Als het lot tegen je keert...

7.5

Iedereen in het huis werd wakker. En ze maakten zich klaar om naar het ziekenhuis te gaan. Niemand zei iets, iedereen was verzonken in zijn eigen gedachten. Jafar, hun broer..Vandaag zouden ze het weten. Nadia zei niets toen Yasser zijn bord niet leeg at, vandaag deed dat er niet aan toe. Ze had wel belangrijkere dingen aan haar hoofd. Yasmina's ogen waren opgezwollen, maar haar tranen waren op. Het was nu tijd voor de waarheid.
"Kom laten we dan maar gaan", zei Nadia trillerig. Ze hadden geen auto en ze hadden geen zin om met anderen op een bus te zitten. Ze hadden geen behoefte aan medelijden. Want iedereen in de buurt wist wat er met dit gezin gebeurd was. Ze wisten alles, maar of ze er ook wel stonden, dat was een andere vraag. Er was nog iets dat bij Nadia knaagde: haar broers en zussen wisten nog steeds niet dat hun vader gestorven was. De jaren vlogen voorbij en toch had ze nog steeds niet de moed gehad om het hen te vertellen. Ze dachten dus nog allemaal dat hij leefde, maar dat hij gewoon een leven leidde zonder hen. Nadia moest het hen vertellen, maar dat kon ze toch moeilijk nu doen. Maar wat als Jafar nu zou sterven, zou hij dan moeten sterven zonder te weten dat papa gestorven is..Dat kon ze niet maken. Zucht. Na een halfuur stappen stonden ze voor dat ene gebouw..Het gebouw waar Hurriya geboren was..En waar..En waar ze straks zouden weten of Jafar er zou moeten sterven..
"Goed links en rechts kijken", zei Nadia, de woorden bleven in de lucht hangen, ze klonken belachelijk in deze situatie..Even, heel even schaamde NAdia zich.
Allemaal kende ze de weg naar dat ene kamertje, zelfs Younes. Ze namen zwijgend de lift. Toen de lifte stopte snikte Yasmina eventjes, maar ze veegde snel haar tranen weg. Ze moest eventjes sterk zijn, als het niet voor haar was, dan moest ze sterk zijn voor Yasser..Hun voetstappen klonken hol in de gang, het was vroeg..
Toen ze bij dat ene deurtje kwamen. Slikte Yasser. Hij klopte aan en een zwak "Ja", zorgde ervoor dat hij de deur open deed en naar binnen ging.
"Salaam"
"Salaam", mompelde iedereen.
Jafar keek hen allemaal aan. Hij keek naar zijn lakens en prutste met zijn handen.
"Yasser kom eens eventjes..Neen joh! Kom maar bij mij op bed zitten"
"Hoe gaat het makker?"
"Goed, alhamdullilah"
"Heb je nog gevoetbald?"
"Ja met Younes en Nadia.."
Eventjes was Nadia blij dat hij Ismail niet vernoemde.
"Was het leuk?"
"Ja..Maar ik wil met jou voetballen..Gaan we dit nog doen?"'
"Insh'Allah"
Beeldde Yasmina het zich in of zag ze tranen in Jafars ogen? Ze kon zich niet meer inhouden.
"Het spijt me Jafar! Het spijt me verschrikkelijk"
"Toe Yasmina huil maar niet, het is oke het is niet erg.."
"Ik..Ik meende niet wat ik allemaal zei..Het was gewoon..Oh ik wist niet wat me bezielde.."
"Het spijt mij ook Yasmina...Ik had je niet mogen verbieden te trouwen, maar ik wilde gewoon het beste voor je..Zie ons hier nu staan, huilend"
Yasmina lachte eventjes..
"Het spijt me echt.."
Nadia kon er niet meer tegen.
"Jafar..Weet je de uitslag al?"

