My Other Half ~ Fred Weasley

*123*

"Er staat weer een boodschap, hebben jullie het al gezien?" Enthousiast komen Harry en Ron bij ons aan de Gryffindortafel zitten. Ik glimlach terwijl ik mijn broodje besmeer. "We hebben het al gezien," antwoord ik en Ron kijkt onder de indruk voor zich uit. 

"Het is wel lef hoor, zo tegen Umbridge ingaan," mompelt hij tegen zichzelf en Fred en George knikken wild met hun hoofd. "Ik denk ook dat je echt heel cool bent als je dat doet," stemt George in met Ron en hij kijkt me grijnzend aan. Ik rol lachend met mijn ogen en focus me dan weer op mijn eten. 

"Jongens, er staat weer iets," zegt Hermione hijgend als ze naar ons toe komt rennen. 

"Ja, het ministerie liegt, " reageert Ron en samenzweerderig kijkt hij ons aan. "Wie denken jullie dat het doet?"

Onschuldig haal ik mijn schouders op en dan gooi ik mijn tas over mijn schouder. "We moeten gaan," verontschuldigend kijk ik Fred en George aan. Snel druk ik nog een kus op Freds lippen en gebaar ik dat Harry en Ron ook op moeten staan. Als ik wegloop, grijpt Fred mijn pols om me tegen te houden. 

"Geen ruzie maken met Umbridge, beloofd?" Lichtelijk bezorgd kijkt hij me aan en ik glimlach. 

"Beloofd."

~

Zuchtend sla ik een pagina om. Umbridge heeft ons weer bevolen om te gaan lezen, maar mijn brein neemt de woorden niet op. Aan het begin van de les heeft ze een hele preek gehouden over de muurteksten. Ze had het over dat de situatie op Hogwarts nog erger is als ze dacht, en dat ze hier met Fudge over moest overleggen. Toen heeft ze ons laten lezen. 

Geïrriteerd sla ik nog een pagina om. Umbridge hoest meisjesachtig en verbaasd kijk ik op. "Kan ik even met mevrouw Black spreken?" Vraagt ze met een brede glimlach op haar gezicht. Zonder iets te zeggen sta ik op en volg ik haar naar haar privékamer. 

De katjes op de muren staren me intens aan en ik word er bijzonder ongemakkelijk van. Met een grote glimlach kijkt Umbridge me aan. 

"Ik wil u wat vragen stellen," zegt ze liefjes en ze wijst naar de stoel. Verward ga ik zitten. Voor zover ik weet heb ik niet heel veel fout gedaan sinds de laatste keer strafwerk. Behalve het verven op de muren.

"Heeft u iets te maken met de muurtekeningen die de afgelopen dagen zijn verschenen?"

Aha.

Er schittert een nieuwsgierige emotie in haar ogen en verbluft staar ik haar aan. Hoe is ze daar zo snel achter gekomen? 

Snel herpak ik me. "Nee, hoezo denkt u dat ik dat zou doen?"

"Het is een algemeen feit dat u niet achter het ministerie staat, mevrouw Black." Umbridge knijpt haar ogen samen tot spleetjes, alsof ze door mijn masker heen wil prikken. Ik plak een neppe glimlach op mijn gezicht. 

"Mijn toekomst staat nogsteeds voorop, dus ik zou het niet in mijn hoofd halen om zoiets te doen. Ik besef me ook nu pas dat mijn actie van vorige week niet heel slim was, mijn verontschuldigingen daarvoor."

Umbridge lijkt redelijk tevreden met mijn antwoord, en ik besluit om er nog een schepje bovenop te doen. 

"En bovendien, onze klas krijgt heel veel huiswerk, dus waar zou ik de tijd vandaan moeten halen om zoiets te doen?"

Dat zinnetje lijkt de doorslag te geven. 

"Oké, ik geloof u mevrouw Black, het spijt me voor mijn twijfels en ik vind het fijn om te horen dat u van uw fouten geleerd heeft."

Ik pers er een klein glimlachje uit, terwijl mijn binnenste samen lijkt te trekken. Nu vindt Umbridge me ook nog aardig, of iets in die richting. Het is beter dan de haat die ze eerst had, maar ik moet nogsteeds de neiging weerstaan om haar in haar gezicht te slaan. Ik bijt verwoed op de binnenkant van mijn wang om mezelf te beheersen.

Het vrouwtje gebaart dat ik weer weg mag, en opgelucht loop ik het lokaal weer in. Ik kan het niet nalaten om met mijn ogen te rollen in de richting van Hermione en ze verbergt een grijns achter haar hand als ze het ziet. 

Stil plof ik weer achter mijn tafel om verder te lezen in het slaapverwekkende boek. 

~

"Ik haat Umbridge," mompel ik als ik tussen Fred en Ron neerplof op de comfortabele bank in de commonroom. Fred drukt een kus op mijn voorhoofd. "Je hebt in ieder geval geen strafwerk." 

Ik glimlach kleintjes en laat me dan achterover vallen. Geïrriteerd staar ik naar het plafond. "Waar heb je eigenlijk met haar over gepraat?" Klinkt Ron dan nieuwsgierig en Fred kijkt me vragend aan. Ik wapper met mijn hand om te laten weten dat ik het hem echt wel wilde vertellen. 

"Ik moest met Umbridge apart praten. Ze vroeg of ik de muurtekeningen heb gemaakt en ik heb nee gezegd, want ik heb dat niet gedaan." Leg ik uit en ik kijk Fred kort aan, met een waarschuwende blik in mijn ogen. 

"Geloofde ze je?" Ron kijkt me grijnzend aan, hij heeft niks door van de woordloze interactie die ik met Fred heb. 

"Ja," antwoord ik simpel en opgelucht kijkt Fred me aan. Snel gebaar ik dat we het er later nog wel over hebben. Dan komt Hermione driftig aangelopen, met Harry achter zich aan. 

"Kom op! Je kunt het echt wel en we hebben een fatsoenlijke leraar nodig!" Roept ze uit en ze gaat in de stoel schuin tegenover ons zitten. Harry blijft gefrustreerd staan. 

"Hermione, nog een keer. Dat. Kan. Ik. Niet."

"Wat is er aan de hand?" Vraag ik nieuwsgierig en Hermione glimlacht. "We kunnen zelf een DADA groep oprichten, en Harry ons de spreuken laten leren. We hebben het nodig omdat Voldemort terug is."

Enthousiast kijken Fred, Ron en ik Harry aan. "Dat moet je doen!" Roep ik uit en Harry grimast. "Ik ben helemaal niet goed."

"Man, je bent veel beter dan dat je zelf denkt, en je bent al goed," gaat Ron tegen hem in en ik knik wild met mijn hoofd, net zoals Fred. 

"Ik doe het alleen als de situatie erger wordt. Voor nu heb ik er niet bepaald veel zin in," zegt Harry en aan zijn stem kun je horen dat hij het er niet meer over wilt hebben. Hermione knikt opgelucht. 

"Goed, alleen als het erger wordt. Dat is goed."