My Other Half ~ Fred Weasley

*99*

Een aantal weken later is het alweer tijd voor de laatste opdracht. In de tussen tijd zijn er nog een paar dingen gebeurd. Allereerst was er iets met meneer Crouch, maar dat snap ik niet helemaal. Harry en Krum waren ook bijzonder erg over de zeik toen ze terugkwamen, en we kregen een vrij vaag verhaal terug.

Als tweede begin ik het gevoel te krijgen dat George Frederique leuk vindt. George maakt alleen bijzonder duidelijk dat hij een vrij man wilt blijven, dus ik weet het niet echt zeker. Wat ik wel zeker weet is dat Fré hem leuk vindt. Zodra je het ziet, blijf je het zien zullen we maar zeggen.

Verder heb ik Harry zo goed mogelijk geprobeerd te helpen. Ik denk dat hij niet meer voorbereid kan zijn dan dat hij nu is. Ik heb ook zo vaak mogelijk Cedric geholpen, ook al doet hij alsof hij het niet nodig heeft. Fleur mocht ik niet helpen, omdat ze bij Beauxbatons hoort en madame Maxime dat niet goed vindt. Ook heb ik nog veel contact gehad met Felix. Als het goed is komt hij over een halfuurtje samen met Florence aan.

Terwijl ik in mijn ogen wrijf, hoor ik Hermione uit haar bed klimmen en zenuwachtig door de kamer lopen. "Hermione, het komt wel goed," zeg ik met een schorre ochtendstem en ik ga overeind zitten. Ze kijkt me even gestrest aan en gaat dat verder met het ordenen van haar gedachtes.

"Hij kent de ontwapeningspreuk, hij kent de schildspreuk, hij kent de helingsspreuk, hij kent d-"

"Hij kent alle spreuken die hij zou kunnen kennen, doe eens rustig," mompel ik en ik loop naar mijn kledingkast. Ondanks dat ik Hermione probeer te kalmeren met mijn woorden, geloof ik er zelf niet in. Wat als er iets misgaat?

Uiteindelijk word ik helemaal nerveus van Hermione en vlucht ik naar de commonroom. Het is best vroeg, dus er is bijna niemand wakker. Ik trek mijn handen in de te lange mouwen van mijn trui, correctie, Freds trui, en krul mezelf op in het hoekje van de bank. Diep in gedachten staar ik naar het vuur.

Ik merk het dan ook niet dat Fred naast me komt zitten. Bezorgd zwaait hij met zijn hand voor mijn ogen en ik schrik op. "Oh, hoi," mijn stem is bijna niet hoorbaar zo zacht praat ik. In de tijd dat ik naar het vuur heb gekeken, heb ik mezelf zo zenuwachtig gemaakt dat ik niet eens meer fatsoenlijk kan praten.

"Alles goed?"

Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt Fred me aan en ik zucht. Snel opent hij zijn armen voor een knuffel. Met mijn hoofd tegen zijn borst luister ik naar zijn hart. "Ik maak me gewoon zorgen," mompel ik uiteindelijk en ik voel Fred knikken. "Dat dacht ik al."

Langzaam aait hij over mijn haar en ik ga een stukje naar achter zitten zodat ik hem aan kan kijken. "Alles gaat goedkomen princess, er is genoeg beveiliging en er is goed nagedacht over de obstakels. Er zal echt niks in het doolhof zitten wat ze te erg kan verwonden."

Nadat ik even heb nagedacht, knik ik. "Goed punt." Fred grijnst vrolijk en trekt me dan van de bank af. "Ik maak altijd goede punten en- Is dat mijn trui?"

~

Samen met Fred kom ik in de ontbijtzaal aan. Uiteindelijk heb ik hem ervan weten te overtuigen dat ik zijn trui nodig heb om te overleven. Volgens mij heb ik hem vooral weten te overtuigen met de make-out sessie die we net in de bezemkast hebben gehad, maar daar ga ik niet op in.

Aan tafel zie ik Felix zitten. Blij ren ik op hem af en lachend spreidt hij zijn armen, waar ik met volle snelheid in ren. "Ik heb je gemist!" Roep ik uit als ik aan de tafel ga zitten. Ondertussen is Fred bij ons komen staan en hij kijkt me vragend aan.

"Oh babe, dit is Felix mijn-"

"-neef," maakt Felix mijn zin af en hij glimlacht, "dus jij bent het vriendje? Eva heeft het alleen maar over je gehad in London." Met twinkelende ogen kijkt Fred me aan als ik Felix met een rood hoofd een duw geeft. Felix grijnst. "Echt waar, ze is gek op je. Ze hield maar niet op over-"