My Other Half ~ Fred Weasley

*90*

"Dus, waarom keek jij als je je schuldig voelde toen George begon over Draco in de trein?" Vragend kijkt Fred me aan en ik zucht. 

"Ik ben het eens met al mijn beslissingen, maar het zit gewoon niet in mijn aard om met iemand te gaan vechten. Hij verdiende het, dat wel, maar toch voel ik me schuldig," probeer ik onhandig uit te leggen. Fred grinnikt.

"Je hoeft je niet schuldig te voelen, Draco neemt je niks kwalijk en de rest ook niet. En niemand zegt dat je nog een keer met hem moeten vechten toch?" Zachtjes drukt Fred een kus op mijn hoofd.

"Als hij aan jou komt dan doe ik het zo opnieuw," mompel ik zachtjes zodat Fred het niet hoort. Het jammere is dat hij het wel hoort. Hij grijnst naar me en ik word een beetje rood. 

 "Hoorde je wat ik zei?"

Fred maakt een instemmend geluidje en geeft me dan nog een kus op mijn hoofd. Net op het moment dat ik wil omdraaien om hem een aan te kunnen kijken, komt Frederique binnenrennen. 

"Eva! Fred! Bonjour!" Vrolijk gilt ze de woorden door de ziekenzaal en angstig kijk ik naar de deur van het kantoortje van Pomfrey. Als die niet opengaat, haal ik opgelucht adem en spring ik op om haar te omhelzen. 

"Ik heb je gemist!" Roept Frederique en ze sprint op me af. Lachend vallen we elkaar om de hals. 

"Ik jou ook!"

Snel loopt Fré naar het bed waar Fred ligt. Ze trekt 1 wenkbrauw op. "Wat heb jij gedaan?"

"Malfoy duwde hem," leg ik snel uit en ik ga op het voeteneinde van het bed zitten. Frederique's mond valt open en boos kijkt ze naar de uitgang. "Ik sla Malfoy in elkaar als ik hem tegen kom,"

Fred grinnikt. "Dat heeft Eva ook al gedaan,"

Verbaasd kijkt Frederique naar mij. "Ik wist niet dat jij aan vechten deed?" Ik wapper een beetje ongemakkelijk met mijn hand in de hoop dat we het onderwerp loslaten. 

Frederique buigt over het bed om Fred een knuffel te geven als begroeting. Dan gaat ze naast mij op het voeteneinde zitten om te praten over de vakantie. Ineens komt George binnen lopen en Fré springt meteen op om op hem af te rennen. 

Lachend spreidt George zijn armen voor en knuffel. Als ze elkaar los hebben gelaten loopt George vrolijk naar ons toe, met Frederique achter hem aan. Verbaasd kijk ik haar aan als ik rode blosjes op haar wangen zie. 

"Pourquoi rougis-tu? Je pensais qu'il n'y avait rien entre vous? (Waarom bloos je? Ik dacht dat er niks tussen jullie was?) " Fluister ik in haar oor, en daardoor wordt ze nog roder. 

"Il n'y a rien entre nous, (Er is ook niks tussen ons,) " Sist ze terug en ik trek mijn wenkbrauwen op. Ondertussen kijkt de tweeling ons vragend aan. "Niks," zeggen Fré en ik tegelijk en Fred fronst. Ik gebaar dat we er niet op in gaan en hij knikt.

~

"Ik wil hier weg, mijn enkel doet het toch weer?" Gefrustreerd zit Fred rechtop in zijn bed. "Nog 5 uur babe," zucht ik en ik haal mijn hand door zijn haar. Het is nu 15.00 's middags en ik zit bij Fred in de ziekenzaal. Omdat het zondag is, kan dat gewoon. Anders zou ik nu les hebben. 

"Ik wil naar buiten," zeurt Fred en ik grinnik. "Om 20.00 gaan wij naar buiten, oké?" Alsof hij een klein kind is knikt hij en ik grijns. Dan wordt mijn aandacht ineens getrokken door iemand die de ziekenzaal in wordt gebracht. Verbaasd en nieuwsgierig kijk ik naar het mens, dat vrijwel meteen wordt afgeschermd door het witte gordijn. De meeste leerlingen zijn nog maar 1 dag terug, en de hele ziekenzaal was leeg, op Fred na. 

Een minuut nadat het mens binnen is gebracht, komt Fré binnenrennen. "Waar is George?" Roept ze naar ons en vragend kijk ik haar aan. Hoe moeten wij dat weten? 

Zodra ze het afgeschermde bed ziet maakt ze een scherpe bocht om naar het ding te rennen. Haastig trekt ze het doek opzij. "Mon dieu (mijn god)," hoor ik haar mompelen en bezorgd sta ik op. Fred kijkt me na terwijl ik naast Frederique ga staan. 

Zodra ik zie wie er in het bed lig, sla ik een hand voor mijn mond. "Wat is er gebeurd?" Fré begint vrijwel meteen te huilen als ik mijn vraag stel. Ondertussen probeert Fred het gesprek mee te luisteren. 

"Hij- Draco- Ik-" Snikt ze en rustig trek ik haar terug naar het bed van Fred, waar ik haar op het voeteneinde duw. 

"Frederique," begin ik streng en met een betraand gezicht kijkt ze me aan. "Wat is er met George gebeurd?"

Zodra ik de vraag heb gesteld zie ik Freds houding in mijn ooghoek veranderen. Bezorgd kijkt hij naar het bed waar George ligt. 

"Draco kwam, en hij zei allemaal dingen over Fred en over jou. En toen begon hij over Franse mensen en George werd boos en-" Ze begint weer te huilen. Ik kan zelf wel ongeveer invullen wat er is gebeurd. George en Draco hebben gevochten. Maar dan is er 1 ding dat niet klopt.

"Fré, waarom heeft George geen verwondingen en ligt hij daar bewusteloos?"

Freds blik schiet meteen weer naar het bed en onrustig beweegt hij heen en weer. 

"Draco duwde hem tegen de muur," snikt Frederique en ik haal opgelucht adem. Dan is George waarschijnlijk gewoon bewusteloos, en niet in een gevaarlijk coma ofzo. 

Fred staat eigenwijs op, en meteen pak ik zijn arm. "Babe-"

"Ik wil het zien," Eigenwijs loopt Fred naar het bed van George, terwijl hij op mij steunt. "We kunnen Frederique daar niet zo laten zitten," fluister ik boos en ik probeer hem terug te duwen. Jammer genoeg ik Fred sterker, ook als hij niet eens kan lopen, en komen we uiteindelijk toch bij het bed aan. 

Geschrokken kijkt Fred naar zijn broer, die eng stil ligt. "Hij is alleen bewusteloos, hij ligt niet in coma," zeg ik geruststellend en Fred knikt. 

"Hey!"

Boos komt madam Pomfrey aanlopen. "Jij zou in bed blijven," streng dirigeert ze Fred terug naar zijn bed. Als Fred tegen haar in wilt gaan, geef ik hem snel een duwtje. "Ik regel het," fluister ik bijna onhoorbaar en hij knikt.

~

"Oké, alles komt goed met George. Over een uurtje wordt hij wakker en ik ga nu naar McGonagall om een klacht in te dienen over Draco. Redden jullie jezelf?" Bezorgd kijk ik naar Fred en Frederique. Wtf hoe kom ik er nu pas achter dat dit bijna dezelfde naam is

Fred knikt en van Frederique krijg ik geen reactie. Volgens mij is ze nogal in shock. Snel geef ik Fred en kus en dan loop ik de ziekenzaal uit, naar McGonagall.

-----------------------------------------

Yehesss het is vakantieeee!