Als het lot tegen je keert...

9.6

Nadia kneedde het brood alsof haar leven er van afhing, ze huilde zachtjes, maar kneedde toch voort. Haar gedachten maalden in het rond
'Huis verkopen'

'Huis niet verkopen'

'Huis verkopen'

'Niet'

'Wel'

Ze werd er gek van, het zou haar zoveel pijn doen, om het huis te verkopen, maar het ging toch niet anders..Of wel? Plots keek ze naar het deeg dat helemaal aan haar handen plakte. Ze kon het bakkerijtje verkopen...En dan zou ze wel ergens anders werken, in een fabriek ofzo. Een diploma had ze immers niet, een steek ging door haar hart. Ze wilde wel terug opnieuw studeren, maar ze vond de moed niet. Trouwens, ze had er waarschijnlijk toch geen tijd voor..Hoe spijtig ze het ook vond. Ze liet het deeg bakken en ging op een krukje zitten. ^Hoe hard ze ook het onderwerp probeerde te verdringen, het kwam altijd terug in haar op: Ismail. Niet dat ze niet meende wat ze zei: ze wilde echt niets meer van hem weten. Hij had haar immers te hard gekwetst, maar gewoon. Haar zusje Yasmina zou binnekort -Insh'Allah- trouwen. Nadia was blij voor haar, echt met heel haar hart, maar er knaagde iets aan haar. Yasmina zou moeten trouwen zonder haar moeder of vader..En Yasmina zou dan weg moeten gaan, het huis lijkt dan leger..Enkel Jafar, Yasser en zijzelf die dan overblijven, die gedachte bezorgde haar kippevel..Ach wat zal komen, zal komen.

"Bilaaaaaaaal, Bilaaaaaaaal!!", riep Bilals tante
"Vliegtuig?", mompelde Bilal
"Man, je tante roept", zei Hicham slaperig, terwijl hij met een kussen op zijn oor drukte.
"Zwijgt dat mens dan nooit?", zei Bilal knorrig, "Ja!!"
"...Brood, bakker, op de hoek", ving hij op
"Ik ga wel", zei Bilal snel
"Wat jij wil", antwoordde Hicham en hij keerde zich op zijn zij, om verder te gaan slapen.

Bilal trok snel een trui aan en ging met de sleffers van zijn vader naar het bakkertje, dat volgens zijn tante maar om de hoek is.
"Ik hoop dat ze gelijk heeft", zei hij bibberend, "Het is ijskoud!"
Al gauw zag hij het kleine bakkerje staan, het had geen naam. Hij ging naar binnen maar er stond niemand aan de toog. Hij werd er een beetje chagerijnig van. Hij hoeste, niesde, maar tevergeefs. Lag het aan hem of hoorde hij gesnik? Ach hij beeldde het zich vast in. Hij hoestte nog eens en wou al terug naar een andere bakker gaan, toen er een jonge vrouw verscheen.
"Sorry", zei ze, "Ik had u echt niet gehoord, was bezig", zei ze snel. Haar ogen waren rood en ze zag er moe uit.
"Ja euhm 10 baguetten", zei Bilal vriendelijk. Tien? Bedacht hij plotseling, waarom zo veel:s
"Als u nog eventjes wacht, hebt u er nog warme, vers uit de oven."
"Is goed"
Bilal nam het meisje goed op, hij had haar zeker nog nooit gezien, maar hij herkende haar van ergens. De hoofddoek zat vol met plekken van bloem, vond ie wel grappig. Ze verdween eventjes achter een deur en kwam vervolgens terug met een tiental baguetten.
"Zo meneer, wenst nog iets anders?"
"Nope"
"Oké, dat komt dan neer op 7 euro aub. Nog een prettige dag, beslama"
En ze verdween weer, Bilal ging fronsend naar huis. Hij had het gevoel dat hij haar kende, maar van waar? Hij vergat het meisje meteen toen hij Hicham zag..

"Ga dan toch gewoon naar haar", zei Hicham met een mond vol olijfolie en stokbrood.
"Waar heb je het over?", zei Bilal nonchalant, met een mond vol muntthee en cornflakes.
"Hou iemand anders maar voor de gek, je zit heel de tijd met je gedachten bij haar. Je bent zo afwezig als iets, lekker brood trouwens."
"Ja, heb ik zo van een bakkertje hiere.."
"Niet veranderen van onderwerp, ga gewoon naar haar toe."
"Gaat toch niet zomaar"
"Doe het gewoon en zie wat er van komt, vergeet niet dat we hier nog maar een weekje zitten, insh'Allah"
"ja weet ik.."
"Weet je sahbi, ben daarnet dus naar dat kleine bakkertje gegaan..Er werkt zo'n meisje"
"Man meen je dit nou? Ik dacht dat je echt smoor op Oumaima was-"
"Neen, luister nu eens! Oef!"
"Ahha, vertel dan"
"Er werkt zo'n meisje, heel stil, maar toch vriendelijk..En ja, het was net of ik haar ergens van kende."
"En?", zei Hicham ongeïnteresseerd
"Nou ik weet niet..Ze kwam me echt zoo bekend voor, maar ben er echt 100 percent zeker van dat ik haar nog nooit heb gezien"
"Achja"
"Ja, jij bent echt geboeid", zei Bilal gespeeld gekwetst
"Ahha, wanneer ga je naar haar toe"
"Man ik zie wel, zet nou niet zo'n druk op me"
"Ahha"
"Ga maar alleen trouwens"
"Neen, valt veel te hard op.."
"Wel ga jij dan naar haar toe en dan wandel ik hier wel rond"
"Wat als je verloren loopt?"
"Ik trek mijn plan wel"
"Ahha, wandelen, jaja, maakt dat maar de duiven wijs"
"De ganzen wijs, Bilal, de ganzen"
"Jaja..Wandelen, KUCH Nadia"
"Ha ha, wat zijn we toch grappig. Ik heb zo het gevoel dat ik haar nooit meer zal tegenkomen.."

Bilal was bloednerveus, hij wist waar ze woonde, hij wist welke deur, welk gebouw, welke wijk. Hicham had met hem een stukje meegelopen en was toen ipv naar links (zoals Bilal) naar rechts gegaan. Ze hadden rond 17.00u afgesproken bij het bakkertje, dat Bilal Hicham had laten zien.

Ayoub stond op en ontbeet alleen, hij had een onrustige nacht achter zich. Hij had heel de nacht getobd over Younes en ook Asdin, de twee hielden een verband met elkaar, dat wist hij zeker. Maar waarom er een verband tussen hen zat: Allahu a3lam. Hij zette thee en plofte in de zetel, hij bleef staren naar de tv (die overigens niet aan stond). Hoe kon hij er achter komen, via Samiya was eigenlijk het gemakkelijkste, maar jeetje..Ze is een getrouwde vrouw, hij kan moeilijk zomaar achter haar nummer zitten vragen. Hij wilde trouwens ook niet dat Samiya en haar kinderen er iets over te weten zouden komen, hij wilde dit in discretie doen. Ach, zou hij naar Nadia bellen om het te vragen? Neen, die had wel andere zorgen aan haar hoofd..Hij wist het niet hoor..Hij wist wel waar Samiya woonde, dat had hij toevallig gehoord..Zou hij?