My Other Half ~ Fred Weasley

*48*

Vrolijk komt Dumbledore binnenlopen, en na 10 seconden staan de 2 schimmen van Fred en George op en lopen weg. 

"Waarom gaat de tweeling weg?" Vraag ik verbaasd en ik kijk in de richting van de Dumbledore-schim. Hij grinnikt even, "ik gebaarde naar ze of ze weg wilden gaan." Mijn mond maakt een O-vorm en ik hoor Dumbledore nog harder lachen. 

"Hoe gaat het met je?" Vraagt hij dan vriendelijk. "Wel prima," reageer ik opgelucht. "Het trauma ding is redelijk over, en ik krijg mijn zicht wel weer terug."

"Er is blijkbaar iets waar je met me over wilde praten..?" Zegt Dumbledore vragend en ik knik. "Ja, ik snap dat u het misschien onzin vind maar kan mijn vader misschien komen? Gewoon in de hond-vorm," zeg ik snel en ik kijk hem even aan. 

Dumbledore knikt, maar dat kan ik natuurlijk niet zien. "Oh vergeef me, ik knikte, mezelf totaal niet bewust van het feit dat je dat niet kunt zien," zegt Dumbledore dan en ik schiet in de lach. 

"Maakt niet uit professor."

"Ik zal Sirius wel een uil sturen en dan is hij er over een paar uur," zegt Dumbledore nog en ik kijk dankbaar in zijn richting. "Is er nog iets anders waar je het met me over wil hebben?" Vraagt hij dan. 

"Uhmm ja," begin ik en ik kijk hem even kort aan. "In de Geheime Kamer zei Tom iets over mijn moeder, en ik vroeg me af of u weet hoe hij aan informatie over haar komt. En wat die informatie dan mag zijn."

Ik hoor Dumbledore zuchten. "Ik denk dat je het hier ook met je vader over moet hebben, maar ik zal het kort uitleggen, Voldemort zat nogal achter jouw moeder aan. Ze was een zeer sterke heks, en hij wilde haar graag als deatheater."

Ik blijf stil. "Mag ik vragen wat Tom precies gezegd heeft en in welke situatie?" Vraagt Dumbledore dan en ik knik. 

"Tom had net gezegd dat hij Voldemort was, en ik reageerde nogal langzaam. Toen vroeg hij waarom ik niet bang was, en ik besloot maar om te bluffen en te zeggen dat ik niet zo'n bang persoon ben. Voldemort zei dat ik daarin net zoals mijn moeder was," leg ik snel uit.

"Aha," zegt Dumbledore zacht en ik kijk hem vragend aan. "Heeft Voldemort haar uiteindelijk als deatheater gekregen?"

"Nee, ze bleef vechten tot het einde, daarom waren de deatheaters ook nogal boos op jullie," mompelt Dumbledore en ik haal opgelucht adem. 

"Je moet het als compliment zien dat je op je moeder lijkt," zegt Dumbledore zacht en ik knik. "Doe ik ook hoor," reageer ik en ik glimlach naar de schim van het schoolhoofd.

Dan staat zijn schim ineens op. "Ik ga je vader halen, beterschap nog," zegt Dumbledore en dan loopt hij weg.

~

2 uur later zitten Fred en George alweer naast mijn bed. Ze zijn eigenlijk vrijwel meteen teruggekomen nadat Dumbledore is vertrokken, en natuurlijk heb ik ze alles verteld. Terwijl ik met Dumbledore aan het praten was, hebben ze samen de rest van mijn vrienden over de situatie verteld. 

Niet met heel veel details over het trauma, maar wel dat ze het snappen. Harry en Hermione komen vanavond langs, en Ron en Ginny morgen. Ik mag maar 2 gasten per keer hebben. 

"Jongens welke dag is het?" Vraag ik dan opeens en Fred en George kijken me verbaasd aan. "Het is zaterdag," reageert Fred. Mijn zicht gaat steeds beter, ik kan ze nu al herkennen van dichtbij en gezichtsuitdrukkingen zien. 

"Wat gaan jullie doen in de zomervakantie?" Vraag ik dan opeens. De zomervakantie is al over 2 weken. (Ik weet dat dit niet helemaal klopt qua tijd, maar ik moest even een tijdsprong maken.)

"Wij gaan naar Egypte," zeggen de jongens tegelijk en ik kijk ze verrast aan. De Weasleys hebben niet heel veel geld, dus zo'n verre reis verbaast me. 

"We hebben een loterij gewonnen," zegt George en ik kijk ze enthousiast aan. "OMG! Wanneer is dat gebeurd? Waarom hebben jullie niks verteld?" Ratel ik meteen en precies tegelijk schieten ze in de lach. 

"In de tijd dat jij aan het slapen was," grinnikt George en ik sla hem op zijn arm. "Ik sliep niet!"

"Hoe wil je het dan noemen?" Vraagt Fred grijnzend. "Mijn herstelproces," zegt ik onverschillig en nu begin ik ook te lachen. "Maar wat fijn voor jullie trouwens!" Zeg ik nog snel, even terugkomend op het vorige onderwerp. 

Lachend knikken Fred en George, en dan komt Dumbledore binnen. Verbaasd kijk ik hem aan, maar dan zie ik een zwarte hond langs zijn benen glippen, die meteen naar mijn bed sprint. 

"Pap!" Roep ik uit, terwijl ik snel de hond omhels die op mijn bed is gesprongen. Geschrokken door mijn lawaai, rent madam Pomfrey haar kantoortje uit. "Albus! Geen dieren op de ziekenzaal," brengt ze geschrokken uit en Dumbledore kijkt haar geamuseerd aan. 

"Mevrouw Black heeft mijn toestemming, en ik kan je verzekeren dat de hond goed afgericht is." Terwijl hij het zegt kijkt hij even snel naar Sirius, die spoeltjes van het bed springt en braaf naast Fred gaat zitten. 

Zuchtend stemt Pomfrey in, en Dumbledore verlaat de ziekenzaal. "Pap!" Roep-fluister ik nog een keer als Pomfrey weer in haar kantoortje verdwenen is. Mijn vader blijft deze keer wel op de grond zitten, maar likt uitgebreid mijn hand. 

Dan kijkt hij ons vragend aan en ik vertel alles. Ik weet dat hij al een brief heeft gehad, maar ik herhaal alles nog een keer. Dan vertel ik alles wat ik weet over mijn moeder, en wat ik te weten ben gekomen. 

"Ik wil eigenlijk gewoon dat je antwoord kan geven," mompel ik en ik kijk de zwarte hond verdrietig aan. Dan staat Fred plotseling op, en hij schuift het gordijn voor mijn bed. "Transformeer maar," zegt hij tegen de hond. "Het is veilig."

Binnen 1 seconde staat mijn vader voor me, en ik vlieg hem om de hals. "Kan je alsjeblieft vertellen wat je weet over mama?" Vraag ik dan en hij knikt, terwijl hij op het bed gaat zitten. 

"Ze was de geweldigste vrouw die ik ooit heb ontmoet, en ze was ook bijzonder sterk. Dat moet ook de reden zijn dat Voldemort interesse in haar had. Ondanks alles wat hij haar aanbood, bleef ze weigeren. Je lijkt ontzettend veel op haar." Zegt hij en ik kijk hem ontroerd aan. Ik vind het fijn als hij over mama praat.

"Ik hou van je Eef," zegt mijn vader dan zacht en ik glimlach.

"Ik hou ook van jou."