My Other Half ~ Fred Weasley

*46*

"Gaat alles goed hier?" Vraagt George als hij de deur achter zich dichtgooit. Ik knik, maar Fred schud eigenwijs zijn hoofd. "Eva is getraumatiseerd en ze heeft ons niks verteld," zegt hij snel en ik kijk hem boos aan.

"Dat is niet waar en het was niet te bedoeling dat je het George zou vertellen," snauw ik boos. "Ik had het hem toch wel verteld," kaatst Fred terug en ik kijk hem verontwaardigd aan. "Lekker is da-"

"Nu is niet het moment voor ruzie," komt George er snel tussen en hij kijkt ons beide geïrriteerd aan. 

"Sorry Fred, ik bedoelde het niet zo," mompel ik en ik kijk Fred even kort aan. "Ik ook niet," zegt Fred en George kijkt ons geamuseerd aan. "Jullie twee zijn ook raar hè?"

Ik kijk George raar aan, en hij gebaart dat ik er niet op in moet gaan. 

"Wat is er nou met Eva?" Vraagt hij dan en ik kijk naar de grond, terwijl ik mijn best doe om niet te huilen. Ik zeg niks. 

"Ze vertelde mij dat ze overal basilisken ziet die er niet zijn en daardoor begint te trillen. Daarom slaapt ze ook niet," zegt Fred zacht en ik kijk niet op, George zou er inderdaad toch wel achter komen. 

Geschrokken trekt George me in een knuffel, en ik begin weer te huilen. Met zijn armen om me heen voert hij een gesprek met Fred. "Wist jij ervan?" 

"Nee, ze zei het net ook pas tegen mij," antwoord Fred en ik bevrijd me uit George's omhelzing. "Sorry, ik had het moeten zeggen, maar ik durfde niet en het spijt me ook voor mijn uitbarsting ik had gewoon niet geslapen en en-" Ratel ik tot ik weer sta te huilen. 

Dit keer trekt Fred me in een knuffel. "Maakt niet uit, echt niet. Wij hadden misschien ook beter op moeten letten ofzo," mompelt hij en ik schud mijn hoofd, "jullie deden niks fout."

"Gaan we naar de ziekenzaal?" Vraagt George dan zachtjes en meteen verstijf ik. Ik wil niet naar de ziekenzaal, dan moet ik meer mensen vertellen over het hallucineren enzo. "Ik wil niet naar de ziekenzaal," zeg ik snel en ik kijk de jongens smekend aan. 

"Dan ga je nu slapen," zegt Fred streng en hij trekt me naar het bed. Stilletjes ga ik liggen en ik probeer in slaap te vallen. Dan knipt George het licht uit. 

"Nee! Licht aan!" Roep ik terwijl ik begin te trillen en ik schiet omhoog. Snel knipt George het licht weer aan. Beide jongens kijken me bezorgd aan als ik trillend het bed uitstap. 

"Zie je? Alles helemaal prima, ik ben gewoon niet moe," zeg ik opgewekt en ik ga op mijn benen staan. Meteen zak ik erdoorheen en net voordat ik de grond raak, vangt Fred me op. In 1 beweging tilt hij me op en hij loopt naar de deur. 

"Nee! Ik wil het niet aan iemand anders vertellen!" Roep ik terwijl ik uit Freds greep probeer te ontsnappen. "Eva Black, je moet wel, anders word je gek." Fred kijkt streng op me neer. Ik bijt op mijn lip. 

"Jullie gaan mee en blijven er zitten, ik wil niet nog een keer dat Malfoy gedoe," zeg ik zacht en ik zie Fred opgelucht knikken. Dan zet hij me weer op de grond en met zijn drieën lopen we naar de ziekenzaal. 

~

"Meisje toch," zegt madam Pomfrey als Fred en George het hele verhaal hebben verteld. Ik zit stilletjes in een ziekenhuisbed. "Sorry dat ik niet eerder ben gekomen," mompel ik zacht en ik kijk naar het dekbed. 

"Niks meer aan te doen, ik ga even een slaapdrankje halen," zegt madam Pomfrey en ze loopt weg. 

"Jullie gaan toch niet weg hè?" Bang kijk ik Fred en George aan. Tegelijk schudden ze hun hoofd. "We gaan hier alle uren zitten waarin je bezoek mag hebben," zegt George geruststellend en dan komt madam Pomfrey terug met haar drankje. 

