Gedwongen liefde

43.

'Wat is er aan de hand Immazine? Nee, ik wil het niet weten.'

'Ik denk ook niet dat je er klaar voor bent.' Hij slaat zijn arm over me schouders heen. Ik sla zijn arm weg en kijk hem boos aan.

'LAAT ME LOS, MOET JE NU NIET BIJ JE WIFEY ZIJN?' Schreeuw ik boos.

'Waarom zo boos Aicha?'

'Toen je in het ziekenhuis was kwam ik elke dag langs Immazine, elke dag. Elk bezoek uur was ik daar aanwezig, zelfs toen ik moest leren voor me examens was ik liever bij jou dan in me bed. Omdat ik wist dat je mijn aanwezigheid aanvoelde in je coma, Lina ondertussen was gewoon el kehba van Arnhem aan het uithangen. Het boeide haar niet eens dat je in coma lag, en alsnog ga je door met haar?' Zeg ik terwijl er tranen over mijn wangen stromen, tranen van woede.

'Je waardeert mij niet genoeg Immazine, het lijkt alsof alles wat ik deed helemaal niks voor je betekent.'

'Tuurlijk wel Aicha, maar Lina is geen hoer weet wat je zegt.'

'Nee het is al goed Immazine, je bent blind. Ga maar door met die fucking hoer, het zijn mijn zaken niet eens trouwens.' Ik keer me om en loop door.

Immazine tilt me op over zijn schouders en rent naar zijn auto. Dit is 1 van de redenen dat ik het haat dat ik 1.60 ben. Ik sla hard op zijn schouders maar het lijkt alsof hij niks voelt. Hij zet me neer en stapt in zijn auto, ik doe hetzelfde en doe mijn gordel om. Ik heb niks bij me dus moet wel.

Voor de auto zien we Lina naar ons toe rennen. Een diepe zucht verlaat mijn mond, haar borsten vallen bijna uit haar bh. Wollah haar ****** versleten moeder, het liefst wil der helemaal in elkaar beuken. Ik schrik van mijn eigen gedachtes, normaal was ik toch nooit zo? of wel?

'Immazine? We zouden toch gaan shoppen?' Zegt ze hijgend.

Hij stapt uit zijn auto en loopt een paar meter verder op met haar. Ik weet niet waar over ze praten maar Lina lijkt wel hysterisch, ze zwaait met haar handen en huilt helemaal. Immazine drukt een kus op haar voorhoofd en loopt richting de auto. Hij stapt in en zegt niks, na 2 minuten stilte start hij de motor op. Een diepe zucht verlaat zijn mond.

'Ik heb het uitgemaakt, je had gelijk.' Ik zucht en kijk uit het raam.

'Ga je nu weer normaal doen?' Zegt hij terwijl me gezicht naar zijn kant toe duwt.

'HET BOEIT MIJ GEEN ENE ******* IMMAZINE.' Schreeuw ik boos. Hij zucht luidruchtig en rijdt in een snelle vaart weg. Hij stopt voor Hajar's huis en maakt de deur voor me open. Ik loop gelijk naar boven, ik trek mijn schoenen uit en duik in het bed. Ik sla de dekens over me heen en val huilend in slaap.

'Aicha ben je wakker schat?' Hoor ik iemand zeggen. Ik maak me ogen op en zie Hajar naast me zitten op het bed. Ze kijkt me bezorgd aan terwijl ze wrijft over mijn wangen.

'Gaat alles goed schat?' Ik knik en ga voorzichtig recht op zitten.

'Ik heb kleren voor je klaar gezet, ik ga naar mijn ouders en blijf vanavond daar slapen. Weten je ouders dat je hier bent?'

'Nee.' Zeg ik terwijl ik in mijn ogen wrijf.