Jafar slikte..Hij keek iedereen aan.
"Ik heb nog 8 maanden te leven..."
Nadia voelde het bloed uit haar gezicht trekken.
"Hoe bedoel.."
Nadia wou het niet geloven, kon het niet geloven. Neen! Dit was gewoon een nachtmerrie, en ze hoopte snel wakker te worden. Neen!
"Er is nog chemotherapie..Maar echt kans op genezing is zeer klein..Heel klein.."
de stilte die in de kamer heerste was stikkend. Yasser balde zijn vuisten en vocht tegen zijn tranen, maar snikte het toen uit.
"Je hebt me beloofd bij me te blijven! Je hebt tegen me gelogen, net als mama en papa! Leugenaar!!"
En hij rende het kamertje uit.
"Ik zal hem eventjes achterna gaan", zei Younes verdacht schor.
Nadia kon het niet geloven.
"Jafar...Neen...Neen, het kan niet...Neen...De operatie..Alles zou goed komen..Jafar.."
"Nadia, toe...Het is nu zo."
"Neen, Jafar, aub, laat me niet achter! Ik voel me al zo alleen! Ik heb je nodig..Jafar..Ik red het niet zonder jou..",fluisterde Nadia.
De tranen rolden over haar wangen.
"Ik heb je nodig Jafar, ik heb mijn grote broer nodig..Ik heb je echt nodig..aub.."
Nadia kon niet meer redelijk nadenken, ze voelde zich zo verlaten. Ze had echt gehoopt dat alles goed zou komen, ze had niet echt gedacht aan het feit dat Jafar misschien niet zou genezen, dat de operatie niet zou helpen..Nadia viel in de armen van Jafar..
"Het spijt me Jafar...Zie mij hier nu huilen..El mektaab...maar..Ooh Jafar...Ik kan het niet geloven..Jafar..."
"Shhht, Nadia..huil nu maar niet zussie.."
"Wat moet er van ons worden Jafar, alles gaat mis..Alles. Er komt geen einde aan.."
"Ik moet eventjes weggaan.", zei Yasmina schor..

Ze moest weg, eventjes weg. Yasmina dacht niet meer na. Idd, alles ging verkeerd. Yasmina zou Jafar verliezen. Over een paar maand zou hij er niet meer zijn. Het was onvermijdelijk en het was verdorie zo hard! Hard, hard! Alles ging mis. Ze liep en merkte nauwelijks dat ze aan het snikken en het snotteren was. De pijn in haar hart, maakte haar blind en doof voor alles. Ze stak over en zag niet dat er een auto razendsnel aankwam.
"Yasmina STOOOOP"
Yasmina schrok en ze voelde iemand aan haar arm trekken.
"Net op het nippertje.."
Yasmina wist totaal niet wie het was, maar ze herkende de stem wel ergens van. Het enige wat ze wilde doen, is huilen, huilen tot de tranen op zouden zijn en enkel die onverdraaglijke pijn zou overblijven.
"Yasmina. Wat is er?"
Maar Yasmina bleef huilen, ze herkende de warme en stevige armen rond haar, ze herkende de zware maar zachte stem. Adam. Yasmina zakte op de grond.
"Yasmina. Hey? Wat is er..Yasmina.."
"Het spijt me Adam...Het spijt me echt zo"
"Yasmina..Aub..Wat is er..Kom eventjes mee, dat we ergens gaan drinken ofzo..Dan kunje het me vertellen."
"Neen...Nee..", Yasmina wilde het niet uitspreken uit angst dat eens ze de woorden had uitgesproken het onomkeerbaar zou zijn. Het was belachelijk natuurlijk was het onomkeerbaar..maar toch..Yasmina voelde een hand om haar hand..en ze volgde Adam een theehuisje binnen. Yasmina voelde niets meer..Niets.
"Yasmina wat is er? Zeg het me dan", zei Adam bezorgd.
"Oh Adam"
En Yasmina barste weer in tranen uit.
"Wat is prinsesje?"
Yasmina glimlachte heel eventjes door haar tranen heen. Ze noemde hij haar altijd. Wat had ze dat woordje gemist..
"Veeg die traantjes weg..wat is er toch."
Yasmina probeerde haar tranen binnen te houden.
"Jafar.."
Adam wist wat er zou volgen, maar hij wilde het toch zeker weten.
"8 maanden", bracht Yasmina er moeizaam uit..Yasmina voelde weer zout op haar lippen. Adam legde zijn hand op dat van haar. Er waren geen woorden nodig..