Gedwongen liefde

94.

Mijn lichaam verstijfde en mijn hart klopte tot in mijn keel op een veel te hoog tempo. Ik voelde hoe de gene zijn hand op mijn mond drukte.

"Hou je fucking bek!" Werd er in mijn oor geschreeuwd, binnen no time had ik al gelijk door wie het is. Hakeem.

Ik probeerde me los te maken uit zijn greep wat niet lukte, ik beet in zijn hand waarmee hij mn mond vast hield waarna hij me uit eindelijk los liet.

Ik wendde me van hem af en klopte mijn kleren af. "Wat raak je me aan?!" Riep ik terwijl ik hem boos aankeek.

Het leek alsof vuur van zijn gehele gezicht afspatte, als blikken konden doden lag ik nu al in mijn graf.

"Jij moet uitkijken, wollah!" Riep hij boos, zijn zware stem gaf me kippen vel over mijn gehele lichaam. "Uit kijken waarvoor? Ik ben allang klaar met jou. Laat me met rust a flikker!"

Hij greep me bij mijn keel en keek me doordringend aan. Zijn fel blauwe ogen keken haast door me heen. "We weten beide dat jij nog wat voor me voelt, daarom probeerde je Riham aan te rijden. Wollah had dat niet verwacht van je Aicha." Zei hij nog bozer.

"Het was perongeluk!" Zei ik met een schorre stem, zijn greep op mijn hals werd nog strakker. Zo strak dat ik haast geen adem meer kreeg.

Zijn fel blauwe ogen toonde geen enkel ander emotie dan woede. Hij gaf me een kei harde klap in mijn gezicht en liet me daarna weer los.

Vol ongeloof staarde ik hem aan terwijl mijn ogen zich razend snel vulde met tranen. Het voelde alsof mijn wang in brand stond en de klap ondanks al het lawaai nog te horen was.

Voorzichtig bracht ik mijn hand aan op mijn wang wat de pijn alleen maar verergerde. "Waar was dat voor nodig Hakeem?" Vroeg ik met 'n schorre stem, "Je moet van Riham afblijven!"

"Ik heb het niet met opzet gedaan! Het kan me niks schelen dat jij en Riham getrouwd zijn! Ik ben zelf al gelukkig met Amine. En dat weet je!" Riep ik.

Heel even leken mijn woorden hem te raken maar een schock die duidelijk door zijn lichaam ging en hem pijn deed leek hem wakker te schudden.

"Wat was dat?" Vroeg ik verbaasd, hij zweeg. "Je blijft uit de buurt van mij en Riham. Begrepen?" Ik rolde met mijn ogen. "Jullie boeien mij niet."

Een harde klap op dezelfde plek van mijn gezicht had ik hierdoor weer te pakken. De tranen rolde ongewild over mijn wangen. Sukkel. Echt.

"Jij bent niks waard man! Je denkt je draagt khimaar, je bent ze3ma heilig. Elke mocro in de buurt  weet ondertussen al dat heel utrecht jouw kontje al van achter heeft gepakt. Raak mijn vrouwtje  nog een keer aan en ik maak jou en je mattie af. Begrepen?"

Ik draaide me om, om weg te lopen maar werd al weer gauw tegen de muur aangeduwd. Hij hief mijn kin op en keek me doordringend aan.

"Begrepen?" Herhaalde hij, ik knikte. Hij glimlachte vals, "Wollah als ik nu niks te doen had, had ik je ****** hard gepakt a ****** hoertje." Hij spuwde precies naast mijn schoen en liep lachend weg.

Ik slaakte een diepe zucht en bleef versteld achter. Ik vraag me af waar ik dit aan heb verdiend, tot nu toe brandt mijn wang gewoon nog.

Hij heeft toch zelf ook wel door dat hij mij gewoon pijn doet met zijn woorden of boeit het hem gewoon niet? Ik denk dat, dat het is.

Het zou me eigenlijk niets moeten schelen of hij vindt dat ik iets waard ben of niet maar toch raakt het me.

Het raakt me dat hij mij als een stuk vuil beschouwd terwijl ik hem nooit als zo iets heb behandeld.
Ik heb hem altijd alle liefde van de wereld getoond.

Ik heb hem tijdens dik en dun gesteund, zelfs toen hij mijn eer van me had afgepakt ben ik bij hem gebleven. Ik ben er nu wel over heen maar deze jongen heeft veel te veel geflikt bij mij om me nu zo te slaan.

Ik droogde mijn tranen weer weg en haalde mijn telefoon uit mijn zak om te kijken hoe mijn wang er aan toe is.
Een koude rilling ging over mijn armen heen bij het zien van mijn rode wang. Zijn afdruk is erop te zien.

Ik slaakte opnieuw een diepe zucht, hoe moet ik dit verbergen voor Amine? En wat moet ik zeggen? Dat ik gevochten heb? Dat gaat niet.

