My Other Half ~ Fred Weasley

*96*

Samen met Fré en Felix loop ik over de stoep. Ik heb ze nu wel losgelaten, maar het is duidelijk dat ik bepaal waar we heen gaan. En ik heb het helder voor ogen. Op de heenweg heb ik namelijk iets leuks gezien, wat wel legaal is. 

"Voilà," zeg ik triomfantelijk en met grote ogen kijken Felix en Frederique me aan. 

"Een gamehal?!"

"Dat is fucking vet!"

Enthousiast rennen ze naar binnen en ik schiet in de lach. Grinnikend volg ik ze. Achter de kassa zit een jongen die ons afwachtend aankijkt. Frederique grabbelt snel naar geld zodat we naar binnen kunnen. Geld hebben we genoeg, nu we bij het casino zijn geweest. 

Ongeduldig wip ik van mijn ene been op mijn andere, en de jongen achter de kassa werpt me een boze blik toe. "Sorry, dat is mijn nichtje," verontschuldigt Frederique zich en ze kijkt me vernietigend aan. Felix' mondhoeken krullen omhoog. 

"Maakt niet uit, ik kan wel tegen familie van knappe meiden." De jongen glimlacht overdreven naar Frederique en ze glimlacht nep terug. "Ik heb een vriendje," reageert ze en ze pakt de 3 kaartjes aan. Dan loopt ze naar binnen, terwijl Felix en ik achter haar aan rennen. 

"Heb jij een vriendje?" Verbaasd kijkt Felix zijn zus aan en ze schiet in de lach. "Nee, maar ik moest toch iets zeggen?" Ik wiebel met mijn wenkbrauwen. "Maar hij was toch leuk? Waarom vertelde je hem niet gewoon je naam?"

"Jij hebt wél een vriendje." Streng kijkt Felix me aan en ik rol lachend met mijn ogen. Frederique zucht. "Ik wilde dat gewoon niet-"

"- maar je klaagt iedere dag over dat je single bent," kap ik haar snel af en Felix' wenkbrauwen vliegen omhoog. Frederique wordt rood. "Eva laat nou," mompelt ze en ze kijkt naar de grond. 

"Als je dat echt doet, kan er maar 1 ding aan de hand zijn. Je vindt iemand leuk," zegt Felix en trots om zijn eigen logica kijkt hij van Fré naar mij. Als Frederique niet reageert kijk ik haar met open mond aan. 

"Zwijgen is toestemmen," zeg ik en nogsteeds zegt ze niks. "Wacht wie?!" Felix stuitert om ons heen en Frederique loopt doelbewust naar een of ander schiet ding. Ondertussen probeer ik te bedenken wie Frederique in hemelsnaam leuk kan vinden. Eigenlijk kan ik maar aan 1 iemand denken. 

"Is het George?"

Frederiques hoofd schiet omhoog en mijn mond valt open zodra ik de blik in haar ogen zie.

Ja dus.

"Wie is George wie is George wie is George?" Nieuwsgierig kijkt Felix van mij naar Fré en ik grijns. "George is de tweelingbroer van mijn vriendje."

"Tweelingen zijn altijd goed," lacht Felix en Frederique schiet in de lach. "Eef, zeg alsjeblieft niks," smekend kijkt ze me aan en ik knik grijnzend. Ik weet zeker dat Fré het hem zelf wel zal vertellen. 

Dan neemt ze plaats achter het neppe pistool om op zombies te gaan schieten. Lachend kijken Felix en ik toe, het ziet er heel grappig uit. Als Frederique op de helft van de tijd is, wendt Felix zich naar mij toe. 

"George is wel een goede jongen toch?"

Er schemert iets van bezorgdheid rond in zijn stem en ik glimlach. "George is echt heel aardig, ik weet zeker dat hij goed is voor haar en dat jij hem aardig zou vinden," zeg ik geruststellend en Felix kijkt me opgelucht aan. 

Overprotective brother alert.  

~

Nadat we bijna twee uur in de gamehal zijn geweest, besluit Frederique dat het wel genoeg is geweest. "We moeten terug naar pa en ma, hun rondleiding is over een halfuurtje afgelopen," zegt ze en teleurgesteld leg ik de basketbal terug. 

"Laten we dan maar gaan," zegt Felix en ik knik. Als we langs de jongen achter de kassa lopen, kijk ik hem even expres lang aan als ik zie dat hij naar Fré staart. Snel kijkt hij weg en tevreden kijk ik voor me uit. 

Met z'n drieën lopen we over de stoep terug naar Buckingham Palace. Onderweg praten we eigenlijk over niks. Als we er zijn, houden we voor de poort in. 

"Wat doen we nu?" Vragend kijk ik naar mijn oudere neef. Hij weet vast wat we moeten doen. Felix haalt zijn schouders op. Oké, niet dus. 

Net op het moment waarop Fré een idee wil opperen, komen mijn oom en tante naar buiten. In paniek kijk ik van Fré naar Felix. Snel probeer ik mijn gedachten op een rijtje te krijgen en een plan te vormen in mijn hoofd. 

"Florence! Aaron! Daar zijn jullie! We waren hier al aan het wachten," zeg ik snel als ze op 10 meter van ons weg zijn. Een beetje verbaasd kijken ze me aan. Ik wapper onschuldig met mijn hand voor mijn gezicht. 

"We waren nog even langs de souvenirshop gegaan, en toen besloten we om hier op jullie te wachten," ik kijk iets langer dan gewoonlijk naar Felix, in de hoop dat hij snapt dat hij moet meespelen. Ik weet dat Fré het sowieso had begrepen, maar ze staat net achter Aaron waardoor ik geen oogcontact kan maken. 

"Ik uhm- ja," stamelt Felix en vernietigend kijk ik hem aan. Zijn ouders lijken het gelukkig niet te merken. 

"Vreemd, wij waren ook in de souvenirshop en we hebben jullie niet gezien," zegt Aaron en Frederique glimlacht naar hem. "Ik denk dat we dan over elkaar hebben gekeken," onschuldig knippert ze met haar ogen en haar moeder glimlacht. 

"Dat denk ik ook. Wat vonden jullie het mooiste deel?"

In paniek kijk ik Frederique aan. "Uhm het eerste deel vond ik het leukst," zegt Frederique snel en haar moeder knikt. "Dat vond ik ook."

"Echt waar? Ik vond juist het laatste deel het interessantst," mengt Aaron zich in het gesprek en opgelucht kijk ik toe hoe mijn oom en tante een gesprek met elkaar starten en ons vergeten. Snel lopen we met zijn drieën achter hen aan.

"Lekker bezig," fluistert Felix en stiekem geef ik hem een high-five. Als Frederique overdreven gekwetst naar me kijkt omdat zij geen high-five kreeg, geef ik haar er ook een.

~

In het hotel ga ik naar mijn kamer. Nog geen minuut later klopt er iemand op de deur, en ik weet bijna 100% zeker dat het Frederique is. Ze kan nooit stilzitten en waarschijnlijk heeft ze alweer een nieuwe activiteit bedacht die we moeten gaan doen.

"Hey," Frederique kijkt mijn kamer in en ik trek mijn wenkbrauwen op. "Miste je me nu al?"

"Kom je mee zwemmen?"

Ik wist het.