Als het lot tegen je keert...

8.4

Jafar, Nadia, Yasmina, Yasser en Adam kwamen aan..Ze liepen richting het onthaal en zagen daar Ayoub. Hij hing vol bloed en hij zat er wezenloos bij, hij staarde voor zicht uit en mompelde af en toe: "Geen tweede kans".
Nadia wilde er niet naar toe gaan, ze had een verschrikkelijk voorgevoel..Ze durfde de vraag niet stellen die op iedereens mond brandde..Yasser kwam naar Yasmina en vroeg: "Waar is Younes?"
Yasmina glimlachte, probeerde tegen de vele tranen te vechten..Ze nam Yassers hand vast en omhelsde hem stevig. Jafar zat er lijkbleek bij..Het was net of dit allemaal niet echt was, dat hij straks zou wakkerschrikken en blij zou zijn omdat het slecht een droom was. Plots kwam er een dokter naar hen toe.
"Zijn jullie de familie A. ?"
Nadia knikte afwezig, ze wilde het antwoord niet horen! Ze wilde het niet weten! De pijn van Hurriya kwam terug!
"Waar is Younes?", vroeg Yasser met een heel klein stemmetje.
De dokter slikte en zei toen heel zachtjes
"Younes is in de ziekenwagen gestorven, de kogel doorboorde zijn long..Hij was er erg aan toe..Het..Het spijt me.."
De dokter knikte oprecht en ging toen weg. Nadia had gezien hoe de lippen van de dokter 'gestorven' hadden gevormd. Het was niet waar! Haar kleine broer kon niet weg zijn! Het was niet waar! Neen! Neen!
Nadia barstte in snikken uit en viel op haar knieën.
"Younes", snikte ze.."Younes..Mijn broertje..Oema inoe!"
Jafar liep naar zijn zus toe en fluisterde:
"Het is oké, Nadia, shhht, shht.."
Zijn tranen liepen in Nadia's haar..
"Mijn broer! Mijn broer.."
"Inna ilahi wa inna ilajhi raJi3oen, Nadia", fluisterde Jafar..

Yasmina hoorde hoe de dokter uitsprak waar ze voor had gevreesd..Haar broer was er niet meer..Hoe kon dat? Was het echt? Ze wilde het niet geloven! Ze kon het niet geloven. Plots zag ze Ayoub zitten..Adam wilde haar nog tegen houden, maar ze liep naar hem toe.
"Waar is Younes!!", riep ze onredelijk, "Antwoord dan!"
"Yasmina..Hij is heen gegaan, Allahirahmoe.."
"Je liegt! Stop met liegen! Je liegt!", Yasmina sloeg met haar vuisten tegen Ayoubs borstkas. Ayoub liet haar doen..Uiteindelijk fluisterde Yasmina.
"Zeg aub, dat je liegt..Ik zal niet boos zijn..als je nu gewoon maar toegeeft dat je liegt.."
Ayoub liet zijn hoofd zakken en zei: "Het spijt me.."
Yasmina begroef haar gezicht in haar handen, ze liet zichzelf vallen en ze voelde hoe Adam haar opving. Adam suste haar als een verdrietig kind..Hoe zou alles nog ooit terug goed komen?
Iedereen was er kapot van, en iedereen vergat Yasser..

Yasser liep het ziekenhuis uit en ging op een de stoep zitten, het begon te regenen..Het was te veel voor dit kleine ventje om Younes te verliezen, Younes die hem had verteld wat er met zijn ouders gebeurd was en dat zijn ouders hem helemaal niet verlaten hadden..Hij dacht na over zijn leventje, al was hij negen jaar, had hij veel meegemaakt..Hij besefte dat de dood overal loerde. Hij voelde zich verdrietig. Toch had hij geen tranen meer over, hij had er genoeg gelaten in zijn korte leventje en nu, nu waren ze op. Hij dacht aan Jafar die kanker had, zou hij ook snel Dounya verlaten? Hij wist het niet..Wat wist hij nog wel?

Jafar had Yasser naar buiten zien gaan en hij was ongerust, Nadia huilde het nog steeds uit in zijn armen dus wist hij niet goed wat hij moest doen. Hij begeleidde Nadia rustig naar een stoeltje en fluisterde dat hij eventjes naar Yasser ging. Nadia knikte en probeerde zich te beheersen. Jafar liep op een drafje naar buiten, daar zag hij Yasser als een stukje ellende op de stoep zitten, het regende en hij werd langzaam maar zeker ziek. Jafar ging er voorzichtig naar toe en legde zijn hand op zijn schouder. Wat had hij dit klein jongetje toch lief! Wat hield hij zielsveel van hem!
"Yasser?"
Yasser keek niet op.
"Ey? Makker.."
"Hij is er echt niet meer é?", vroeg Yasser starend naar de grond.
"Neen, Allahirahmoe.."
"Hij is er echt niet meer..", zei Yasser bevestigend, toen kon Yasser het niet meer aan en hij begon te huilen, zijn rugje schokte en hij had zijn hoofdje op zijn knieen gelegd. Jafars hart brak..In duizenden kleine stukjes.
"Yasser..Ey..", zei JAfar trillend..
"Ik hield van hem, Jafar..Echt waar..Ik.."
"Ik ook Yasser, hij was mijn broer en de jouwe, het is normaal dat dit pijn doet makker.."
"Hoe is hij doodgegaan?"
Jafar onderdrukte een rilling, hij kon het niet over zijn hart krijgen dat hij was doodgeschoten door Nordin, het zou zijn kinderonschuld verteren, het zou hem op zo'n jonge leeftijd al kennis laten maken met een afschuwelijk woord: 'haat'. Maar kon hij dan wel liegen tegen dit kleine jongetje? Plots begreep hij Nadia, hij begreep hoe ze zich had gevoeld toen ze het nieuws van hun vader had vernomen..Hij had er spijt van dat hij boos was geweest op zijn zusje..Die zo veel voor hen deed. Jafar besloot dat hij het niet tegen Yasser kon zeggen..Hij zou het later insh'allah zeggen, als hij op een leeftijd was dat hij dit allemaal kon verwerken.
"Doet er niet toe makker.."
"Ik wil mee naar de begrafenis Jafar..Ik wil mee.."
Jafar fronste zijn wenkbrauwen en besloot:
"Insh'allah.."