Ik liep het steegje weer uit en koos toch maar ervoor om de bus te pakken. Als ik gewoon geduld had zat ik hier niet met een kloppende wang.

Het kan vandaag niet slechter, eerst ruzie met Charissa om saus. En dan Amine die jaloers is, en nu Hakeem die me als een stuk vuil behandeld.

Weer slaakte ik een diepe zucht, die afdruk op mijn wang kan wel echt niet. Zo kan ik absoluut niet thuis komen, Amine zal er op staan om te weten wies handafdruk het is.

Ik nam plaats in het bushokje en voelde iemand blik op me gericht. Ja joh, kan ook niet anders met zo een hand afdruk op mijn gezicht.

Een zwarte bmw stopte vlak voor de bushalte, ik keek op en zag dat het de auto van Hakeem is. Hij wenkte me om in te stappen maar ik negeerde het. Toen ik zag dat hij wou uit stappen liep ik snel naar zijn auto.

"Wat moet je van me?" Vroeg ik met een schorre stem, "Stap in, yallah!" Riep hij boos, ik schudde met mijn hoofd. "Denk je dat ik niet weet wat je van plan bent?" Siste ik woedend.

"Wat kan ik verkeerd doen?" Vroeg hij geirriteerd. "Alles wat mogelijk is heb je al geflikt, en ik heb er geen zin in Hakeem. Laat me met rust." Hij wou net uitstappen, maar gelukkig was de bus er al. Gauw stapte ik in de bus.

Thuis aangekomen holde ik gelijk naar de keuken en deed ik de vriezer open. Ik haalde er een zak ijs uit en hield deze tegen mijn wang aan. Er is nu alleen nog een rode plek over.

Ik deed mijn ghimaar aan en trok gauw een huisjurk aan. Net toen ik mijn make up la open wou doen hoorde ik de bel af gaan. Ja joh.

"Aichaaa!" Riep Amine die de trap op naar boven liep, hij stormde de kamer binnen. "Wat is er?" Vroeg ik terwijl ik mijn wang probeerde te verbergen.

"Je hebt bezoek gekregen." Ik keek hem stomverbaasd aan, "Oh ja! Dom van me! Helemaal vergeten dat ze mij zou ophalen. Shit. Shit. Shit. Shit!"

"Ewa waar ga je naartoe dan?" Zo te zien is hij dat geval met Immazine al weer helemaal vergeten.
Gelukkig ook maar want ik zou me dood schamen als ik de afspraak zou moeten afzeggen om Amine.

"Ik zou naar dat feestje van Meryam haar  zusje gaan, vergeten? Je weet toch waar we het gisteravond over hadden.." Hij knikte, "Hoe kom je weer thuis?" Vroeg hij bezorgd.

"Jij haalt me op toch schat?" Hij krabde over zijn achterhoofd. "Ik ga naar Belgie toch." Zei hij, ik zuchtte. "Ik vraag mijn vader wel." Hij schudde met zijn hoofd, "Je rijdt zelf naar huis. Na dat feest, gelijk thuis."

"Pf je rijdt met mijn neef mee, zijn vrouw gaat ook." Zei hij terwijl hij zijn bomberjack aandeed, "Je hebt niet aan mijn ouders verteld dat je gaat?"

Hij knikte, "Oke.. saffi." Zei ik en pakte mijn tas met make up. Mijn jurk is al bij Meryam thuis, Amine gaf me een kus op mijn wang en verliet het huis.

Raar dat hij me zo droog groet, maar misschien heeft hij geen zin in al dat klef gedoe? Of misschien ben ik niet meer zo speciaal voor hem? Hij heeft die rode plek in mijn gezicht niet eens opgemerkt? Misschien overdrijf ik..

Ik deed mijn paarse ghimaar weer aan en liep de trap af naar beneden. Ik vind het toch echt raar dat Amine zo weinig aandacht voor me heeft.

Ik hoorde Meryam toeteren, gauw liep ik de deur uit en zag haar al in haar auto zitten. Met een brede glimlach liep ik naar haar auto en stapte ik in. Ik omhelsde haar en deed mijn gordel gauw om want zij..

"Het gaat gezellig worden!" Ik keek haar in haar groene ogen aan en keek weer weg. Buiten zag ik hoe Amine zijn koffers in de kofferbak stopte.

Ik slaakte een diepe zucht, en sloot mijn ogen. Of het gezellig gaat worden betwijfel ik zwaar, ik heb eerder het gevoel dat er me nog veel te wachten staat. Veel te veel ook..

Ik haalde mijn ketting onder mijn ghimaar vandaan en gaf er een kusje op. "Ik hou van je Firdaous.." Fluisterde ik zachtjes. "Wat zei je?" Vroeg Meryam verbaasd, "Niks.."