Gedwongen liefde

135

15 minuten later.

"10 jaar?! Hoe kan hij maar 10 jaar krijgen?! Die fucking schadevergoeding vergoedt de schade die hij heeft aangericht niet!" Schreeuwde ik boos naar de rechter. Ik stond op en pakte alle papieren die op de tafel voor mij lagen waarna ik ze op de grond gooide.

In een keer zag ik bewakers op me af rennen maar op tijd wist Hakeem ze van me af te houden.

"Gedraag je!" Zei hij boos terwijl hij me in mijn ogen aankeek. Ik schudde met mijn hoofd. Tranen stegen omhoog. 10 jaar?

10 jaar?

Ik slaakte een diepe zucht en pakte mijn tas. Ik ga naar huis.

Fuck deze shit. Het boeit me allemaal niet meer. Voor de komende 10 jaar kan ik op z'n minst gelukkig zijn.

In sha Allah.

Ik verhuis wel gewoon naar een onbewoond eiland met Firdaous.

Waarom is alles zo oneerlijk?

Ik schoof mijn stoel naar achter en liep langs al de bewakers terwijl ik ze geen blik gunde.

Wat dachten ze? Dat ze me aan mochten raken?

Haha. Nee.

Ik liep de rechtszaal uit en hoorde mensen me van alle kanten roepen.

Maar als ik eerlijk ben, niemand interesseert me op dit moment.

Wollah, zelfs als er een bom hier zou ontploffen zou ik er niet van schrikken.

"Aicha! Wacht!" Ik herkende haar stem uit duizenden. Mijn moeder.

Ik schudde met mijn hoofd. Ik kan het haar niet zomaar vergeven.

Ze heeft mij gewoon laten vallen terwijl ik haar zo hard nodig had..

Ik heb tijd voor mezelf nodig. Als het beter met mij gaat, dan pas kijk ik naar andere. Want wie kijkt naar jou als jij het nodig hebt?

Ik voelde een hand op mijn schouder. "Aicha!" Ik stopte met lopen en haalde diep adem waarna ik weer uit ademde.

"Laat los." Zei ik met m'n schorre stem. "Ik wil met je praten a benti!" Zei mijn moeder, aan haar stem kon ik horen dat ze kapot is.

Maar ik moet sterk blijven. Ik weet zeker dat als ik haar in haar ogen aankijk, dat ik het niet over mijn hart kan krijgen haar niet te vergeven.

Ik trok mezelf uit haar greep en rende zowat de lift in die net dicht ging.

Ik slaakte een diepe zucht.

Alles is voorbij. Soufouan heeft straf. Maar ik dan? Dacht de rechter dat Soufouan het goed maakt met een hoog geld bedrag?

Ik had beter gewild dat hij nog 30 jaar erbij zou krijgen in plaats van een 5 ton. Wat moet ik met dat fucking geld?

Geld maakt niet gelukkig.

Wat heb je aan geld als je er niet van kan genieten? Ik heb geen familie over. Bijna geen vrienden..

Mijn huwelijk is naar de klote.

Ik liep het gebouw uit en zocht naar mijn auto. Het regent keihard.

Het weer beschrijft mijn gevoel van binnen gewoon..

Ik liep naar mijn auto en zag Amine ernaast staan.

"Gaat het?" Vroeg hij terwijl hij een kus op mijn voorhoofd drukte. Ik knikte en stapte in mijn auto.

Hij deed het portier aan mijn kant open en hurkte naast mij neer.

Ik schudde met mijn hoofd als teken dat ik totaal geen zin heb in een gesprek.

"Laat me met rust Amine.." Fluisterde ik terwijl ik zijn blik probeerde te ontwijken.

Ik voelde me ongemakkelijk. Wat ben ik nu eigenlijk van Amine? Ookal ziet hij mij nog als zijn vrouw.. Ik was met Hakeem toen hij er niet was..

"Ik moet goed met je praten." Zei Amine terwijl hij zijn hand op mijn been plaatste. "Waarover?! Moet je niet luisteren naar die moeder van je Amine?! Ben je er nu pas achter gekomen dat die foto's niet waar zijn?! Je hebt me gewoon alleen achter gelaten Amine. Als je een keuze maakt moet je gelijk daar achter blijven!" Schreeuwde ik boos.

Zelfs ik schrik ervan hoe ik tegen hem tekeer ga. Normaal gesproken zou ik nu gewoon huilend voor me uit staren.

En begrijp ook niet waar deze woede opeens vandaan komt. Maar ik ben er gewoon klaar mee. Ik heb geen mensen meer nodig in mijn leven die met deze situatie te maken hebben.

Mensen die mij hebben verlaten vanwege Soufouan. Bij Amine was het niet eena dat hij bedreigd werd.

Puur de leugens alleen al hebben hem overtuigd.. Dan weet je het al toch.

"Schreeuw niet tegen mij." Zei hij met een kille stem terwijl hij me dodelijk aankeek.

Ik sloot mijn ogen en liet mijn hoofd naar achter leunen.

"Wat moet je van me Amine.." Fluisterde ik zachtjes. "Ik ben kapot."

"Denk jij dat je altijd deze Aicha bent geweest met hoofddoek en al? Denk je dat je altijd een goede reputatie hebt gehad? Jij was vroeger gewoon zo'n type met strakke broek bekend bij alle jongens met je krullen en je lichaam. Ondanks dat heb ik je toch ook gewoon genomen hoe je bent? Ik ben er toch altijd voor je geweest? Ik hield van je zoals je was. Ondanks iedereen slecht over je sprak. En nu.. Ewa safi is goed. Doe wat je wilt Aicha."

Tranen rolde over mijn wangen. Omdat ik weet dat hij gelijk heeft. Ik weet dat hij niet keek naar wat mensen over me zeiden maar dat hij naar mij als persoon keek.

Maar dat haalt niet weg dat hij me gewoon heeft laten vallen?

Ik opende mijn ogen en keek hem recht in zijn ogen aan. Emoties kon ik niet van zijn gezicht aflezen..

Ijskoud..

"Nee. Geef me alsjeblieft tijd Amine.."

Hij stond op en keek me aan. "Ik blijf niet voor altijd wachten Aicha." Zei hij en sloeg de deur van mijn auto dicht.