Gedwongen liefde

29.

We zien Hajar, het zusje van Hakeem lopend zoenen met een getinte jongen die haar overal betast. Ik kan het niet eens geloven... Mijn eigen nichtje die zich zo gedraagt op straat?

Wat doet zij eigenlijk in Duitsland? Ik zie Hakeem gewoon rood worden, zijn aders springen. En hij staat echt op uitbarsten.

Hajar heeft lange pijpenkrullen tot haar schouders en blauwe ogen net als Hakeem en Hassan. Ze is echt een prachtig meisje, ook is ze slank en een beetje getint.

Hij parkeert precies naast het koppel en stapt uit, hij duwt de jongen in een ruk van Hajar af en begint hem helemaal in elkaar te slaan. Hajar kijkt vol ongeloof voor zich uit.

Als Soufouan mij zo op straat zag, zou ik allang dood zijn pff. Al mijn neven, ooms, en tantes zouden 1 voor 1 op bezoek om me hard aan te pakken. Toen ze mijn nichtje Yasmine hadden betrapt had ik zo een medelijden met haar... Maarja daarna heeft ze nooit meer een jongen aangeraakt, in het openbaar tenminste.

Als ik zie dat Hakeem te ver gaat en de jongen echt pijn heeft grijp ik in. Ik stap snel uit de zwarte BMW en loop naar het conflict toe.

'HAJAR GA ZITTEN IN DIE AUTO NU!' Schreeuw ik boos tegen haar, wat denkt zij wel niet? Lekker hoertje hier komen spelen, en je ouders in Nederland achterlaten?

Straks moet Hakeem de bak in op de laatste dag waar op ik met hem kan zijn? Ik zou Hajar dat nooit vergeven. Nope.

'HAKEEM?! DOE RUSTIG! KIJK WAT JE DOET!' Schreeuw ik naar hem.

Het lijkt alsof hij bij het horen van mijn stem gelijk veranderd, hij laat de jongen los en hij rent gelijk weg.

Ik loop naar Hakeem toe en leg mijn hand op zijn borstkast, ik voel gewoon hoe zijn hart sneller klopt. Zijn ogen zijn rood, zijn gezicht gewoon, alles. Zijn knokkels zijn helemaal paars, hij heeft die jongen er ook flink van langs gegeven. Hij rende hinkelend weg met een blauw oog en onder het bloed.

'Wordt rustig... adem in, adem uit.'

'Adem in, adem uit.' Herhaal ik terwijl ik het zelf ook voor doe.

Het lukt hem net, hij is echt boos, niet normaal. Het is wel schattig, hoe hij zo in en uit ademt.

'We gaan nu naar huis, ik ga rijden. In de auto blijf je rustig, je gaat niet schelden of iets, je blijft gewoon rustig. Als we thuis zijn zullen jullie rustig hier over praten maar niet voordat je bent gekalmeert. Thuis ga je een koude douche nemen en een beetje thee drinken, zo nodig ga je ook even slapen en dan pas ga je tegen haar praten, begrepen?' Zeg ik terwijl ik hem recht in zijn ogen aankijk.

Hij knikt zonder enige emotie te tonen en loopt naar de auto. Ik ga zitten en start de motor op. De spanning is om te snijden, als de politie ons maar niet pakt want ik heb geen eens een rijbewijs.

Vanuit mijn spiegel zie ik Hajar huilen, Hakeem is nog duidelijk boos. Ik zet post to be op en zing zachtjes mee terwijl ik rij. Ik denk terug aan die tijden dat ik zoveel pijn had om Hakeem en hij eigenlijk veel meer om mij. Dat mijn ouders mij voor gek verklaarde en niemand mij geloofde, het ergste dat ik zwanger ben... Of dat ik met Saiffedine moet trouwen en ik Hakeem nooit meer zal zien...

Ik voel de tranen gewoon tranen gewoon in mijn ogen prikken, ik wil huilen... Huilen tot dat deze pijn weg gaat. Ik knijp me ogen even dicht zo dat er geen tranen komen. Had ik maar mijn grote bos krullen, kon ik nu gewoon huilen zonder dat iemand het ziet.

Tranen rollen over mijn wangen, ik voel de pijn gewoon branden diep vanbinnen. Nu weet ik waarom ik het gevoel had dat ik Hakeem nodig ga hebben...

We stappen uit de auto en lopen naar binnen, Hajar gaat regelrecht naar de woonkamer en Hakeem naar de badkamer. Ik loop naar mijn kamer en laat me zelf op het bed vallen. Na 30 minuten hoor ik geschreeuw en gepraat beneden. Ik besluit me er buiten te houden en even hier te blijven.

Ik maak me ogen dicht en denk aan me toekomst? Hoe zal het later zijn? Wat als mijn ouders erachter komen dat ik... pfff. En Hakeem dan? Wat als hij het niet overleeft?? Een pijnlijke steek gaat door me heen, ik grijp naar me buik en begint te huilen.

Het enige wat ik kan doen is huilen, en toe kijken hoe ik kapot gemaakt word. De tranen blijven maar stromen over mijn wangen, ik wil Hakeem niet kwijt nooit!

Ik voel een heftige hoofdpijn op komen en laat me zelf vallen op de grond. Ik ren naar de douche en maak de koud water kraan open. Ik ga eronder staan, het koude water stroomt over mijn lichaam. Ik voel de kippenvel zich gewoon verspreiden over mijn hele lichaam.

Ik voel mezelf zwakker worden en alles begint wazig te worden door mijn tranen.

'Waarom ik? Ya allah, wanneer is dit voor bij? Wanneer word ik weer gelukkig? Wanneer komt mijn tijd...'Fluister ik in mezelf terwijl ik de temperatuur van mijn lichaam duidelijk voel dalen.

Ik hoor de deur van de badkamer met een ruk open gaan, ik hou geen evenwicht en val hard op de witte tegels van de badkamer. Alles om me heen wordt nog waziger en klinkt ver. Niks kan ik scherp waarnemen.

'AICHA? AICHA?!' Hoor ik een vervormde stem zeggen. Ik zie een wazige gedaante dichterbij komen, ik knijp me ogen zodat ik beter kan zien.

De gedaante komt alleen maar dichter bij met een scherp mes in zijn handen.

'Ik ga het kind doden, ik zal Hakeem doden. Dan kunnen wij gelukkig zijn samen, right?'

De gene raakt me aan en ik voel een warmte waar ik kippenvel van krijg. Het mes wordt omhoog gehaald richting mijn buik.

'SAIFFEDINE NIET DOEN! LAAT HAKEEM MET RUST, LAAT MIJN KIND MET RUST! LAAT ONS MET RUST!' Schreeuw ik met mijn laatste beetje energie.

Zou dit het einde zijn... of juist het begin?