Gedwongen liefde

130

"Wollah, ik kan niet geloven wat hij heeft gedaan!" Zei Inaya helemaal overstuur.

Ze zat huilend met een zakdoek die ze om haar neus hield naast me op de bank. Zachtjes aaide ik over haar rug.

Ze keek me recht in mijn ogen aan, haar ogen zijn letterlijk vuurrood van het huilen.

Meskiena..

Ik slaakte een diepe zucht en probeerde mezelf sterk te houden. Puur voor haar.

"Hoe kan hij zoiets doen Aicha? Hij heeft mij gewoon gebruikt.." Snikte ze, de tranen bleven maar over haar wangen rollen.

"Ik zweer ik dacht dat ik oud zou worden met hem dat hij echt van me hield.. Maar die fucking hond heeft mij letterlijk gebruikt. Kijk wat hij allemaal achter mijn rug heeft gedaan.. Hij heeft gewoon een kind met een ande.."

Ze barstte in tranen uit op mijn schoot, opnieuw slaakte ik een diepe zucht en wreef over hoofd die op mijn schoot rustte.

Meskiena..

Ze dacht dat Soufouane echt met haar wou trouwen. Die flikker heeft zich ook echt voor gedaan alsof hij de perfecte schoonzoon was.

Maar ik heb haar gewaarschuwd.. Hoeveel mensen hadden mij gewaarschuwd toen ik met Hakeem was?

Liefde maakt letterlijk blind. Net alsof je met je ogen dicht door het leven gaat als je zielsveel van iemand houdt.

Alles lijkt zo mooi, zo rooskleurig.

Tot dat de realiteit je met een harde klap wakker maakt en je ziet hoe grijs deze wereld is.

Wollah, pijnlijk is dat.

"Alles komt goed hbiba.. Niet huilen om hem. Hij is het niet waard, wollah. Pak je leven op, vergeet hem."

Ze schudde haar hoofd en stond op. Ik zag aan haar dat ze gewoon letterlijk en figuurlijk de weg kwijt was door haar verdriet.

"Hij moet dood. Wollah hij moet gewoon dood die hond. Hoe the fuck..."

Opnieuw schudde ze met haar hoofd. "Ik ga weg." Zei ze en trok haar jas aan. "Schat waar ga je? Je kan zo echt niet over straat lopen, pak even je rust." Zei ik terwijl ik haar met medelijden aankeek.

"Ik zie jou morgen in sha Allah." Ze nam haar tas en liep de gang op.

Een minuut later hoorde ik de voorder dichtvallen.

Ik slaakte een diepe zucht en lag lang uit op de bank.

Ya rabb, help haar..

Het ergste is gewoon dat ik weet hoe zij zich voelt, omdat ik het zelfde als haar heb mee gemaakt.

En bij mij is het nog zo, dat Hakeem gedwongen werd om al die shit te doen.

Soufouane is bij haar de gene die al deze dingen zelf heeft gedaan. Meskiena.

Ik staarde naar mijn telefoon. Ik heb niks te doen en wil iets doen. Ken je dat gevoel?

Dat gevoel noem je pure verveling.

Wanneer je gewoon zjnoen hebt en iets wil doen om alles te vergeten.

Firdaous ligt te slapen. Die bolle. Dunya is even gaan shoppen met Sanae. En ik? Ik zit hier op de bank terwijl alle problemen maar aan mijn hoofd blijven kleven.

Zal ik Charissa bellen? Nu ik het zo bekijk, is zij door de jaren heen letterlijk mijn enige vriendin gebleven.

Ik ben nooit een type geweest die veel vriendinnen heeft. Het was altijd 1 goede.