Als het lot tegen je keert...

6.1

Ayoub werd wakker, nu ja, hij werd gewekt door opgewonde kinderen.
Ze giechelden allemaal en porde hem. Ayoub werd een beetje chagerijnig en keek nogal boos, wat natuurlijk meer lachbuien veroorzaakte. Na een tijdje moest Ayoub ook wel lachen. Hij trakteerde de kinderen met een paar losse muntjes en besloot aan de buren ofzo, water te vragen. Hij stond op en kee nog eens goed rond. Het was ongeveer 10.00u, hij pikte het eerste beste huis uit en klopte aan. Er deed een nogal zuur uitziende vrouw open
"Wat moet je?", vroeg ze nogal agressief
"Euhm, salaam, ik wou eigenlijk vragen of ik een beetje kon drinken-"
"HAhaha!! Drinken, dat is grappig, als je wilt drinken ga je naar de kraan zoals iedereen!"
En ze sloeg de deur met een smak dicht.
"Dat noemen ze tegenwoordig gastvrijheid", mompelde Ayoub. Hij zag een oudere man met een grote emmer die blijkbaar ergens naar toe ging. Misschien weet hij wel waar die zogenaamde kraan is. Ayoub ging er op een drafje naar toe: "Sid? Sid?"
"Ja?", antwoordde de man nogal traag.
"Euhm, salaam, ik ben hier nooit geweest en ik heb nogal dorst, dus zou u me misschien die kraanwillen laten zien."
"Is goed, volg me maar zeker."
Het werd een ongemakkelijke wandeling, de man zei niet veel en mompelde nogal veel tegen zijn eigen. Ayoub ving woorden op als "Krapuul" en "Criminaliteit" en "In mijn tijd". Maar Ayoub deed alsof dat hij niets hoordde. Uiteindelijk zag Ayoub de kraan, hij stopte eventjes. Wat dit de kraan? Het was gewoon een buis die uit een muur stak met een koordje aan die je blijkbaar naar beneden moest trekken zodat er water uit kwam. Bovendien stonk de plek verschrikkelijk en de vliegen zoomden er kolossaal rond. Yakkes. Achja in tijden van nood moet je niet kieskeurig zijn. Hij wachtte zijn beurt af en begon dorstig te drinken (hij had een halve fles van een vrouw gekregen die nogal medelijden met hem had.). Nadat zijn dorst was gelest, besloot hij gewoon in het zonnetje te gaan zitten, hij moest trouwens terugkeren naar Aziz. Hij zocht een plekje dicht bij de "kraan" en keek naar de enkele mensen die er ook in de buurt zaten. Naar 1 personage bleef hij kijken. Hij zat gewoon met zijn benen gestrekt en met zijn gezicht naar de grond gericht, zijn handen zaten vol littekens. Hij had geen shirt aan, maar een soort lappen doek die als broek fungeerde. Zijn rug zat vol littekens, net alsof er een zweep op zijn rug was kapotgeslagen. Hij keek nog eens goed en de man keek op en keek recht in zijn ogen. Hij herkende dat gezicht...Het was een gezicht uit duizenden..

"Younes?", zei Ayoub zachtjes, "Youneees!!!!! Younes!!!"
Ayoub liep op hem af.
"Younes, ik ben het Ayoub! Kijk me aan Younes, herken je me niet meer..Younes.."
Ayoub keek recht in de ogen van Younes, ze waren hard en ondoordringbaar.
"Younes?", zei Ayoub smekend, "Jij bent het toch Younes, mijn vriend."
Younes bleef hem aankijken.
"Ja Ayoub, ik ben het Younes"
De woorden bleven in de lucht hangen, ze waren niet hartelijk noch aanvallend. Ze waren gewoon woorden, net zoals een robot ze zou hebben geuit.
"Echt lang geleden Younes, wat ben ik blij jou te zien! Ik was op zoek naar jou"
"Ow, je hebt me eindelijk gevonden, gelukkig maar."
Ayoub voelde zich ongemakkelijk, was dat sarcastisch bedoeld? Wat was er met de oude Younes gebeurd, de hartelijke, openhartige, vriendelijke Younes. De Younes met zijn ongelofelijke glimlach.
"Wat is er met je gebeurd? Younes", vroeg Ayoub zachtjes.
Younes bleef Ayoub aankijken en antwoordde nogal onnozel:
"Niets..Niets en alles. Maar dat maakt niet uit, jij hebt me nu gevonden..Niet? Na drie jaar, hebben ze me gevonden."
"Younes? Ik, ik heb echt gezocht.."
"Ik ook. Maar jij hebt me eerst gevonden, is het niet."
Ayoubs mond viel open, de ongemakkelijke woorden stikten hem bijna.
Younes keek terug naar de grond en reageerde niet op Ayoubs proberen om een gesprek te starten.
"Waarom kom je niet met me mee? Dan kunnen we bijpraten..."
"...Je hebt me nu gevonden, nu kan je weggaan. Beslama", Younes keek terug naar de grond.
"Maar ik wil...Je zussen en broers..Ze...Wil je dan niet weten hoe het met hen gaat?"
Younes keek plots op..Zijn ogen veranderden, ze werden heel eventjes menselijk
"Nadia? Jafar?...Missen ze me? En Hurriya, lieve kleine Hurriya..En Yasmina..."
"Ja..."
"Waar zijn ze dan? Heb je zo ook gevonden", en weg was het menselijke, Younes was terug de pratende robot. Ayoub negeerde de stekende woorden en antwoordde:
"In België, bij je thuis..Euhm.."
"En mijn moeder en vader waar zijn zij? Zijn ze daar ook?"
Ayoub was eventjes van slag. Zijn ouders waren dood, Younes wist dit toch..
"Younes..Die zijn...Die zijn..euhm"
"Weg? Zijn ze me ook komen zoeken dan?"
"Neen, Younes weet je het niet meer...Ze zijn gestorven, allahirahma.."
"Ow, ik weet het weer."
Wat was er aan de hand met Younes? Hij verwarde Ayoub. Hij was precies niet helemaal in orde..Wat was er met hem gebeurd..
"Younes wat is er met je gebeurd, toen je naar de gevangenis bent gegaan.."
"Neen, aub, neeen!! Neeen!! Ik zal harder werken nee!! Neen!!"
Plots begon Younes te huilen, als een klein kind. Ayoub schrok, neen Younes, het is in orde, het is in orde..Er is niets gebeurd, niets. Ayoub trooste Younes als een klein kind.
"Kom, aub, Younes kom met me mee, naar waar ik nu even verblijf."
Younes antwoordde niet hij stond gewoon op en staarde weer naar de grond..

Ayoub wist geen houding te nemen en nam Younes gewoon mee. Younes zei geen woord en bleef naar de grond staren. Ayoub bekeek hem eens goed: hij had geen shirt aan, en had van die verschrikkelijke striemen op zijn rug. Hij besloot dat hij Younes niet zo over straat kon laten lopen, hij stapte de eerste beste winkel in en kocht een eenvoudige broek, een t-shirt en sleffertjes. Hij vroeg aan de winkelier of Younes ze in de winkel zelf zou kunnen aantrekken. Hij gaf de zak aan Younes en wees hem de plek aan, maar Younes bleef gewoon naar de grond staren. Ayoub tikte hem zacht aan en zei zo zachtjes mogelijk: "Toe Younes trek deze kleren even aan, aub.."