My Other Half ~ Fred Weasley

*68*

"Gaat het?" Vraagt Hermione aan Ron voordat ze haar arm om hem heenslaat. Ron wordt een beetje rood, maar hij duwt haar niet weg. "Geen idee," murmelt hij en Ginny en ik gaan op het bed van Harry zitten. Bezorgd kijken we hem aan. 

"Ik snap niet waarom hij het niet gewoon heeft gezegd," zegt Ron dan bozig en ik kijk hem verbaasd aan. Oh my, hij denkt echt dat Harry het zelf heeft gedaan.

"Niet daaraan denken nu, onpartijdig blijven," fluistert Ginny in mijn oor en ik knik, dat is het beste. "Het komt wel weer goed," zeg ik dan positief en Ron glimlacht flauwtjes. Dan kijkt hij ons verbaasd aan. 

"Waarom zijn jullie niet op het oh-wat-fijn-een-Gryffindor-mag-meedoen-feest?" Zegt hij en ik schiet in de lach om zijn omschrijving. 

"Ik was bezorgd om jou," mompelt Ginny en Hermione knikt instemmend dat zij dat ook had. "En ik heb nogal veel stress voor Harry, Cedric en Fleur. En ik wilde er voor jou zijn," zeg ik dan en Ron knikt dankbaar. 

Dan komt Harry binnen, en hij kijkt ons gestrest aan. "Thank God jullie zijn hier!" Roept hij uit en hij ploft naast Ginny neer. "Wat moet jij hier?" Vraagt Ron agressief en Harry kijkt hem verbaasd aan. 

"Wat?" Vraagt hij onwennig en ik probeer mezelf ongemakkelijk te laten verdwijnen. Natuurlijk lukt het niet. 

"Ik ben je beste vriend! Je had het mij wel kunnen vertellen!" Roept Ron dan ineens uit en van schrik kukelt Harry bijna van zijn bed af. Dan komt er ook woede in zijn ogen. 

"Je denkt toch niet dat ik het zelf het gedaan!" Schreeuwt hij en snel duw ik hem naar de deur. "Wij gaan naar onze dorm," zeg ik tegen Hermione en ik trek Harry mee. Het lijkt me niet heel slim als de jongens nu ruzie gaan maken.

~

"Gaat het?" Vraag ik bezorgd als ik de deur achter me dicht heb laten vallen. Harry kijkt me gekwetst aan. "Ik snap gewoon niet dat hij echt denkt dat ik-"

"Ik weet het," zucht ik en snel sla ik mijn armen om Harry heen. Hij klampt zich aan me vast en kalmerend aai ik over zijn rug. Volgens mij is hij enorm gestrest nu. 

"Het komt wel goed," mompel ik geruststellend en Harry knikt half in onze omhelzing. "Ik weet gewoon niet wat ik moet doen, ze zijn allemaal 3 jaar ouder," mompelt hij dan en hij legt zijn hoofd op mijn schouder.

"Hermione en ik zullen je wel helpen. Je kan dan wel niet al hun kennis hebben, maar het belangrijkste halen we uit de bieb en we leren je alles." Antwoord ik en Harry stapt weg uit mijn vriendschappelijk knuffel.

"Dankje Eef," zegt hij en ik glimlach kort naar hem. Dan plof ik op het bed neer en de rest van de avond hang ik met Harry in mijn kamer. Op een gegeven moment komt Ginny nog langs en op het einde komt Hermione ook nog. 

~

"Fred ik heb het druk," mompel ik terwijl ik voor hem uit door de school loop. Hij heeft zijn handen voor mijn ogen geslagen en duwt me zachtjes vooruit. "Harry heeft Hermione toch," antwoordt Fred achter me en meteen slaan alle vlinders in mijn buik op hol door zijn ademhaling in mijn nek. 

Het is nu iets meer dan 3 weken later en ik ben heel druk bezig met Harry helpen. Iedere dag ben ik in de bieb om spreuken voor hem op te zoeken die van pas kunnen komen. Daardoor heb ik niet zoveel tijd meer gehad voor de tweeling. 

Fred en George helpen alsnog zoveel mogelijk. Alleen doordat ze ook druk zijn met de winkel hebben ze niet altijd tijd. In de avonden zijn we wel altijd samen, dus dat is gezellig. Ron is nogsteeds boos op Harry, dus dat is een beetje lastig. 

Er zijn dus nogal veel dingen aan de hand, en daardoor zijn Fred en ik al 3 weken niet meer op date geweest. Ik ben bijzonder druk met het helpen van Harry en het steunen van Ron. Ook het kalmeren van Fleur, want die is nogal gestrest. En natuurlijk maak ik me ook nog zorgen om Cedric, die heel stoer doet en waarvan ik heel erg hoop dat hij echt weet wat hij doet. 

"Fred waar gaan we heen?" Giechel ik als ik voel dat we buiten komen. "Verrassing," fluistert Fred mysterieus in mijn oor waardoor ik me dood schrik. Het is best eng als er opeens iemand in je oor blaast, of iets in die richting. 

Fred grinnikt achter me en ik struikel half over een boomwortel. "Hey!" Roep ik geschrokken en dan trekt Fred me terug, waardoor ik stil sta. "Oké, wacht hier heel kort," zegt Fred snel en ik sta heel stil. 

Ik houd wel mijn ogen dicht, want ik wil de verrassing ook niet verpesten. "Oké snel," zegt Fred dan en hij trekt me aan mijn arm vooruit, waardoor ik bijna omval. "En voorzichtig," grinnikt hij en dan voel ik dat we naar beneden lopen, volgens mij de grond in. 

Het wordt opeens best koud en we zijn net omlaag gelopen. "Freddie?" Mijn stem klinkt hees in de stille gang, waar ik denk dat we instaan. 

"Hmm?"

"Zijn we onder de grond?" 

"Uhmm ja," mompelt Fred en dan grabbelt hij in zijn zakken. "Lumos," zegt hij en ik zie door mijn oogleden een wit licht verschijnen. Ondanks dat houd ik mijn ogen dicht. 

"Kun je dit vasthouden?" Fred duwt zijn staf in mijn handen en braaf pak ik hem aan. Dan legt hij weer zijn handen voor mijn ogen en hij duwt me weer zachtjes vooruit. 

~

"Fred hoe lang gaan we zo lopen?" Vraag ik als we voor mijn gevoel al 10 minuten aan het lopen zijn. Fred schiet in de lach. "We lopen nog maar 2 minuten en we zijn er over 20 meter," zegt hij dan. 

Oh. Geen 10 minuten dus.

"Ennnn we zijn er," zegt Fred dan en enthousiast sta ik stil. Ik ben onderhand best wel benieuwd wat de verrassing is. "Mogen mijn ogen open?"

"Nee," zegt Fred streng en ik zucht overdreven. Ik weet gewoon dat Fred nu aan het grijnzen is, en snel probeer ik hem te slaan. 

"Mis," grinnikt Fred en dat duwt hij tegen iets aan, ik denk een deur. Piepend gaat de deur open en Fred duwt me zachtjes naar binnen. 

"Oké, we zijn er en je mag je ogen open doen in," hoor ik Fred zeggen en ik voel hoe hij zijn handen wegtrekt. Braaf wacht ik tot hij klaar is met aftellen. 

"3,"

"2,"

"1,"

Nieuwsgierig open ik mijn ogen en ik geef vrijwel meteen een gil.