat ik wil."
Samiya keek naar haar vriendin, het deed haar zo veel pijn om Nadia zo te zien.
"En ja, dan heb je Jafar, die ziek is.."
"Is het nog steeds de kanker", vroeg Samiya voorzichtig.
Nadia knikte en bleef strak naar het plafond kijken.
"Ik kan het niet meer aan Samiya, ik voel me zo oud..Ik heb zo veel meegemaakt, ik weet niet of ik hier ooit nog door zal geraken. Ik mis ze allemaal zo hard: mama, papa, Hurriya..Younes. Ik ben zo bang dat ik Jafar zal kwijtgeraken, ik..Ik voel me zo zwak, ik moet me steeds zo sterk voordoen, maar ik ben op, ik ben echt aan het einde van mijn latijn. Als zelfmoord niet haram was, had ik het allang gepleegd..'s avond lig ik in mijn bed Samiya..Ik kan niet slapen, herinneringen komen terug. De beelden van Hurriya zorgen er soms voor dat ik badend in het zweet wakker gil en..Samiya, wist je dat ik soms 's nachts stiekem naar beneden ga en gewoon in de gang ga zitten. Ik wacht dan op de ochtend..Huilend, wacht ik op de eerste zonnestralen.."

De avond viel, Nadia had net het eten gebracht naar de mannen en keerde toen terug naar de vrouwen die in de keuken zaten. Nadia had geen honger, niemand trouwens...Samiya zat er stil bij, Yasmina zat op de grond en veegde af en toe tranen weg. Oumaima wiegde Mansour, al sliep hij al twee uur, ze moest iets doen. Nadia wastte af, dweilde, stofte af en wilde net aan het fornuis beginnen tot Samiya vroeg om bij haar te komen zitten.
Nadia weigerde eerst, maar toen Samiya dan besloot om dan mee te helpen, ging Nadia toch zitten.
"Nadia, ik moet naar huis gaan..", zei Samiya met een droevige blik in haar ogen: ze wilde haar vriendin hier niet achterlaten.
"Blijf toch nog eventjes"
"Ik moet de trein nog nemen.."
"Vraag Asdin of hij je later komt halen."
Samiya zei eventjes niets en glimlachte toen droevig.
"Asdin woont al een tijdje niet meer thuis."
Nadia dacht dat ze de woorden niet goed had gehoord.
Samiya knikte.
"Hij zit in de psychiatrie, sinds 6 maanden."
"Wat is er dan gebeurd.."
Samiya glimlachte nog eens droevig..
"Ik weet niet of ik je het moet vertellen, je hebt al genoeg aan je hoofd"
"Als het verlichtend voor je is, wil ik graag luisteren"
Samiya keek naar haar vingers en begon te vertellen.
"We waren net getrouwd en we waren, hamdullilah, gelukkig. Ik hield zielsveel en hij vertelde me vaak net hetzelfde, de kindjes kwamen en ons geluk kon niet stuk."
Nadia knikte. Samiya nam nog eens diep adem en vertelde verder:
"Ik weet niet meer wanneer en ik weet ook niet meer hoe we het nieuws vernamen, maar de ouders van Asdin werden bedreigd. Het gekke was dat de ouders niet wilden zeggen wie hen bedreigde. Asdin wou er meteen naar toe gaan, zijn ouders wonen in Marokko, en hij had er een slecht gevoel over. Hij vertrok en toen hij terug kwam was hij niet meer dezelfde.."

