Gedwongen liefde

12.

'Aicha sta op, dan kan je nog mee met de auto.' Hoor ik iemand roepen vanaf de trap. Ik sta snel op om te gaan douchen, mijn deur doe ik op slot voor dat iemand ziet wat ik mijn kamer heb aangedaan.

Als ik gedoucht ben loop ik terug naar mijn kamer en doe het dan weer op slot. Ik trek een zwarte skinny jeans met veel scheuren en een zwart truitje waarop mijn naam staat. Ik doe mijn zwarte bomberjack aan en zet wat orgain oil in me haar zodat mijn krullen zich weer herstellen tot een grote bos. Ik zet nog wat make up om mijn wallen te verbergen en klaar is kees.

Ik loop naar de keuken en geef me moeder een kus op haar wang.

'Soufouan kwam je nog wakker maken, maar je vader wou niet wachten.' Zegt me moeder zuchtend.

'Ik denk dat ik thuis blijf vandaag ik heb hoofdpijn.' Zeg ik zacht.

'Het is examenjaar e benti ga maar lekker naar school. Neem een paracetamol in, als ik van het werk kom heb ik een verassing voor je.' Zegt ze blij.

'Oke waar is Souf?' Zucht ik, ik hoef geen verassing. Niks kan me blij maken, niks. Ik heb een raar gevoel in me buik, net als of er me nog veel te wachten staat.

'Souf is Rayan naar de creche gaan brengen en Samir na school.' Zegt ze terwijl ze bij me arm pakt en me mee sleurt na de voordeur. Ze heeft een witte broek aan met een lange hemd en een witte hoofddoek, haar uniform staat haar prachtig en die hoofddoek maakt het helemaal af.

'Waar kijk je naar? Trek je schoenen aan?' Zegt ze geirriteerd.

Ik trek snel mijn zwarte louboutins met studs aan en loop achter haar aan naar haar zwarte range rover. Tijdens het rijden maak ik nog even een snap met me moeder en plaats het in mijn verhaal. Aangekomen op school geef ik me moeder een kus op haar voorhoofd en stap uit.

'Ewa zina, jou moeder heeft 1 zieke auto.' Hoor ik iemand schreeuwen, ik ben niet in de mood dus ik loop gewoon regelrecht de trap op.

'Zo! Aicha wat ben je vroeg. Ik ben trots op je meiss, ga maar lekker zitten.' Zegt mevrouw Schilders schijnheilig.

'Je doet alleen maar zo omdat de directeur hier is, normaal zeg je altijd dat ik terug moet naar marokko dus hou je bek.' Zeg ik geirriteerd tegen haar terwijl ik helemaal achterin ga zitten. Ik doe mijn oordopjes in en zet mijn playlist aan, ik heb geen behoefte aan iets of iemand.

Zo ging deze lange schooldag voorbij, ik heb iedereen negeert zelfs Delano, Charissa en Inaya.

'Aicha kom we gaan.' Zegt Delano terwijl hij me bij me heupen vasthoud. Ik haal zijn handen geirriteert weg en kijk hem vies aan.

'Raak me niet aan e idioot, ik zei toch in de les al laat me met rust. Ik ga nergens met jou. Kowed, koop maar nieuwe trainingspak voor je moer.' Zeg ik boos terwijl ik naar de uitgang loop. Ik weet dat ik hier veel spijt van ga krijgen maar op dit moment boeit niks me.

Als ik de school uitloop valt mijn mond open, ik zie een rode ferrari voor onze school geparkeerd staan, ik hoor een paar meisjes schreeuwen over de auto.

Als ik Hakeem met een bos witte rozen zie uitstappen, krijg ik gelijk tranen in mijn ogen. Ik ren naar hem toe en knuffel hem stevig.

'Hakeem ga niet dood alsjeblieft.' Snik ik, ik wil niet dat hij dood gaat net alsof ik iets voel aankomen wat is dit?

'Aicha kijk me aan, ik moet dit doen. Kom je krijgt een paar spullen van me, ik snap niet dat je niet wilt dat ik weg ga. Ik ben niet veranderd.' Zegt hij terwijl hij me de rozen aangeeft en de deur voor me open houdt.

Nadat hij 3 Royaums, 1 louboutin, 3 Adidas superstars, 1 moncler muts en jas, paar nieuwe broeken en blousen, en kfc voor me gehaald heeft lopen we terug naar de auto. Jaja ik heb helemaal leeg gezogen, moest hij me maar niet meenemen.

'Weet je zeker dat je niks meer wilt?' Vraagt hij terwijl hij de auto in stapt, ik knik van niet en we rijden naar een groot 5 sterren hotel.

'Hakeem?' Zeg ik met een bange stem.

'Aicha ik had je al gezegd ik ben niet veranderd.' Zegt hij emotieloos.

Hij pakt me stevig bij me arm en begeleid me naar een kamer, tranen rollen over mijn wangen. Stiekem had ik gehoopt dat hij was veranderd, stiekem had ik gehoopt dat hij toch een klein beetje om mij gaf als neef. Maar nee.

'Aicha ik wil je niet slaan, dus doe maar gewoon mee ja.' Zegt hij droog, zijn ogen zijn stralen alleen maar woede uit. Hij is in een keer veranderd, waar zijn die ogen gebleven die me altijd een goed gevoel gaven. Ik weet precies wat hij met me aan gaat doen, dit keer zal niemand me kunnen helpen. Ik weet het zeker, vandaag zal ik mijn trots verliezen. Mijn maagdelijkheid, zin heeft het niet meer om tegen te werken dus daar zit ik dan machteloos te huilen in een 5 sterren hotel.

Hij zet een doekje met proper op mijn gezicht waarna alles helemaal zwart wordt.