'Hoezo niet?' Zegt Hajar geschrokken, ze weet hoe overbezorgd mijn moeder kan zijn. In Marokko gingen Hajar en ik gewoon even naar de winkel. Ik was toen 10, door dat het overdreven druk was en we op de voet waren duurde het echt lang. En ja, toen bestonden dingen zoals WhatsApp nog niet. Ik had wahed skere Nokia zonder beltegoed vol spraakmemo's vandie we opnamen om later te beluisteren, iedereen kent die struggles wel. Mohim toen ik thuis aankwam met Hajar trefde we mijn moeder huilend aan op de stoep van ons erf met mijn tantes erom heen die ook huilde, het leek wel of iemand overleden was. Alle mannen waren uit huis om te zoeken, echt een drama. Wat ons toen te wachten stond raden jullie al.

'Hajar... Saiffedine zei dat als Hakeem niet terug komt dat hij mijn leven zal verwoesten wollah ik wil hem liever nooit meer zien. Hij maakt me letterlijk gek, toen we nog bij Hakeem thuis waren ging het zover dat ik dacht dat ik hem zag terwijl hij er niet was.'

'Maar... Waarom weten je ouders dan niet dat je hier bent?'

'Omdat Saiffedine mijn hand kwam vragen.' Hajars ogen worden groot en ze kijkt me geschrokken aan. Ze probeert haar tranen tegen te houden wat echt niet lukt, ze legt haar hoofd op me schoot en begint zachtjes te huilen.

'Aicha, als jij trouwt met Saiffedine leef ik niet meer want ik zal het nooit toelaten dat jij met die gek 1 bed moet delen. En al helemaal niet dat mijn nichtje of neefje met hem als vader moet opgroeien.' Ik knik en wrijf over haar zwarte hoofddoek.

'Mijn ouders moeten weten dat je zwanger bent van Hakeem.' Ik kijk haar geschrokken aan en sta op van het bed.

'Dat kan niet Hajar, alleen jij en Immazine weten hier van af. Zelfs Inaya en Yousra weten het niet! Ben je gek in je hoofd Hajar?' Roep ik hysterisch terwijl ik mijn hoofd vast hou.

'We kunnen het niet verborgen houden Aicha, tenslotte gaat het wel over hun kleinkind, misschien wel het laatste wat ze van hun kind hebben.'

'Hajar begrijp dat als iemand, ook al is het mijn kleine broertje Samir er achter komt dat ik zwanger ben dat dat mijn dood gaat worden! Ze sturen me per direct naar Marokko bij tante Ghayda.' Zeg ik overstuur. 'En je hebt kans ze laten me gewoon abortus plegen, volgens mij ken je jou familie niet goed.'

'DAT NOOIT!' Schreeuwt Hajar, ze staat op van het bed en loopt naar de badkamer. Even later hoor ik de kraan open gaan. Ik loop naar de badkamer en maak de deur open. Ik zie dat Hajar helemaal naakt onder de douche staat, een hete douche. Ze laat het heet water vanaf haar hoofd stromen, haar haar is nu helemaal stijl. Zonder enige emotie staat ze daar, doet ze vaker dus.

Ik maak de koud water kraan aan en draai de warm water kraan dicht. Hajar toont nog steeds geen emotie, ze blijft maar voor zich uit staren met een lege blik in haar ogen. Ik pak een grote witte baddoek en trek haar onder die douche vandaan, ik sla de baddoek om haar lichaam heen en doe de kraan dicht. Het doet me echt pijn om haar zo te zien, waar is de vrolijke Hajar van vroeger die heel de familie aan het lachen kon maken, of altijd wel een leuk verhaal te vertellen had? Zo kan ik maar verder gaan, als ik in haar ogen kijk lijkt het alsof die Hajar is verloren, ze is er nog steeds dat weet ik. Ergens daar binnen bestaat die vrolijke Hajar nog, alleen alle pijn en verdriet 'verstopt' haar, ze is verdwaald in haar eigen wereld. Ik hou me sterk om niet huilen, dat maakt het alleen maar erger voor haar. Ze omhelst me stevig en barst in tranen uit op mijn schouders.

'I keep it all inside because i'd rather the pain destroy me, than everyone else.'