My Other Half ~ Fred Weasley

*47*

POV Fred

Stilletjes zit ik met George naast het bed van Eva. Ze is nu al tweeëneenhalve dag bewusteloos. Of heel diep in slaap, dat kan ook. George en ik hebben hier al onze vrije tijd gezeten, en we hebben ook Eva's vader, Sirius, een brief gestuurd. Daarin hebben we alles uitgelegd wat er is gebeurd. 

"Ze wordt binnen nu en 12 uur wakker," zegt madam Pomfrey en ik schrik op, ik had haar helemaal niet zien aankomen. George knikt, "we zullen het laten weten als ze wakker wordt."

George lijkt veel beter met de situatie om te kunnen gaan, maar ik weet dat ook hij vanbinnen kapot is. "Ze wordt wel wakker," zeg ik zacht en George knikt. 

~

Een halfuurtje later ben ik begonnen aan mijn huiswerk. Het is dan wel zaterdag, maar school gaat door. Dan zie ik in mijn ooghoek iets bewegen. 

"George!" Sis ik en ik wijs naar Eva's hand, die een stukje verplaatst is. De ogen van mijn broer worden groot. "Wordt ze wakker?"

~

POV Eva

Mijn hoofd voelt alsof het door elkaar is geschud en even weet ik niet waar ik ben. Dan komen er vage herinneringen op van wat er is gebeurd. Ik probeer harder na te denken, en meteen vliegt er een steek door mijn hoofd. Met mijn hand probeer ik mijn hoofd te koelen, maar dat mislukt. Het enige wat ik daarmee bereik is meer hoofdpijn en mijn hand die een stukje opschuift.

Dan komen de herinneringen, redelijk duidelijk, terug. De Geheime Kamer en mijn trauma aan de basilisk. En dat madam Pomfrey daardoor mijn geheugen minder heftig heeft gemaakt ofzo. Twijfelend open ik mijn ogen, in ieder geval, dat probeer ik.

"Eef, ben je wakker?" Hoor ik een stem vragen. "Hmmpf," is het enige wat ik uit mijn keel krijg. "Ze is in ieder geval wakker," mompelt een andere stem en ik knipper een paar keer met mijn ogen. 

Nu zie ik 2 vage schimmen zitten. "Hoi," zeg ik dan en mijn stem klinkt raar. "Mijn stem klinkt raar," mompel ik en iemand begint te lachen.

"Je bent gewoon schor," antwoordt een van de twee schimmen. "Ik zie jullie niet," zeg ik dan. Ik weet niet hoe de 2 figuren naast mijn bed reageren, want ik kan hun gezichten niet zien. Verwoed probeer ik nog een paar keer te knipperen, en mijn zicht wordt maar een heel klein beetje beter. 

Dan zie ik de haarkleur van de 2 personen. "Fred? George?" Vraag ik zacht en 1 van de twee knikt wild. 

"Kun je echt niks zien?" Vraagt Fred of George en ik schud mijn hoofd. "Auw, dom idee." Mompel ik meteen daarna en ik grijp naar mijn hoofd.

"Gaat het? Heb je ergens last van?" Vraagt een van de twee weer en ik probeer mijn zicht scherper te krijgen. "Wacht, eerst moeten jullie even zeggen wie wie is," reageer ik snel. Ik wil wel weten welke schim Fred is en welke George. 

"Ik ben Fred," zegt de linker schim en hij zwaait even. "Dus ik ben dan George," zegt de rechter en hij zwaait ook. Vrolijk zwaai ik terug, en ze schieten in de lach.

"Hoe voel je je?" Vraagt Fred, en hij steekt zijn hand omhoog zodat ik kan zien dat hij aan het praten is. "Wel oké, ik heb een beetje hoofdpijn en het gevoel dat mijn hoofd door elkaar is geschud, en ik zie niks," antwoord ik en ik probeer Fred aan te kijken voor zover dat kan. 

"Ik ga even Pomfrey halen, die weet vast wel of dit hoort ofzo," zegt George dan en hij loopt weg. 

"Heeft het wel gewerkt?" Vraagt Fred bezorgd en ik probeer hem aan te kijken. "Volgens mij wel," antwoord ik en hij knikt. 

Opeens verlang ik heel erg naar een aanraking tussen ons. Gewoon dat hij even mijn hand vasthoudt ofzo. Dat kun je niet vragen, bedenk ik onzeker. Dan vindt hij je sowieso raar.

Maar blijkbaar werken mijn mond en gedachten niet samen. "Fred?" Hoor ik mezelf vragen en Fred knikt, "Ja?"

"Kun je mijn hand vasthouden?" Vraag ik zachtjes, maar vanbinnen schreeuw ik het uit. Sukkel! Dat vraag je toch niet! Als hij nee zegt dan wordt het zo akward!

Zonder iets te zeggen legt Fred mijn hand in de zijne. Meteen schieten er allemaal prikkels door mijn arm en zijn mijn gedachten weer stil. Hij heeft het gedaan!

~

Dan laat Fred mijn hand opeens weer los. "Waaro-?" Begin ik maar dan zie ik de reden. George en Pomfrey komen aangelopen. Nouja, ik denk dat zij het zijn, want ik zie niks. 

"Vertel eens wat er aan de hand is," zegt madam Pomfrey als ze voor me staat. "Nou, ik heb een beetje hoofdpijn en het voelt alsof mijn hoofd nogal gehusseld is. Verder heeft het wel gewerkt volgens mij. Het enige dat een beetje raar is, is dat ik heel wazig zie." Vertel ik.

"Je hoofdpijn gaat wel over, en het husselgevoel is normaal. Voor je zicht heb ik wel een drankje, en anders gaat het vanzelf over." Antwoordt Pomfrey en ze loopt weg om het drankje te halen. 

"Jongens?" Vraag ik en ik kijk in de richting van de schimmen. "Jullie moeten het even zeggen als jullie me aankijken," zeg ik als ik na 10 seconden geen reactie heb. Ze schieten allebei in de lach. "We kijken je aan Eef, wat is er?" Vraagt George. 

"Kunnen jullie mijn vader hierheen halen? Gewoon als hond zegmaar," vraag ik en ik probeer hun reactie te lezen, voor zover ik die kan zien. "Dat moeten we wel aan Dumbledore vragen, maar we zullen het proberen," reageert Fred en ik knik dankbaar. 

Dan komt madam Pomfrey terug met haar drankje, en ik drink het in een keer op. Het is vrij smaakloos, wat ik niet erg vind. Ik heb minder goede ervaringen gehad met Pomfrey's drankjes.

"Nu moet het binnen 24 uur geregeld zijn," zegt Pomfrey en ik knik. "Heeft u de anderen professoren verteld dat ik hier lig?" Vraag ik dan opeens en ik kijk madam Pomfrey aan. 

"Natuurlijk! In de lerarenkamer moet ik vertellen over heftige patiënten, dat staat in het schoolbeleid." Antwoordt Pomfrey en ik knik. "Dus dat betekent dat Dumbledore weet dat ik hier lig?" 

"Ja dat klopt," krijg ik als reactie terug. 

"Kunt u hem halen? Ik wil iets met hem bespreken." Vraag ik dan en madam Pomfrey loopt weg. 

"Knikte ze?" Vraag ik aan de jongens, die weer beginnen te lachen. "Ja," zeggen ze in koor en ik knik, dan kan ik zometeen aan Dumbledore vragen of mijn vader mag komen.