Snel sla ik het achterover en ik onderdruk de neiging om het uit te spugen. Het is echt smerig. Na een minuut voel ik dat het begint te werken en ik zak weg in een diepe slaap. 

~

POV Fred

Het is acht uur 's ochtends, en Eva slaapt nogsteeds. Samen met George zit ik aan haar ziekenhuisbed. In stilte denk ik terug aan wat er gisteren gebeurd is. 

Ik voel me nogsteeds een beetje schuldig dat we Eva hebben gedwongen om naar de ziekenzaal te gaan, maar ik weet wel dat het het beste is. Madam Pomfrey maakt haar wel weer beter en zorgt dat ze niet naar aan die stomme slang denkt. 

Ondanks dat ik weet dat Eva weer beter wordt, maak ik me toch zorgen. Want wat gaat er gebeuren als Eva wakker wordt? Ze kan immers niet altijd met een slaapdrankje gaan slapen toch? 

Dan schrikt ze wakker. 

~

POV Eva

Ik schrik wakker, en meteen zie ik Fred en George langs mijn bed zitten. "Hey," zeg ik zacht en meteen kijken ze op. "Hoi," antwoorden ze tegelijk en ik glimlach even. 

"Hoe voel je je?" Vraagt George bezorgd en ik zucht eventjes. "Duf," mompel ik dan en ik hoor iemand grinniken. 

"Dat hoort," zegt madam Pomfrey als ze aankomt lopen. Ze gaat bij mijn voeteneinde staan. "We moeten even iets bespreken," zegt ze dan serieus en ik kijk haar een beetje zenuwachtig aan. 

"Datgene dat jij nu ervaart heet repetitio organorum, dat betekent het herhalen van een trauma. Ik ga je geheugen niet wissen, maar ik kan de herinnering minder heftig maken. Dan weet je nog wel precies wat er is gebeurd, en ook dat ik je behandeld heb, maar niet meer al je heftige emoties erbij," legt Pomfrey uit. 

"Oké," zeg ik aarzelend. "Wat ik wil weten is of je achter de behandeling staat," vraagt Pomfrey dan en ik kijk haar aarzelend aan. Weet ik veel, als je het zo zegt klinkt het ideaal, maar er kan vast ook heel veel misgaan. 

"Mag ik er even over nadenken?" Vraag ik dan maar en ze knikt even voordat ze wegloopt. 

Twijfelend kijk ik mijn twee beste vrienden aan. "Wat vinden jullie?" Vraag ik dan en ik kijk ze onzeker aan.

"Mij lijkt het ideaal, maar het is jouw keuze," zegt George meteen en Fred humt instemmend. "Ik wil het wel doen, maar wat als er iets fout gaat?" Zeg ik en ik kijk ze onzeker aan.

"Luister Eef, madam Pomfrey weet echt wel wat ze doet. Dat gaat niet zomaar fout dat beloof ik je," zegt Fred terwijl hij me geruststellend aankijkt. Ik knik, dat denk ik ook.

"Ik doe het," zeg ik dan en meteen staat George op om madam Pomfrey te halen.

~

"Ik doe het," zeg ik weer als madam Pomfrey naast mijn bed staat. "Oké liefje, dan moeten de jongens nu de zaal verlaten. Je valt inslaap nadat ik de bezwering heb uitgesproken, en dat blijft zo voor minimaal 48 en maximaal 62 uur, ze kunnen morgen terugkomen, de eerste dag moet je alleen zijn." Madam Pomfrey loopt tevreden weg, maar ik kijk Fred en George gestrest aan.

"Waarom had ze dat niet van te voren gezegd?" Piep ik geschrokken als madam Pomfrey buiten gehoorsafstand is. "Sshh rustig Eef, we komen over een dag weer terug," zegt George kalmerend maar ik kijk de tweeling nogsteeds gestrest aan.

"Je kan het, echt," zegt George en dan staat hij op om weg te lopen.

Ik bijt zenuwachtig op mijn lip. "Het komt goed," zegt Fred zacht en ik kijk hem onzeker aan. "Zeker weten?"

"Beloofd," mompelt Fred en ook hij staat op. Dan buigt hij zich voorover en geeft me zachtjes een kus op mijn voorhoofd. Zonder iets te zeggen draait hij om, en loopt hij de ziekenzaal uit.