Als het lot tegen je keert...

3.0

Nadia ging voor het gebouw staan waar ze wou gaan solliciteren: ze durfde niet naar binnen gaan..
Ze sloot haar ogen en dacht aan vroeger...Ze dacht aan haar vader..Ze nam een diepe zucht en ging dan toch maar naar binnen.
Ze ging naar de balie..
"Hallo mevrouw, het is om te solliciteren.."
"Ahja, hebt u een afspraak?"
"Euhm neen, zou ik er eentje kunnen maken.."
"Tjah, ik denk niet dat we behoeften hebben aan nieuwe werknemers.."
"Ah oei, toch bedankt.."
De tranen stonden in Nadia's ogen, pfff, en zo ging het heel de dag door..elke keer weer hetzelfde antwoord: "Neen mevrouw we hebben geen behoeften aan arbeiders.." of "neen mevrouw, ons personeel is voltallig" of "Neen helaas..volgende keer beter."
Ze was het kotsbeu! Maar ze mocht niet opgeven..
Morgen zou ze haar tocht verderzetten, nu wou ze eerst naar Samiya gaan voor ze naar Jafar zou gaan in het ziekenhuis..
Nadia belde aan..en Yasmina deed open..
"Hey"
"Hallo"
"Euhm Samiya! Ik kan het niet meer aan! Ik sta op instorten.."
"Kom binnen vriendin van me..Kom toch binnen..."

  "wat is er Nadia? Waarom huil je?"
"Samiya ik kan het niet meer aan! Ik heb te veel verantwoordelijkheden! HEt gaat echt niet meer! Ik moet werk zoeken, maar vind niets! Ik moet Hurriya binnenkort inschrijven in een school, maar ik kan haar niet loslaten! Van Younes heb ik al dagen niets meer gehoord en.."
"Ja?.."
"Jafar..Jafar..."
"Wat is er Nadia, heeft hij je geslagen?"
"Was het dat maar Samiya!!! Jafar, mijn broer, als ik hem verlies, dan dan ga ik kapot Samiya!! Vriendin van me!!"
"Wat is er dan?"
"Hij heeft kanker Samiya, kanker..."

Plots moest Nadia denken aan dat ene zinnetje dat haar moeder zo vaak had gezegd, elke keer als Younes "Kanker!" had geroepen, als scheldnaam of wat dan ook, antwoordde haar moeder.
"Younes! Waar gaat het heen met deze wereld..Kanker...Voor de ene een scheldnaam, voor de andere de dood.."

  "Samiya vertelde alles. Nadia dacht erover na.;
"Weet je Samiya, wat er tussen jmijn broer en jou is, maakt mij niets uit..Jij bent en blijft mijn vriendin, maar hij ook mijn broer: ik kies geen partij..Maar alstublieft vergeet de situatie..eventjes...wacht tot hij beter is en praat er dan over. Kort voor hij ziek werd, was hij depressief, hij sprak tegen niemand..hij werd bleker met de dag..Volgens mij mist hij je Samiya..Geloof me, hij was toen jong, en jonge onvolwassen jongens doen domme dingen..en je weet wat ze zeggen: You don't know what you got untill it's gone..En dat beseft hij nu."
"Dat weet ik wel Nadia, maar het doet pijn..vreselijke pijn. Ik had hem vertrouwd. We zullen zien wat de toekomst brengt, maar natuurlijk ga ik niet daarover beginnen..Ik hou van hem Nadia, dat weet ik zeker..Dit raakt mij ook.."
Ze gaven elkaar een dikke knuffel, ze namen een diepe zucht en gingen het ziekenhuis binnen..Ze namen de lift en hoe dichter ze bij de kamer kwamen, hoe bleker Samiya werd. Nadia greep haar hand vast
"Hey, rustig..Wat zal komen, zal komen en wat gebeuren zal, zal gebeuren.."
"Dank je Nadia.."
"Ik ga misschien beter eerst naar binnen, dan kunnen jullie straks alleen zijn.."
"Oké"

Samiya bleef in de gang staan: ze was onrustig..Het was zo raar, Jafar die hier lag..Hoe lang zou hij nog leven? Allahoe a3lam."
Ya Rab! Geef mij sterkte, geef mij sabr, sta me bij..Ya Rab"
Toen Nadia buiten kwam, barstte ze in tranen uit..
"Hey het komt wel goed Nadia.."
"Moet ik hier op je wachten.."
"Ga maar naar Hurriya Nadia, ik kom later naar je thuis.."
"Oke, beslama.."

Samiya ging naar binnen..Ze schrok van Jafar, hij zag er niet uit...Ze voelde de tranen prikken achter haar ogen..

  Ondertussen ging Yasmina met Hurriya naar de plek..Ze was juist op tijd. Daar stond hij al!
"Hey!!"
"...Je ging toch alleen komen, dacht ik.."
"Adam, Hurriya is 2 jaar..En ik moest haar meenemen, mijn zus moest werk gaan zoeken.."
"Een vrouw die werkt: wat doet je broer? Slapen?"
"Ja..In het ziekenhuis, met kanker..Als je dat zo graag wilt weten."
"..Ow, Moge Allah hem helpen en jullie ook.."
Adam bloosde, wat had hij toch...Zo bruut dat hij was, andere meisjes zouden allag contact hebben gebroken met hem..Maar Yasmina niet, ze deed moeite en stond er voor hem..Dat gaf hem een leuk gevoel.
"Kom laten we maar beginnen bij het begin. Allereerst heb je werk nodig. Ik ken een groentewinkel waar ze wel wat hulp kunnen gebruiken...Of werk je liever in een bakker..Of wat dacht je van een.."
"Alles is goed Yasmina, ik mag niet kieskeurig zijn toch?"
Adam glimlachte, het was misschien de tweede keer dat hij dat deed...Yasmina smolt bijna, ze schudde haar hoofd en antwoordde:
"Oke "
Adam had de blik van Yasmina gezien..Zijn aandacht gleed naar de kleine die ze bij had..Hurriya, vrijheid...Ineens zei hij:
"Ik wil later ook een kind, even mooi als Hurriya..en haar zus.."
Yasmina werd rood, ze lachte..
"Gekkerd.."
Ze gingen samen de bakker binnen. Allebei met een warm gevoel..Maar de sfeer sloeg meteen om..WANT

  "Pardon meneer, u had hulp nodig in uw bakker.."
"Neen, toch niet.."
"Euhm? Er staat een papiertje voor de deur met 'hulp gevraagd'..Dus dat wilt toch zeggen dat u hulp nodig hebt."
"Nene, echt niet..."
Yasmina zag Adam boos worden, ze kwam er snel tussen..
"Oké meneer, we vinden wel ander werk en beter ook!"
Ze gingen samen naar buiten. Er viel een ongemakkelijke stilte.
"Hey, dat was maar 1 winkel.."
"Yasmina je weet niet waarom hij neen heeft gezegd."
"Ja omdat hij een sukkel is!"
"Neen, omdat..."
"Ja?"
"Omdat ze mijn verleden kennen.."
"En dat is.."
"Het begon allemaal een paar jaar geleden.."

.............................