Als het lot tegen je keert...

10.5

Nadia ging met een kloppend hart terug naar de woonkamer, ze zag dat Yasser op zijn knieën naar Jafar keek. Net of hij zeker wou zijn ofdat hij nog ademde, ze ging voorzichtig naar hem toe en tikte hem aan.
"Kom Yasser, het is laat..Jafar moet rusten"
"Oke", antwoordde hij met zijn ogen op Jafar. Na Jafar een kus op zijn voorhoofd had gegeven ging hij slenterend naar boven. Toen Nadia zeker wist dat Yasser in zijn kamer zat, stond ze op. Yasmina zat in de zetel naast Jafar en bleef doordringend kijken naar Nadia. Nadia probeerde het te negeren, maar ze wist watvoor een raar beeld het moest zijn geweest om met 2 wildvreemde mannen binnen te komen die een bewusteloze Jafar droegen. Maar Nadia wilde eerst Jafar verzorgen, hij ademde onregelmatig en ze vreesde dat hij een gebroken rib had. Ze ging naar de keuken en kwam terug met ontsmettingsmiddel, een emmertje met warm water en een washandje terug. Ze ging naast haar broer zitten en ze begon de wonden en het aangekoekte bloed voorzichtig weg te deppen. Yasmina keek nog steeds toe, maar zei geen woord. Soms moet je stil zijn, en wachten op antwoorden. Nadia kreeg tranen in haar ogen, maar ze ging verder. Jafar fronste af en toe, en kreunde lichtjes als Nadia over d epijnlijke plekjes ging. Toen ze klaar was, ging ze het dekentje van hun moeder halen en spreidde het over Jafar. Daarna gingze naar keuken, Yasmina volgde.
"Wat is er gebeurd", zei Yasmina kalm, al voelde ze zich helemaal niet kalm
"Jafar is gewond geraakt.."
"Ja dat heb ik ook gezien..Hoe dan?"
Nadia zuchtte, ze wilde het liever niet vertellen: ze wilde niet dat haar zus zich zorgen ging maken, trouwens ze werd altijd zo kattig wanneer er over Nordin werd gesproken. Hij had al zo veel kwaad aangericht in dit huis, dat er liever niet over werd gesproken.
"Hij is in elkaar geslagen"
"Door wie?!", riep Yasmina met een bang voorgevoel
"Ik vermoed dat het vrienden van Nordin waren"
"Hoe is het mogelijk, Nadia, die jongen terroriseert dit gezien. Het zou me niet verwonderen dat die vreemde vrouw met haar dochter familie van hem zijn! We moeten ingrijpen!"
"Neen, Yasmina..Je weet niet met wat voor mensen je hier te maken hebt."
"Nadia! Bedoel dat we gewoon moeten toekijken, stel je voor dat ze Jafar ook hadden neergeschoten"
Nadia werd lijkbleek, verschrikkelijke beelden kwamen terug.
"Wij kunnen niets doen.."
"Praat met die ene Ismail! Ik weet zeker dat hij hier iets tegen kan doen"
"Neen! Neen..geen Ismail, oké..We moeten gewoon zelf voorzichtig zijn en zeker geen geweld gebruiken"
"Maar zij doen het ook!"
"Dan nog! Geen geweld.."
"Pff, en wie waren die twee mannen trouwens?"
Nadia aarzelde
"Ze hebben me geholpen"
Yasmina bekeek haar zus met een opgetrokken wenkbrauw
"Zomaar"
"Ja zomaar.."
"Ik heb wel gezien hoe die ene naar je keek"
"Ja dan moet hij maar kijken"
"Hij leek me aardig.."
"Ja, Yasmina kan goed zijn.", zei Nadia ontwijkend, al voelde ze dat haar wangen rood werden.
"Vind jij hem leuk?"
"Yasmina! Nu is het genoeg.."
"Waarom doe je nu zo aanvallend"
"Omdat hij gewoon iemand is die me geholpen heeft, niet meer niet minder"
"Al goed, al goed"
Yasmina wenste Nadia goedenacht en ging naar boven, Nadia besloot op de grond in de woonkamer te slapen. Nadat ze enkele lakens op de grond had gelegd, keek ze nog 1 keer naar Jafar die inmiddels in diepe slaap was, voordat ze ging liggen. Met haar ene arm op haar voorhoofd dwaalden haar gedachten bijna automatisch naar Hicham af. Het was toch belachelijk? Verliefd, alweer? Neen, dat kon niet..Ze dacht terug naar Ismail, ze werd boos op Yasmina toen ze erover begon, omdat ze bang was dat alle gevoelens weer naar boven zouden komen. Abrupt beëindigde ze haar gedroom: geen Ismail en geen Hicham! Ze had andere dingen aan haar hoofd, wilde ze dan terug gekwetst worden?

