Als het lot tegen je keert...

12.0

Jafar ging al neuriënd naar huis, hij was blij dat hij Nadia eens goed nieuws kon vertellen..
"NADIAAA, Nadiaaa!!", schreeuwde Jafar toen hij binnen was.
"Mag ik mee roepen?", riep Yasser van boven
"Doe maar!"
"Oke NADIAAAAAAAAAAAAAA"
"Hela hela wat is dit hier allemaal", riep Nadia uit de keuken, "Ik kom er wel aan, jullie hebben hier de hele buurt bijeen geroepen!"
Jafar stormde de keuken in.
"Ik moet je iets vertellen!"
"Hop vertel dan maar"
"Neen wacht, doe eventjes je oren toe"
"Waaro-"
"YASMINAAAAA, YASSEEEEEEER"
"Bedankt voor het waarschuwen", zei Nadia lachend, Jafars humeur werkte aanstekelijk.
"Is er brand ofzo", kwam Yasmina naar beneden gestormd.
"Neen hoor, Jafar is een beetje gek geworden", zei Yasser bloedserieus.
"Ahaha wel nee..Dus euhm..Ja..Ik kom van het ziekenhuis toch?"
"Vertel op", zei Nadia snel.
"Wel..Alhamdullilah, er is kans op genezing..Het gaat een stuk beter met me.."
"Ooh Jafar dat is geweldig nieuws!! Alhamdullilah! Oh Jafar!", zei Nadia ontroerd.
"Nadia? Waarom huil je? Je moet nu juist blij zijn", zei Yasser wijs.
"Ik weet het schatje, grote mensen doen soms raar hè?"
"Amai nog niet!"
"Oh Jafar, echt wat ben ik blij..Echt ik voel..Ik voel me net zoals toen Hurriya geboren was: vol hoop", zei Yasmina terwijl ze haar broer omhelsde.

Vier dagen later..

"Haast je nu sahbi!"
"Wat nou! Oke ik geef het op, die das wil niet meewerken? Dan doe ik hem maar niet aan!", zei Hicham terwijl hij de das op zijn bed gooide, "Opgeruimd staat netjes", zei hij goedkeurend.
Bilal bleef onzeker naar zijn vriend kijken
"Heb jij net tegen je das 'opgeruimd staat netjes' gezegd? Dat is gewoon griezelig. Haast je nu, vraag aan mijn moeder of ze je das wil strikken."
"Mooi niet, doe jij het gewoon voor me"
"Ik heb het aan me moeder gevraagd"
"Zozo, meneer is verloofd maar kan nog steeds geen das strikken."
"Haast je nu gewoon"
"Of begin je anders te blozen", zei Hicham nonchalant
"Jij hebt met mijn moeder gesproken", zei Bilal onthutst
"Wahahahha! Wahahaha, blozen, waahhaaha, ach het was best wel schattig blijkbaar"
"Wacht maar ik zal-"
"Blozen?", proestte Hicham het uit.
Bilal sprong op Hicham en woelde wild door zijn haar.
"Hey joh! Niet het haar! Voorzichtig"
"Bilaaaaaaaaaal! Aj Abouhari (ya gek), snel! We moeten nog langs Oumaima!", riep Fatima van beneden.
"Kijk, nu ben ik nog de gek? Ik spreek tenminste niet tegen dassen, kom sahbi haast je"
"Ben al klaar nog een tikkeltje gel en ik zie er weer fantastisch uit"
"Oke freak kom nu gewoon maar mee"
"Oke blozerd"

