Als het lot tegen je keert...

9.0

"Er is geen geld voor tickets"
Jafar keek zijn zus aan en knikte met verdrietige ogen.
"Maar, we moeten er naar toe! Het kan niet anders!", zei Nadia histerisch.
Jafar bleef zwijgen, Nadia keek naar haar grote broer. Hij was vermagerd, had paarse kringen rond zijn ogen en hij was lijkbleek. Weinig was er over van de levendige broer van enkele jaren geleden, weinig was er overgebleven van de vele dromen die haar grote broer had. Ze besloot het onderwerp Younes, hoe pijnlijk het voor haar ook was, eventjes opzij te schuiven en een geladen onderwerp aan te snijden.
"Weet je die chemotherapie van jou."
Jafar fronste zijn wegbrauwen meteen.
"Daar is geen geld voor!", zei hij nors
"Jawel-"
"Neen, Nadia we hebben al zo veel geld aan die operatie van mij gegeven..Accepteer het nu gewoon.." vervolgde hij zachtjes.
Nadia schudde haar hoofd,
"Waag het niet nu op te geven! Nu op dit moment dat er al zo weinig hoop is! Waag het niet!"
"Nadia, als het elmektaab is.."
"Dat weten we nog niet! Er is nog een kans! En die kans moeten we grijpen!"
"Nadia-"
"Neen! Je begrijpt het niet! We verkopen het huis!"
Jafar keek verbijsterd naar zijn zus.
"Dat kunnen we niet doen Nadia, het is het huis van onze ouders."
"Als we op die manier je chemotherapie kunnen betalen en misschien ook vliegtickets kunnen kopen-"
"Neen, Nadia ik denk er nog niet aan! Dit huis verkopen we niet! Dat kunnen we niet doen!"
Jafar stond op.
"Jafar aub, we hebben geld nodig voor die behandeling van je"
"Je weet wat ik daarvan vind"
"Jafar", zei Nadia smekend, "We kunnen het toch proberen.."
Jafar stond op, hij keek naar zijn zus.
"Slaapzacht"
"Jafar?"
Jafar keek nog eens naar zijn zus en schudde zijn hoofd.
"Nadia, dat kunnen we echt niet maken.."
"En de vliegtickets"
Jafar keek nog eens bezorgd naar zijn zus, een gebroken jongedame.
Hij zuchtte diep en zei: "We zien morgen insh'Allah, probeer nu gewoon te slapen. Goed?"
Nadia knikte
"Ohja..Yasser vroeg om eventjes langs zijn kamer te gaan."
Jafar knikte, hij sloot de deur en bad:
"Ya Allah leid ons doorheen deze moeilijke tijden. Ya Allah, Ya Rabb.."