Bij het breken van de eerste lichtstralen stond Nadia maar op: ze had deze nacht geen oog dicht gedaan. Ze had ten eerste haar handen vol aan Jafar die alsmaar woelde en dingen mompelde, Nadia had elke keer weer hem gesust. Teder had ze de zweetdruppels op zijn voorhoofd weggeveegd met een washandje en voorzichtig had ze elke keer weer de dekens die hij had weggeschopt, over hem gelegd. Wanneer Jafar rustig was, had Nadia zitten denken Hicham, Ismail, de geldproblemen, het bakkertje, Jafars chemotherapie, de dood van haar ouders..De onderwerpen tolden in haar hoofd, en elke keer weer kreeg ze dat beklemmende gevoel. Verschillende keren was ze opgestaan om dan terug te gaan liggen, maar van slapen was er niets gekomen. Uiteindelijk was Nadia dus maar opgestaan, ze deed haar woedoe en verrichte het fajrgebed, waarin ze Allah bedankte. Toen begon de routine weer, het ontbijt klaarmaken, een beetje opruimen, Nadia was er wel dankbaar voor: nu had ze tenminste iets om haar zinnen op te zetten. Langzaam stond iedereen op in het huis, Yasmina kwam naar beneden en zelfs kleine Yasser was uit zijn eigen opgestaan. Bij het horen van de kleine voetjes die trappen afgingen, moest Nadia eventjes aan Hurriya denken, het had evengoed zij kunnen zijn die de trappen afliep. Ach daar moest ze nu niet aan denken, haar dag was gekomen..Hoe pijnlijk het ook is. Samen zaten ze aan tafel en ontbeten ze, allemaal keken ze telkens stiekem naar Jafar. En elke keer waren ze teleurgesteld: hij was nog niet wakker.
"Nadia?", zei Jafar heel zwakjes, "Yasmina?..Yasser?"
Alledrie keken ze blij naar achter: hij was wakker! Ze renden naar hem toe en gingen rond hem zitten.
"Jafar, gaat het? Hoe voel je je", vroeg Nadia bezorgd
"Gaat wel, alhamdullilah, mijn hoofd doet wel pijn...Die jongens.."
"Wat is er toch gebeurd?", vroeg Yasmina fronsend
"Ik was boos..Liep door steegjes en plots was ik omsingeld, ze kwamen op me af: zomaar. Voor ik het wist werd het zwart voor mijn ogen..Aan de bulten op mijn hoofd te zien, hebben ze me goed bewusteloos geslage.."
"We waren echt doodsbang! We dachten dat je.."
"Dood was", vulde Jafar fronsend aan.
Yasmina knikte voorzichtjes..Jafar rekte zich uit en probeerde wat rechter te gaan zitten. Hij had overal blauwe plekken en kleine wondjes, maar die waren goed verzorgd door Nadia. Na wat thee te hebben gedronken en een flink stuk brood te hebben gegeten, knapte hij helemaal weer op. Hij kon nog niet goed opstaan, omdat hij zich dan duizelig voelde. Yasser vertelde een verhaaltje (zelfverzonnen) waardoor iedereen moest lachen.
"Ik was echt bang Jafar..Ik lag heel de tijd met mijn hoofd op je buik om te horen of je nog aan het ademen was..gelukkig hebben NAdia en die twee jongens je gevonden"
"Twee jongens?", zei Jafar verbaasd, "Juist..Hoe ben ik hier eigenlijk geraak?"
Jafar keek fronsend naar Nadia
"Het was toch niet die Ismail?"
"Neen Jafar", zei Nadia geprikkeld.
"Wie waren die twee jongens dan"
Nadia begon zenuwachtig af te ruimen
"Nadia ik vroeg iets?", zei JAfar wat luider
"Hicham en Bilal!"
"En wie zijn dat?", riep Jafar, "Nadia antwoord!"
"Ze hebben me geholpen toen ik je bewusteloos op de grond zag"
"Ja en hoe wisten ze dat dan? Waren ze er ineens? Tegelijkertijd met jou?"
"Jafar doe nu niet moeilijk"
"Neen! Van waar ken je hen?"
"Oké! Oké! Hicham was degene die in Marokko mijn hand was komen vragen! Hij logeert blijkbaar bij een dame waar ik ga schoonmaken! Ik was wanhopig! Ik kende niemand en Adam is al zo veel lastig gevallen door ons! Dus ging ik gepanikeerd naar hem toe en zijn beste vriend is meegekomen!"
"Vind jij het normaal dat je bij vreemde mensen gaat aanbellen? 3aad jongens?"
"Komaan Jafar! Wees redelijk! Wat had ik anders moeten doen?"
"De politie waarschuwen ofzo!"
"Die mensen laat ik liever met rust!"
"Ja en dat komt door je vorig vriendje Ismail é?"
"Hij was mijn vriendje niet! Wat denk je wel? Ik was doodsongerust! Het was nacht...En ik vond je maar niet.."
"Met twee jongens over straat! Vind jij dat normaal ofzo, wat als ze iets met je hadden gedaan..Hmm?"
"Wablieft!"
"Ach Nadia doe niet zo naïef!"
"Ik ga werken.."
"Nadia! Blijf hier!"
"Ben al laat! Beslama!", zei Nadia huilend: het was zo onredelijk van hem!
Ze deed haar jas aan, greep haar sleutels en sprong in haar schoenen, maar voor dat ze de deur kon uitstappen, hield Yasser haar tegen
"Ik wilde geen ruzie Nadia.."
"Ach het is jouw schuld niet lieverd..Blijf jij bij Jafar? Hmm? Ik kom zo snel mogelijk terug" en ze kuste hem teder op zijn voorhoofd.