Als het lot tegen je keert...

8.0

"Sahbi! Wat is je probleem?? Ben je nu helemaal gek geworden? Argeloze meisjes slaan?"
"Ze is te ver gegaan, trouwens wat kan dit jou nu schelen? Ik ben geen loser."
"Neen, jij bent te ver gegaan! We moeten een ambulance bellen!"
"Ben je gek? We moeten hier zo snel mogelijk weg! Ik heb geen zin om gepakt te worden door de politie, heb al een strafblad van 10 bladzijde!"
"We kunnen haar hier niet zo maar achterlaten!"
Oumaima hoorde iemand vallen in de gang en opende haar deur voorzichtig, ze zag Nadia bewusteloos op de grond met een rood gezicht.
"Nadia!", riep ze automatisch
"Oumaima!", brulde Nordin, "Oumaima vuile slet! Als ik jou te pakken krijg! Je zal hier spijt van krijgen trut! Wacht maar! Zowaar ik Nordin heet!"
Oumaima begon weer te paniekeren. Mansour huilde ondertussen hartverscheurend. Nordin stapte woest op Oumaima af.
"Ga weg! Ga weg! Laat me met rust!", huilde Oumaima. Nordin sloeg haar in het gezicht en trok aan haar haren.
"Je zal hier nog spijt van krijgen."
Toen hoorde Nordin sirenes buiten en hij panikeerde.
"Kom Ismail, we zijn hier weg."
"Maar Nadia?"
"Weg!"
En hij trok Ismail weg. Oumaima bleef huilend achter met een gewonde vriendin en een jongen met een junk als vader..

Jafar was verzwakt. Hij had hulp nodig, maar wou perse de trappen zelf afgaan. Hij weigerde de lift te nemen. Langzaam maar zeker gingen ze naar beneden. Het koste hem duidelijk veel moeite en hij had veel pijn, toch bleef hij glimlachen: hij wou Yasser niet ongeruster maken dan hij al was.
"Gaat het?", vroeg Yasser zachtjes
"Tuurlijk gaat het."
Yasser zweeg eventjes en durfde het bijna niet te vragen, maar hij moest er een antwoord op weten.
"Ga je me nu leren voetballen?"
"Vanaf dat ik kan, zal ik dat insh'allah zeker doen"
"En mag ik echt bij je wonen?"
"Tuurlijk gekkerd, we laten je toch niet zomaar achter!"
"Maar, heb ik nu twee grote broers?"
"Ahah, ja.", Jafar knipoogde naar Younes, "Ik en Younes, je hebt zelfs twee zussen."
"Nadia?"
"Yeps"
"..Yasmina ook?"
"Yasmina ook"
Yasser glimlachte dolgelukkig.
"Super!.."

"Ik heb tijd nodig om er over na te denken Adam, er is zo veel gebeurd..Ik ben van niets meer zeker."
"Tuurlijk ik begrijp het, ik wil je niets opdringen..Maar..Je weet wel..Ach"
"Adam, ik hou van je, dat is het echt niet, maar pff. Jafar enzo..Je weet wel. Het wordt me allemaal een beetje te veel."
"Maar ik wil er voor je zijn in deze moeilijke periodes..Je kunt me vertrouwen.."
"Dat weet ik wel..Maar"
Plots rinkelde Yasmina's telefoon.
"Momentje", mompelde ze
"Ja?", zei ze toen ze opnam. Adam keek eventjes naar buiten hoorde plots Yasmina's stem trillen.
"Tuurlijk ik kom meteen.."
"Wat is er Yasmina? Je ziet er zo bleek uit?""
Mijn zus..Mijn zus..Ik, ik moet er naar toe."

Nadia zat er beroerd bij. Haar neus deed pijn ja, maar dat was niet wat haar vanbinnen verteerde. Ze heeft veel tegeslagen gekend, maar deze was er te veel aan. Pff. Verliefd, ze had zich zwaar vergist. Ach, Ismail. Pff, hoe kon hij? Toen ze bijkwam lag Oumaima naast haar en mompelde voortdurend dat het haar speet. Ze was teleurgesteld, ze had verwacht dat Ismail naast haar zou liggen en dat hij het was die zei dat het hem speet. Maar neen, hij was er van door gegaan met die rotzak van een Nordin. Hoe kon zo iemand als Ismail bevriend zijn met een rotzak als Nordin? Hoe kon Ismail kindjes meenemen? Hoe kon hij een wees zo veel verdriet aandoen? Oumaima meskiena, wat had zij Ismail ooit iets aangedaan? Man, het deed pijn! Het deed pijn..Hoe kon ze stom zijn? Hoe kwam ze erbij om te denken dat Ismail om haar gaf? De dokter zei vanalles tegen haar, maar ze negeerde hem. Ja ze wist best wel dat haar neus gebroken was. Pff. Op een bepaald moment kwam Yasmina binnen gevolgd door Adam. Ze voelde een steek van jaloezie door haar heen gaan. Was het dan zo ver gekomen dat ze haar zus een liefhebbend man niet gunde? Was ze dan zo laag gevallen? Ze probeerde het jaloerse gevoel weg te duwen, maar het ging niet.
"Gaat het?", vroeg Yasmina bezorgd.
"Ja, hamdullilah. Niets ergs joh."
"Wie heeft dit gedaan?"
"Van de trap gevallen." loog Nadia zonder blikken of blozen.
"Oei..", zei Adam.
Nadia negeerde het.
"Maar goed, ik wil naar huis."
"Neen, mevrouw het is misschien verstandiger-", probeerde de dokter
Maar Nadia was al opgestaan en had al haar spullen al mee. Ze had al dit getuttel en hun bezorgdheid niet nodig.
"Nadia? Wacht we..Ik ga mee."
Ze keek beschaamd naar Adam.
"Ik begrijp het", fluisterde hij, "Mag ik je straks bellen?"
"Tuurlijk.."
Adam ging weg knikte naar Nadia (die hem helemaal geen aandacht gaf) en ging weg.