Nadia zag hoe Jafar voorzichtig de deur achter zich sloot, vanaf dat de deur toe was plofte ze neer op haar bed. Ze ging op haar buik liggen, begroef haar gezicht in haar armen. Haar tranen waren op, het verdriet was vers en rauw, maar haar tranen waren op. Ze stond na een halfuurtje weer op en ging voor de spiegel staan. Haar haar lag er dof bij en haar neus was nog paars van het incident met Nordin. Vreemd, ze voelde geen haat..Het verdriet had alle plaats ingenomen. Ze staarde naar het spiegelbeeld..Ze zag er bleek en moe uit, toch had ze geen behoefte aan slaap. Zelfs als ze dat wel zou hebben, zou ze het niet kunnen. De beelden van Hurriya en Younes achtervolgden haar in haar dromen. Ze dacht aan de begrafenis, ze begon te beseffen dat er geen geld was voor tickets. Misschien voor eentje of twee, maar zeker niet voor vier personen. Nadia keek naar het gebedsmatje in de hoek en besloot troost te zoeken bij de Ene, de Barmhartige, de Alwetende..
"Allahu Akbar.."
Terwijl ze de soera's prevelde, kwamen de tranen terug. Ze huilde en huilde, elk woord, elke beweging in haar Salah, brachten tranen met zich mee. Nadat ze rechts en links had gegroet, begon ze met haa dou3a.
"Allahu Akbar, Allahu Akbar.."
De woorden waren zo verzachtend..Ze beëindigde haar dou3a met amien en vouwde het matje weer op. Ze keek weer in de spiegel, vreemd. Ze zag geen jong, onervaren meisje, maar een jongedame. Ze dacht terug aan de tijd, toen ze op 16 jarige leeftijd van school had moeten gaan. Sindsdien had ze als een moeder voor haar broers en zussen gezorgd..Hoe zou het voelen om een eigen kindje te hebben? Nadia schudde haar hoofd: ze moest nu niet gek doen, hoe kon ze op dit moment aan kinderen denken. Ze dacht aan Ismail, en voelde zich stom. Dacht ze nu echt met die jongen te trouwen? Wie wil er nu met een ongeschoold meisje trouwen? Wie wil nu een meisje zonder ouders? Ze plofte weer op haar bed en probeerde haar gedachten op nul te zetten. Ze keek naar het klokje op haar nachtkastje. Even moest ze glimlachen: ze dacht aan die kleine Mansour. Toon verstarde haar glimlach, Mansour, de zoon van een moordenaar...Plots moest ze huilen om dat kleine jongetje..

Nadia woelde en draaide maar ze kon maar niet slapen. Ze deed het licht aan en ging recht zitten. Plots viel haar oog op een stuk papier die net achter de deur op de grond lag. Ze was nieuwsgierig, ze las een papier dat kriebelig door iemand was geschreven. Ze las het..

Wat zeg je tegen iemand die zijn moeder kwijt is? Wat zeg je tegen iemand waarvan zijn moeder dood is? Wat zeg je tegen iemand waarvan zijn moeder overleden is? Wat zeg je tegen iemand waarvan zijn moeder er niet meer is.    Er nooit meer zal zijn.    Weg is. Nooit meer zal terugkomen.    Wat    Zeg je dan?
Elke traan is te weinig en elke lach is te veel. Elk woord weegt te zwaar en elke stilte verwondt. Heb je het recht om mee te huilen? Jij hebt je moeder nog? Heb je dat recht?    Heb je het recht om te zeggen dat het wel in orde zal komen? Heb je dat recht?
Rechten, plichten, hebben die nog belang?    Zeg het me dan? Hebben die nog belang?
Antwoord dan!! Hebben    Hebben die    Hebben die nog Belang?
Dood
Leeg
Alleen
Je moeder is dood...

Dood
Leeg
Alleen
Je moeder is er niet meer.

Het spijt me? Het zal in orde komen? Gecondoleerd? Het zal wel goed komen? Je mama is niet dood? Leeft nog in je hart? Woorden, lege woorden, voor iemand die geen moeder meer heeft. Nutteloze, stomme woorden. Woorden, wie heeft er woorden nodig? Een moeder dat heeft ze    hij    wij    jij    jullie    ik    zij nodig.

Dag
Tot ziens
Vaarwel
Ik mis je

Dag
Tot ziens
Vaarwel
Kom terug

Het is nacht, de zon zal nooit helemaal opkomen. Nooit "zeg nooit, nooit" Wel ik zeg het wel! Nooit!! Nooit!    Nooit.
Tranen op. Hart kapot. Mama    weg. Ik    alleen.    Zij alleen. Zielloos. Zinloos.

Weg
Nooit meer
Ooit weer

Weg
Weg
Weg
Mama    Moeder    Moeke    Ma    Mam    Mams    Mamsie

Woorden op. Inhoud weg..

Nadia herkende het handschrift, het was geschreven door haar overleden broer..Wanneer had hij dit geschreven, blijkbaar niet zo lang geleden. De tranen maakte vlekken op het papier..