My Other Half ~ Fred Weasley

*143*

Zodra ik mijn naam hoor, begraaf ik mijn hoofd mogelijk nog dieper tussen mijn armen. Door mijn eigen gesnik lukt het me niet om de stem te herkennen, en eigenlijk doe ik er ook geen moeite voor. 

"Alles goed?" Vraagt de vreemde stem, ik hoor nu wel dat het geen meisje is, de stem is veel te laag.

Het effect van de woorden is heel raar. Meestal voel je je iets beter als iemand je vraagt of alles goed gaat, het geeft je het gevoel dat je ertoe doet. Bij mij zorgt het ervoor dat ik nog harder begin te huilen. 

Ik voel dat het persoon naast me neerzakt en zijn arm om me heenslaat. Zonder erbij na te denken krul ik mezelf tegen hem op. Onregelmatig ademhalend door mijn gesnik druk ik mezelf tegen het mens aan, alsof hij het enige is dat me nog kan redden van deze wereld. 

"Rustig," fluistert de jongen en ik voel dat hij zijn hand door mijn haar haalt. "Hey, volg mijn ademhaling," mompelt hij als hij doorheeft dat ik hopeloos faal in rustig worden. Op het begin lukt het me niet om in hetzelfde ademhalingsritme te komen, maar langzaamaan voel ik mezelf rustiger worden. 

"Goed zo," zegt de jongen zacht, als ik weer op een normale manier ademhaal. Stil hang ik tegen hem aan, totdat ik me besef dat ik deze stem herken. Natuurlijk had ik het tijdens mijn huilaanval niet door.

Geschrokken hef ik mijn hoofd op en ik zie dat Fred me bezorgd aankijkt. Ik begin vrijwel meteen weer te huilen door zijn aanwezigheid en haastig trekt Fred me naar zich toe. Met zijn arm beschermend om me heen begint hij weer diep adem te halen zodat ik vanzelf weer rustig kan worden. 

Als ik weer normaal ademhaal veeg ik over mijn natte wangen in de hoop dat ik het bewijs van mijn breakdown weg kan vegen. Ik vergeet zowat dat ik tegen Fred aanhang. Nadat we een tijdje in stilte tegen elkaar aan hebben gezeten schraapt hij zijn keel. 

"Wat is er aan de hand?"

Geconcentreerd staar ik voor me uit. Als ik gewoon niet reageer, dan zal Fred de vraag vanzelf vergeten. Na een aantal minuten geeft hij me plots een duwtje, waardoor ik bijna opzij val. 

Bozig kijk ik hem aan. "Niet doen," mompel ik terwijl ik weer recht ga zitten. Fred trekt zijn wenkbrauwen op. "Geef dan antwoord."

"Ik kan geen antwoord geven."

"Wat?" Verbaasd kijkt Fred me aan en geschrokken kijk ik terug. Zei ik dat hardop?  

"Wat?" Kaats ik de vraag snel terug en hij trekt een verward gezicht. 

"Je zei dat je geen antwoord kon geven," zegt hij verklarend en ik trek mijn benen op zodat ik mijn kin op mijn knieën kan leggen. "Dat zei ik niet," murmel ik en Fred fronst. 

"Jawel."

"Nee."

"Ik ga raden, jij mag alleen ja of nee zeggen dus dan doe je niks fout," eigenwijs haalt Fred een hand door zijn haar en hij draait zich een beetje zodat hij me aan kan kijken. Ik kijk strak voor me uit. 

"Wil je het zelf?" Onderzoekend kijkt de jongen me aan en ik zucht. Het spijt me niet, Umbridge. 

"Nee," antwoord ik zachtjes. 

~

Opgelucht trekt Fred me naar zich toe en ik ontspan volledig als hij zijn sterke armen om me heenslaat. Dan stopt hij de omhelzing en kijkt hij me vragend aan. "Vertel."

"Je mag het niet doorvertellen," mompel ik en ik draai een kwart rondje zodat ik recht voor Fred zit. "Doe ik niet," antwoordt hij meteen en ik kijk hem waarschuwend aan. "Echt niet," voegt hij er snel aan toe en ik haal een hand door mijn haar.