Als het lot tegen je keert...

2.7

Jafar kwam teneergeslagen thuis, wat moest hij nu doen? Hoe zouden ze kunnen overleven? Waar zou hij werk kunnen vinden: hij was zo onervaren, geen enkel bedrijf zou hem willen aannemen..Hij ging naar binnen en ging op de zetel zitten. Nadia kwam naast hem zitten, ze was eigenlijk een mooi meisje..ze zat altijd maar binnen met Hurriya, vriendinnen had ze niet enkel Samiya, en die zou waarschijnlijk door zijn schuld hie rnooit meer willen komen..Zou hij Samiya opzoeken? Hij miste haar zo hard! Ach eerst zou hij het slechte nieuws aan Nadia vertellen: ze moesten een oplossing vinden..

"Nadia?"

"Ja Jafar wat is er??"

"Euhm, ik ben eigenlijk zo'n beetje.."

"Ja?"

"Nu ja, ontslagen... "

"Ontslagen! Wat moeten we nu doen? Jafar waarom dan?"

"Omdat ik niet blank ben, daarom!"

"Pff, Jafar je moet werk zoeken."

"Pffff wie zal me aannemen Nadia? Neen, ik wil niet..ik ben het beu, misschien ga ik ook wel naar Marokko."

"WAAAt, jij hebt niets te willen! Jij bent het hoofd van ons gezin! Jij moet werl gaan zoeken! Hoe wil je dat we zullen overleven?"..

"We zien wel"

s het lot tegen je keert...

"Hoe bedoel je we zien wel? Jafar luister naar me, jij gaat morgen werk zoeken!!"

"We zien wel"

"Nee! je doet het !"

"Tuurlijk"

Jafar dacht diep na die avond, hij had behoefte aan de buitenlucht. Hij kreeg de gedachte om weg te gaan, voor eeuwig? Neen, dat kon hij Nadia niet aan doen..En voor eventjes dan? Hij wist het niet, maar hij hield het hier niet meer uit...Hij zuchtte diep:Samiya had hij nodig, hij besloot iets, morgenvroeg zou hij naar Samiya's thuis gaan en wachten tot ze naar buiten zou komen. Hij moest eigenlijk werk zoeken...Maar hij had geen zin. Hij was het beu vies te worden bekeken op werk, de snertende opmerkingen, de kwetstende roddels over hem..Zucht..

Hij viel snel in slaap, morgenSamiya mompelde hij nog..Samiya..

Jafar stond op met een schuldgevoel: hij moest eigenlijk werk zoeken, maar hij MOEST gewoon Samiya spreken. Dus loog hij tegen Nadia..

"Veel succes met je jacht op werki"

"Ja dank je, tot straks"

Hij liep de straat snel uit, en ging recht op zijn doel af: hij zou wachten tot Samiya naar buiten zou komen, al zou hij daar een hele dag moeten staan..Na een uur of drie buiten te hebben gestaan, zag hij haar. Hij dacht dat zijn hart uit zijn borst zou springen zooo zenuwachtig was hij..

"Samiya?"

Ze keek niet achterom

"Samiya? Toe.."

"Wat is er?"

"Euhm"

"Wat? Zeg het dan!"

"Ik...Ik kan niet zonder je leven..Ik..het spijt me echt enorm"

"Tjah, spijt komt altijd te laat.."

"Te laat? Heb je iemand anders dan?"

"Neen Jafar, ik wil niemand anders..ik heb het gehad met jongens."

"Samiya, aub, het spijt me echt waar.."

"Ah, en stel dat ik het je vergeef, ga je me dan ook slaan zoals je je zus slaat?"

"....Samiya...Euhm..."

"Nu weet je niets te zeggen ? Ga weg van me Jafar ik moet je niet.."

Jafar bleef met een gebroken hart staan..Pff..Hij zou niet opgeven! Elke dag weer stond hij er, en wachtte hij en elke keer kreeg hij hetzelfde antwoord: "Laat me met rust!"

Maar ondertussen dacht Nadia wel da hij werk zocht..Ze dacht dat hij echt geen werk vond..Jafar ging dus maar echt solliciteren bij enkele bedrijven: en daar ook weer elke keer hetzelfde antwoord: "Neen, sorry meneer, wij hebben geen mensen nodig.."

Dus gaf hij het op, na een tijdje gaf hij Samiya ook op...Hij was kapot en werd depressief: hij sloot zichzelf op in zijn kamer en kwam niet meer naar buiten..Hij werd ziek, ernstig ziek. Niemand wist wat hij had: Nadia probeerde alles, maar hij wou niets zeggen. Hij staarde maar voor zich uit.

Toen de dokter kwam zei hij dat Jafar een tijdje rust nodig had..Maar naast zijn mentale problemen, kreeg hij ook problemen met zijn gezondheid: hij werd ernstig ziek...Hij werd opgenomen in het ziekenhuis: Ze hadden bij hem een kwaadaardig gezwel gevonde: Jafar had kanker...