Yasmina liet haar tranen de vrije loop gaan tegen Adams borst, de pijn in haar hart was onbeschrijflijk..Ze draaide zich eventjes om naar Ayoub en zei:
"Wat waren zijn laatste woorden.."
Ayoub glimlachte met tranen in zijn ogen.
"De mooiste woorden die er bestaan..De eerste zuil...Ash-hadoe an la ilaha ila allah, wa ash-hadoe ana moehamaden rasoel Allah.."

Nadia's ogen waren rood en opgezwollen, ze bleef voor zich uitstaren en de tranen biggelden massaal over haar wangen. Ze kon het niet geloven, haar broertje was er niet meer...De verschrikkelijke dingen die hij in Marokko had meegemaakt zou ze nooit weten. Haar klein broertje was dood, Allahirahmoe en ze zou hem in Dounya nooit meer zien. Er was iets geknapt in Nadia's hart, ze had het gevoel dat ze nooit meer gelukkig zou zijn. Hurriya en Younes, haar geliefde zus en broer, was ze kwijt. Haar ouders had ze in haar jeugd vaarwel gezegd..Ja het leven was niet simpel, ze was hard en medogeloos, dat is nu eenmaal zo.
"Nadia, laten we naar huis gaan.", zei Jafar plots. Hij had Yasser aan zijn handje vast, al was hij ziek, hij leek zo sterk. Nadia was blij dat Jafar er was, maar ze wilde niet mee naar huis. Ze zou de leegte niet kunnen verdragen..Ze zou niet meer de kamers durven betreden waar hij altijd het liefste zat..Ze wilde niet..
Nadia schudde haar hoofd langzaam..
"Ik kan niet..Ik..Oh Jafar.." en ze barstte weer in tranen uit.
Jafar dwong Nadia zacht op te staan. Ze konden hier niet blijven..Ze moesten eventjes naar huis toe..Slapen zou hij sowieso niet doen, maar hij had behoefte aan zijn ouderlijk huis.

Adam bracht hen allemaal en vroeg zachtjes aan Jafar of het misschien beter zou zijn als hij weg zou gaan? Jafar antwoordde dat hij liever had dat hij zou blijven. Adam zou eventjes de auto terug brengen, en zou dan gauw terug keren. Nadia zocht de sleutels in haar tasje, haar hand bibberde zo hard dat ze de sleutels elke keer weer uit haar hand liet vallen. Bij de derde keer ging ze op de drempel van de voordeur zitten en snikte het uit. Jafar nam voorzichtig de sleutels van de grond en opende de deur, hij trok Nadia weer zachtjes mee en begeleidde Yasmina ook naar binnen. Nadia strompelde naar de keuken om thee te zetten. Jafar liet Yasser eventjes in de gang staan en ging naar Nadia.
"Zus van me, ga nu eventjes zitten. Toe laat dat thee zetten maar aan iemand anders over."
"Aan wie dan.", snikte Nadia.
"Doet er niet toe, ga nu eventjes zitten.."
Nadia knikte dankbaar en ging aan de keukentafel zitten. Jafar mompelde dat hij Yasser eventjes in bed ging steken. Niemand zei er iets op.
Hij nam het ventje vast bij de hand en samen gingen ze naar boven, halverwege de trap begon Yasser hartverscheurend te huilen.
"Hey, hey, makker..Toe huil niet zo.."
"Ik wil niet naar boven.."
"Shht, niet huilen, je moet slapen makker.."
"Neen..", hoe kon Yasser ooit uitleggen, dat als hij alleen in zijn kamer lag dat hij zich zo eenzaam voelde, dat hij steeds weer de gezichten van zijn ouders zag..
"Luister, ik zal bij je in de kamer blijven totdat je in diep slaap bent..Afgesproken?"
Yasser knikte.

Na zeker twee uur viel Yasser eindelijk in slaap. Jafar liet de deur open en ging naar beneden. Als hij naar beneden zou gaan kwam hij automatisch langs de kamer van zijn ouders..Jeetje daar was hij allang niet meer geweest..Hij bleef staan bij de deur, wilde naar binnen gaan, maar bedacht zich dan maar..Hij was er niet klaar voor, hij was er niet klaar voor om te accepteren dat zijn vader er niet meer was..Hij ging snel naar beneden en zag iedereen aan tafel zitten..Adam, Nadia en Yasmina. Hij ging er bij zitten en stortte uiteindelijk in, hij had zich heel de tijd sterk voorgedaan, maar hij was maar een mens..En hij had juist zijn broertje verloren..