"Wat is er dan gebeurd, liefje?", zei Nadia bezorgd.
"Ik weet het niet zeker, maar ik heb een vermoeden..Telkens ik hem ga bezoeken, ik probeer elke dag te gaan, blijft hij steeds hetzelfde zeggen: niet doen, niet doen..Als ik zijn doktor mag geloven, en dat doe ik ook, heeft hij iets verschrikkelijks meegemaakt. Hij zit er nu al een paar maanden en hij zegt steeds hetzelfde of wel helemaal niets. Mijn zoontjes zijn er kapot van, ik heb het hen proberen uit te leggen..Ik ben 1 keer met de jongens gegaan en sindsdien vind ik het te pijnlijk, Asdin herkent ze hij knuffelt ze, maar telkens als ze vragen wat er is, barst hij in tranen uit. Mijn zoontjes huilen dan mee en kijken dan boos naar mij, volgens mij denken ze dat ik er iets mee te maken heb..Ik vraag Allah swt dagelijks hem te genezen.."
"Wanneer had je gezegd dat hij opgenomen is?"
"Zes maanden geleden.."
Nadia fronste, "wel heel toevallig, dat is rond dezelfde periode dat Ayoub Younes in 1 van die krottenwijken heeft gevonden.."
"Subhaanallah, wat een toeval "
Nadia keek Samiya aan en zei: "Vallen en opstaan aghtie, dat is het leven, vallen en opstaan."
Samiya knikte met natte ogen,
"Zo is het", zei ze schor.
Ze omhelsden elkaar nog eens stevig en toen vroeg Samiya aan Nadia of ze haar zoontjes wilde roepen.

"Anouar, Mohamed, Nabil, jullie moeder gaat naar huis"
Nabil keek sipjes en zei fluisterend tegen Jafar:
"Is hij echt dood?"
Jafar sloot eventjes zijn ogen beheerste zichzelf en zei:
"Ja Nabil.."
Jafar omhelste de drie kleintjes en gaf ze de laatste drie lolly's. Ze liepen naar de deur, waar Nadia stond en zeiden in koor:
"Beslama!"

"Dan ga ik ook maar", zei Oumaima toen Samiya vertrokken was.
"Doe niet zo gek", zei Yasmina, "Jij blijft hier"
"Ik wil jullie niet ten laste zijn..Echt shoukran.."
"Jij blijft hier Oumaima, ik laat je niet alleen over straat gaan op dit uur!", riep Nadia protesterend.
"Echt lief van jullie, maar echt niet, Shoukran.."
"Goed dan vraag ik You-"
Yasmina had bijna automatisch gezegd dat Younes Oumaima wel zou brengen, ze barstte weer in tranen uit. Oumaima omhelsde Yasmina:
"Ik zal wel alleen gaan.."
Maar Nadia riep al:
"Aziz!"
"Neen! Hoeft niet", riep Oumaima..Ze had geen zin om met Aziz te praten, ze wilde alleen zijn, maar Nadia had Aziz al gezegd dat Oumaima naar huis wilde gaan en dat ze niet alleen over straat kon lopen samen met Mansour.
Aziz nam afscheid van Jafar, Ayoub en Adam en liep samen met zijn zus en neef naar buiten.

"Gaat het?", vroeg Aziz na een tien minuten stilte..
Oumaima knikte..Wat voelde ze zich slecht vanbinnen! Kennelijk zag Aziz dit wel en zei:
"Oumaima, ik ben je broer, je moet je gevoelens niet opkroppen.."
"Aziz, aub, ik..Ik wil het er niet over hebben.."
"Oumaima, ik weet dat het pijn doet, dat mag je ook laten zien.."
"Aziz! Zwijg! Oké! Ja het doet pijn! Heel veel pijn! Oké! Ik heb juist gezien hoe mijn 'echtgenoot' Younes heeft vermoord! De Younes die met mij wilde trouwen! De Younes die voor mij naar Marokko was gekomen! De Younes die jij verraden hebt! Hebt laten vallen! Oké! De Younes waarmee ik wilde trouwen! Niet Nordin, de rotzak die alles verpest! Alles! Oké-"
Oumaima barstte in tranen uit en viel in de armen van haar broer
"Het spijt me Aziz..Dat ik alles weer oprakelde..Ik heb het je vergeven.."
"Shht..Oumaima", zei Aziz sussend..
"Ik weet gewoon niet hoe het verder moet..Ik voel me zo alleen.."
"Ik ben er zusje, ik en je zoontje. Reken op de barmhartigheid van Allah, zusje..vecht voor morgen, al heb je vandaag verloren.."