Gedwongen liefde

78.

Stilletjes zat ik achter in de auto en keek toe hoe Soufouan en Inaya van elkaars aanwezigheid genoten. Ik kots hun uit, ja ik ben gewoon jaloers. Hij gaat leuker om met haar dan mij, en ik ben zijn zusje nog wel. Ik haat dit.

"Kunnen jullie elkaar nu los laten?!" Schreeuwde ik boos, Soufouan draaide zich om en keek me glimlachend aan. " Hoe ga je doen als ik getrouwd ben met haar dan?" Ik keek hem met gefronste wenkbrauwen aan, ik kan nu zoveel zeggen maar ik weet dat hij me toch terug zal pakken dus kan liever stil zijn.

"Denk je dat het mij wat boeit als je gaat trouwen, ga maar trouwen met je denkbeeldige zelfvertrouwen. Niemand wilt met je trouwen gek." Hij schoot in de lach en sprong op de achterbank, "Inaya ga even naar Amine of ergens." Gehoorzaam stapte ze ook uit de auto, Soufouan keek me aan en wou me aanraken maar gelijk sloeg ik zijn hand weg. "Wat doe je stoer a lelijke eend?"

"Ben je jaloers?" Vroeg hij serieus, ik rolde met mijn ogen. "Waarom zou ik jaloers zijn op jou?" Vroeg ik boos, hij haalde zijn schouders op. "Omdat je bang bent mij kwijt te raken aan een vrouw." Zei hij nog serieuzer. Right in the face, straight as fuck..

"Soufouan, laat me alsjeblieft met rust. Je moet allang blij zijn als je een kat vindt die bij je wilt blijven." Hij slaakte een diepe zucht, "Wees gewoon eerlijk, laatste tijd maken we echt domme ruzies en haten we elkaar maar dat neemt niet weg dat we niet zonder elkaar kunnen. En dat weet je Aicha."

"Laat me met rust, ik ken jou niet meer man!" Zei ik en schoof van hem op, "Laatste tijd heb je me zoveel pijn gedaan en zelfs verwaarloosd. Laat me gewoon met rust, ga naar Inaya ofzo."

"Laten we niet beginnen over wat jij doet, ik zeg je alvast. Als ik erachter kom dat jij contact hebt met een jongen dat ik je dood maak." Ik rolde met mijn ogen en schoof weer op, "Wat heeft dat hiermee te maken?" Hij haalde zijn schouders op, "Geef me die telefoon."

"Je kan me telefoon niet afpakken." Zei ik droog, hij trok het uit mijn hand en stopte het in zijn zak. "Jij moet je bezig houden met school, niet met dit soort shit. Je bent pas fucking 19 jaar oud."

"Oké, hou het maar joh. Ik ben klaar met dit kinderachtig gedoe." Zei ik en stapte uit de auto. We blijven een nachtje in een hotel logeren omdat het veelte donker is om door te rijden.

Ik lag met een bak popcorn op mijn bed een beetje te zappen, wat heb ik aan al die domme Franse zenders? Ik haat ze, vroeger haalde ik alleen zesjes voor frans. Met een beetje moeite, een 7.

Ik slaakte een diepe zucht en keek naar Hakeem zijn status, die kan ik dus ook niet meer zien. Echt vreemd, maar ja.

Als ik weer ga klagen, ga je weer horen van Aicha is te jaloers. En helemaal paranoïde. Wat helemaal niet zo is, ik hou gewoon van hem en ja, als je van iemand houdt kan je soms te ver gaan.

Maar Hakeem is dus gewoon van mij, alles wat hij doet, waar hij gaat, en aan denkt wil ik gewoon weten. Omgekeerd is het ook zo, zolang ik uit huis ga wilt hij ook weten met wie ik ben en waar.

Maar bij jongens is het normaal, toch? Als een meisje dat vraagt is gelijk onzeker, ja joh. Grootste bullshit ever, ik heb ook mijn grenzen en regeltjes.

Ik stond op van mijn bed en liep mijn kamer uit, ik ga opzoek naar Amine. Sinds gisteren trekt hij zich terug, net alsof hij afstand wilt nemen. Maar die kus stelde echt niks voor, echt niet.

Ik klopte op zijn deur die open stond, ik liep zijn kamer binnen die heerlijk rook. Ik deed de deur achter me dicht en zag hem op zijn bed liggen in een zwarte PSG trainingspak. Heel derm.

"Hey." Zei ik droog en nam plaats op zijn bed, "Hallo, Amine." Herhaalde ik, ik schoof dichterbij en zag dat zijn ogen rood waren. Ik slaakte een diepe zucht en richtte mijn blik op de grond.

Dunya..

Een dikke traan rolde over mijn wang, gauw veegde ik het weg. Ik vind het zo erg dat ze is verdwenen is, niet alleen omdat Nasr van haar houdt en dat ze de moeder is van mijn prachtige nichtje maar ook omdat ze altijd voor me klaar stond. Dat geval met Charissa, remember? Ze had toen echt mijn back.

Hij zat recht op en streelde over mijn rug, ik keerde me naar hem toe en vloog hem om de hals waarna ik in tranen uitbarstte. Ik weet niet eens waarom, is het omdat ik Dunya mis? Of omdat ik Hakeem mis?

En teleurgesteld ben in hem? Dat zal het vast zijn, ik ben zwaar teleurgesteld in Hakeem. Iets voelt niet goed en dat brengt alles in de war. Vooral mijn gevoelens, ik weet niet of ik nog..

Of ik nog net zoveel van hem hou als vroeger, elke dag mindert het een beetje en maakt het plaats voor een leegte. Een diepe enge leegte.

Ik liet hem weer los en droogte mijn tranen weer weg, "Je mag alles bij mij kwijt Amine, we gaan haar vinden. Dat weet ik zeker." Hij keek me dankbaar aan en knikte zonder wat te zeggen.

Na 3 minuten bevond ik me weer op mijn eigen kamer en kreeg ik een sms'je. Precies waar ik al die tijd bang voor was en al die tijd voor vreesde is me dan ook echt overkomen. Fuck this.