Oumaima stond ondertussen onzeker voor de spiegel, ze had een lichtpaars kleed aan, het enige kleed dat ze had. Het deed haar aan Nordin denken, hij had het voor haar gekocht. De tranen stonden in haar ogen, het voelde gewoon niet goed aan. Ze durfde niet naar buiten gaan met Bilal, dan zou het zo..Officieel lijken, ze was bang om met Bilal langs die ene plek te gaan..De plek waar Younes was doodgeschoten door haar ex-man, door Nordin..Vader van Mansour. Ze staarde weer naar de spiegel, vandaag zou Yasmina trouwen, ze was echt vanuit de grond van haar hart zo blij voor haar vriendin. Adam zag er echt wel een goede jongen uit, net zoals Bilal er een goede uitzag. Maar was Nordin dat ook niet? Ze keek eventjes naar het litteken op haar arm, ze probeerde de zoveel anderen te negeren. Ze keek weer in de spiegel.
"Ya Allah, ik ben zo bang", zei ze schor.
"Mama! Kijk, kijk!", kwam Mansour binnengewandeld.
"Oh, grote jongen, jij kan al aardig lopen hè jij wordt groot"
Ze pakte haar zoon op en keek terug in de spiegel.
"Is mama mooi?", vroeg ze onzeker
"Mama heeeeeelll mooi.."
"Ahaha, gekkerd toch"
Ze keek weer in de spiegel, neen, dit kleed kon ze niet aan doen, het kon haar niets schelen wat de mensen ovr haar kleren zouden zeggen, maar dit kleed nam te veel slechte herinneringen mee. Ze deed het resoluut uit en mikte het recht in de vuilnisbak. Ze nam een blauw kleedje en trok het snel aan, ze keek weer in de spiegel. Je zag duidelijk dat het kleedje wel wat ouder was, maar dat deed er nu eventjes niet aan toe. Ze deed snel een witte hoofddoek aan en ging naar de kleine woonkamer, waar ze zenuwachtig wachtte op Bilal. Het was Aziz voorstel om hem en zijn familie mee te nemen, zij had slechts vaag geknikt. Er werd plots geklopt.
"Ja?"
"Aziz"
Oumaima keek nog eens voor de zekerheid door het gaatje van de deur, waarna ze toch wel eventjes ogelucht was toen het echt Aziz was. Aziz had een mysterieus bruin pak bij.
"We hebben toch al een cadeau voor hen?"
"Ja, maar ik heb eventjes een cadeau voor jou"
"Oh wat dan", zei Oumaima nieuwsgierig.
"Hier, doe het maar zelf open, het is niet zo speciaa..Ach je ziet het meteen wel"
Oumaima deed het bruine papier voorzichtig weg en haalde er een lichtblauw kleed uit. Het was een simpel kleed, niet heel duur dat zag je, maar zij vond het prachtig. Ze kreeg tranen in haar ogen.
"Aziz..dat had je echt niet moeten doen.."
"Tuurlijk wel..Ik ben je broer, dit is het minste wat ik kon doen..Kom ga hem maar gauw aandoen, voordat Bilal komt", zei Aziz aardig.
Oumaima keek haar broer aan en omhelsde hem stevig.
"Echt, je weet niet hoeveel dit voor me betekent.."
Ze ging snel naar haar slaapkamertje en deed het kleed snel aan: het stond haar als gegoten. Ontroerd deed ze haar hoofddoek terug aan.
"Oumaima, Bilal is er!",riep Aziz plotseling. Oumaima keek terug in de spiegel, ze voelde weer die onzekerheid, haar handen werden klam. Ze draaide zich om.
"Waar is Mansour"
"Hier bij ons, kom nu snel", zei Aziz vriendelijk. Hij wist maar al te goed dat ze superzenuwachtig is.
Oumaima nam diep adem, deed een dou3a en ging toen naar de woonkamer waar Bilal op hem wachtte. Hij slikte toen hij Oumaima zag. Ze zag er stralend uit, hij kon maar al te goed zien dat ze zenuwachtig was.
Aziz glimlachte toen hij zijn zusje zag
"KOm, iedereen is beneden op ons aan het wachten.", zei Aziz.
Bilal knikte en pakte Mansour op.
"Kom laten we gaan"
Terwijl Aziz aan het slot frunnikte, kwam Bilal wat dichter bij Oumaima.
"Je ziet er bloedmooi uit Oumaima..Echt waar, adembenemend..", fluisterde hij. Oumaima bloosde slechts en knikte strak. Bilal zag wel de ijskoude ogen, maar er veranderde iets aan haar..Het was net of de lente de barre winter in haar ogen lichtjes aan het overwinnen was.

Ondertussen was Nadia druk bezig in de keuken, het fornuis stond vol met potten en pannen. De ramen van het keukentje waren aangedampt en Nadia veegde vermoeid de zweetdruppels van haar gezicht, ze dronk snel een glas water en deed weer door.
"Moet ik helpen?", vroeg een bezorgde Jafar
"Nene, het lukt wel..Ga je eventjes het brood halen? Samen met Yasser?"
"Is goed, moet ik zeker niet helpen?"
"Neen het lukt wel"
"Oké"
Nadia begon de vele kippen 1 voor 1 in de oven te steken. Het was hard werken en ze stond er helemaal alleen voor: normaal zou je denken dat Adams moeder en zus zouden komen helpen, niets van. Nadia heeft alles mooi zelf mogen doen. Koeken bakken, eten halen, drinken halen, het huis oppoetsen, versieren, ..Ze was kapot! De gasten zouden meteen komen en ze moest nog zo veel doen. Yasmina heeft ze bevolen om niets te doen! Het was haar trouwfeest dus vond Nadia dat ze mooi mocht rusten.
"Oh wee als jij insh'Allah op jouw trouwfeest maar een vinger uitsteekt", had Yasmina nog lachend gezegd.