Als het lot tegen je keert...

7.4

Ismail zat alleen in een kamer, hij had Nordin weggestuurd. Hij werd gek van dat kind! Of..Of..Deed het hem gewoon denken aan zijn diepste wens. Eindelijk eens trouwen en ook een gezin starten, het prikkelde diep in hem..Al enkele maanden.. Sinds hij Nadia had gezien. Ze was zo broos, maar toch zo sterk. Hij had al vele meisjes geplayd. Ja dat deed hij, playen en nog geen klein beetje. Maar dit meisje, Nadia, maakte hem gek! Elke keer als hij haar zag kriebelde het vanbinnen zo hard. Hij zuchtte en keek naar buiten, maar was het wel wederzijds. Wat als ze weet dat hij een beruchte player is, dat hij aan de top stond van een grote maffia, als was hij zo jong..25 jaar..en toch. Had hij dit dan altijd gewild? Hij had reuzeveel geld, meisjes vielen voor hem in bosjes en iedereen respecteerde hem en had schrik van hem. Ja, hij boezemde veel mensen angst in, maar hij wist zeker dat Nadia dit allemaal niet wist. Daar was ze te zuiver voor. Ja, berucht was hij, maar de beruchte Ismail was verliefd. En dat gevoel maakte hem week, tenminste in de ogen van deze wereld. Een wereldje van cocaïne, hasj..Al had hij zelf nooit drugs genomen, een goede dealer weet dat hij van die stuff af moet blijven anders is hij voor dat hij het weet ook een junk. Nadia..Die zou nooit met een dealer willen trouwen, tuurlijk niet. Zij was niet zoals die vele meisjes die alles voor hem zouden willen doen, ja werkelijk alles. Ze was anders, hij had haar geobserveerd. Ze deed niets anders dan werken en lopen naar dat ziekenhuis waar haar broer opgenomen is. Ach familie, dat kende hij niet..Zijn familie waren zijn 'partners', maar kon je hen wel vrienden noemen, de dag dat hij betrapt en opgepakt zou worden, zouden al deze 'vrienden' eerder uit vrees dan uit vriendschap hem vrijkopen. En dat kleine jongetje, ze behandelde hem als haar eigen zoontje. Zo jong en toch zo verantwoordelijk, hij wilde zo graag met haar verder. Maar hij kon toch moeilijk zomaar uit dit wereldje stappen, dat ging niet..Het ging niet en wilde hij wel? Maar hij kon niet heel zijn leven dit verder doen, hij wilde trouwen...En met een schone lei beginnen..En Nadia zou hem deze kans kunnen geven, dat wist hij..Al de rest zou hem altijd zien als Ismail de crimineel, de dealer..Zijn grootste angst was dat Nadia achter zijn 'beroep' zou achterkomen..Hij zou het haar wel vertellen als de tijd er rijp voor is..Maar was dit wel eerlijk van hem? Verdorie toch, waarom moest hij nu verliefd worden?

Nadia werd om 5.00u wakker. Ze was klaarwakker, en ze wist maar al te goed waarom ze wakker lag..Vandaag zouden ze het weten..Vandaag zouden ze het weten, of er nog hoop was of niet..Vandaag..Ze slikte en sloot haar ogen. Ze had hier een slecht gevoel over..Een zeer slecht gevoel over. "Ya Allah, laat mijn gevoel verkeerd zijn!" Ze stond op, waste zich en bad fajr. Haar hart bonkte in haar keel. Ze ging naar beneden en zette thee. In haar ochtendjas probeerde ze de nare gedachten te verjagen..Toch lukte haar dit niet. Wat als Jafar nu stierf? Wat als Jafar over een paar niet meer zou leven..Zou ze het wel aankunnen zo helemaal alleen? Ze schudde haar hoofd..Ze moest maar afwachten. Ze durfde ook niet te bellen..Ze had schrik voor de uitslag. Ze dronk haar thee en ging in de zetels zitten. Maar hoe zou het met haar verder moeten. Ze dacht weer aan die woorden van Ismail "En wat wil je hart nu?".. Ze was boos geworden. Wat deed het er nu aan toe wat zij wou! Ze had verantwoordelijkheden, ze had geen tijd om aan haar eigen te denken! Mensen rekenden op haar! ..Toch zou ze soms willen dat zij niet de verantwoordelijke moet zijn. Dat ze af en toe gewoon weer een doodnormaal meisje zou kunnen wezen. Ze verlangde weer naar die vlinders in haar buik, die lichte kus op haar wang..Van Hicham..Hoe zou het met hem gaan? Waarschijnlijk was hij getrouwd.. Iedereen trouwt..Zou zij gedoemd zijn om alleen te blijven. Ach zo moest ze maar niet denken. Ze glimlachte eventjes, nee, ook op het vlak van liefde had dit gezin niet zo veel geluk. Jafars hart was gebroken door Samiya..Yasmina lag nu met een diep verdriet aan haar bed, Adam had hun trouwplannen afgeblazen..En Younes..Hij ging naar Marokko om het meisje dat hij zo graag wou trouwen te zoeken, uiteindelijk heeft hij mogen zien hoe een andere man..notabene Nordin..trouwde met Oumaima..En zij..Ach Nadia heeft enkel iets gevoeld voor Hicham..Maar dat is nu voorbij. Of is het niet voorbij? Ze sloot haar ogen..Stiekem snakte ze ook wel naar een man..Een gezin..Ach, wie wilt er nu een wees. Een wees die tenslotte op haar 16 gestopt is met studeren..Neen ze moest maar niets in haar hoofd halen. En die ISmail, hoe zat het met hem? Was ze verliefd op hem? Neen..Alhoewel...Neen joh! Ismail, ze wist nauwelijks wie hij was. Toch had ze een goed gevoel bij hem..Hij begreep haar. De zon kwam langzaam maar zeker op. Nadia bleef in haar ochtendjas aan de keukentafel zitten. Ze werd zenuwachtig. Boven hoorde ze gestommel: Yasmina was vast wakker geworden. Ze besloot maar het ontbijt klaar te maken. Tot haar verbazing kwam Yasser naar beneden en niet Yasmina.
"Sbah alghair Yasser", zei Nadia, ze probeerde haar stem niet te laten trillen
"Sbah alghair.."
"Heb je honger?"
Yasser schudde zijn hoofd.
"Gaan we vandaag naar Jafar?"
"Ja", zei Nadia zachtjes. Yasser knikte enkel en keek geconcentreerd naar de keukentafel.
"Wil je chocomelk?"
"Neen..Dank je.."
Toen begroef Yasser zijn gezichtje in zijn handjes. Hij huilde, Nadia slikte haar eigen tranen weg en sloeg haar armen om hem heen. Er waren geen woorden nodig..Soms zijn er geen woorden om te troosten..Soms was het genoeg om er gewoon te zijn. Dat had Nadia doorheen de jaren maar al te goed begrepen. Maar soms..Soms kon je enkel hopen op een betere dag. En dat deed Nadia hopen op betere dagen..Uiteindelijk moesten ze gewoon vertrouwen op Allah..Wat zal komen, zal komen..En niemand..Niemand kon daar iets tussen steken..Niemand..