Onderweg was Nadia stil en bleek.
"Ben je zeker dat het gaat Nadia?"
"Ja", zei Nadia kort. Ze had er meteen spijt van, Yasmina had haar niets gedaan.
"Ja zusje, het gaat", zei ze met een glimlach.
"Als je van de trap bent gevallen, wie heeft je dan gevonden?"
"Mijn neus was maar gebroken, ik had nog wel fut om naar de telefoon te grijpen"
"Ow, Oke"

Ze kwamen bij het huis aan en zagen tot hun verbazing dat er licht binnen scheen.
"Wie is er thuis?", vroeg Nadia bezorgd.
"Ik weet het niet:s"
Nadia greep naar haar sleutels en ze gingen snel naar binnen. Ze bleven verbijsterd in de deuropening staan.
"Jafar?", zeiden ze in koor.
Jafar grijnsde, "Ik mocht voorlopig naar huis"

"Is dit wel verstandig?", vroeg Nadia voorzichtig.
"Wat is er met jouw neus gebeurd?", vroeg Jafar koel.
Nadia voelde de tranen prikken in haar ogen. Ze sloeg haar ogen neer en voelde de beschuldigende ogen van Jafar prikken.
"Euhm.."
Haar stem bibberde en stokte. Ze ging eventjes zitten en nam diep adem.
"Yasmina? Younes? Euhm..Er is iets dat ik moet vertellen.."
Yasmina keek van Jafar naar Nadia: wat was er? Waarom keek Jafar zo boos naar Nadia? Younes bleef naar de grond kijken, hij had zo'n voorgevoel van wat Nadia zou zeggen. Yasser voelde zich ongemakkelijk en greep naar Younes' hand.
"Papa..."
"Ja?", zei Yasmina zenuwachtig, "Wat is er met papa? We hebben al tijden niet meer van hem gehoord?"
"Wel..", Nadia slikte, "Hij is vier jaar geleden gestorven."
Het werd muisstil aan tafel. Jafar keek Nadia aan en zei enkel:
"Vier jaar!"
Met alle moeite van de wereld ging hij van tafel en ging hij boos naar de woonkamer.
"Nadia", zei Yasmina zwakjes.."Waarom zeg je dit nu pas? Ik..Hoe...Hoe kon je? Hij...Is er niet meer...En ik weet dit nu pas.."
"Yasmina..Echt, je begrijpt het niet.."
Nadia reikte naar Yasmina's schouder.
"Neen, Nadia..Laat..Laat me eventjes doen"
En ze liep naar boven. Younes en Yasser bleven over.
"Younes?"
Younes reageerde niet, Nadia kon dit niet weten, maar er knapte iets in Younes. Hij had alles gezegd tegen Yasser en er was zo veel meer en dan kwam dit er nog eens bij. Het was hem te veel. Hij keek Nadia aan, schudde zijn hoofd en ging aan tafel zitten. Nadia keek naar haar broer en begreep dat dit hem te veel was geworden; Younes keek naar het tafelblad en liet zijn hoofd in zijn handen rusten. Zijn lichaam schokte zachtjes, Nadia zag de tranen op tafel vallen en ging naast Younes zitten.
"Vergeef het me.."
Younes bewoog niet.
Yasser keek naar zijn grote broer, hij wist niet zo goed wat er was gebeurd, maar hij had het gevoel dat het nooit meer goed zou komen. Nadia zat er onbeholpen bij, dit was haar bedoeling nooit geweest, ze had het juist niet gezegd om niemand te kwetsen. Op dat moment was het verhaal dat haar tante had verteld haar te veel, laat staan de dood van haar vader..Nadia keek naar boven. "Ya Rabb..Help me...Help me.."
Na tien minuten besefte ze dat Yasser op de grond zat en met zijn veters speelden. Het was net of hij ook huilde, maar toch ook niet.
"Kom Yasser, bedtijd.", zei Nadia beverig, het was immers al donker en niemand had de moeite genomen om de lampen aan te steken. Yasser knikte en ging naar boven. Nadia stopte hem afwezig in bed en liet de deur op een kier staan. Zij hoorde Yasser niet snikken, hij had zich een hele dag moeten inhouden, maar uiteindelijk was het hem te veel geworden. Hij was zijn ouders kwijt op een gruwelijke manier en hij besefte dat hij dit nooit iemand zou kunnen zeggen...