Gedwongen liefde

80.

Versteend keek ik Hakeem aan, ik kan mijn oren niet geloven. Dit moet een of andere tering stomme grap zijn waarbij hij me verast met een trouwring ofzo.

Ik schudde met mijn hoofd en bleef hem aankijken. Dit kan niet waar zijn, het kan gewoon niet. Ik wil en kan het niet geloven. Het is geen realiteit.

"Maak geen grapjes Hakeem, geen grapjes maken. Wollah." Bracht ik er met veel moeite uit, maar aan zijn gezicht kan ik zien dat het menens is.

"Hakeem? Zeg me dat dit een grap is." Het bleef stil in de kamer, helemaal stil. "Waar zijn die loempia's?" Hoorde ik Lina roepen, ik keerde me om en keek haar vol verbazing aan. For real?

Woede, woede, en nogmaals woede steeg in me op. Ik sprong letterlijk op Hakeem en begon hem te slaan, alles werd zwart om me heen. Hakeem is mijn enige doelwit op dit moment. Hij moet dood, die klootzak moet dood!

"Vieze tering hond! Me moeder had gelijk, je bent een neppe vieze tering tyfus hond! Wollah, ik haat je! Tering verkrachter!" Schreeuwde ik boos.

Ik voelde hoe ik van hem afgetrokken werd, ik opende mijn ogen en zag dat hij een paarse oog had en zelfs bloed bij zijn lip. Ik duwde de gene die me vast hield aan de kant en spuugde in Hakeem zijn gezicht. Walgelijk mens.

"Ik haat je!" Schreeuwde ik boos, ik voelde hoe er tranen over mijn wangen rolde. "Aicha, mijn huis uit!" Riep Fatima luid, ik gaf Hakeem een harde klap in zijn gezicht. Heel even leek zijn gezicht mee te gaan met mijn hand.

Een grote rode handafdruk bleef achter op zijn getinte huid als eindresultaat. Hij bleef me zonder enige emotie aan staren, "Ik moet eigenlijk dankbaar zijn dat ik dat kind ben verloren, want zelfs een hond gun ik geen vader als jou."

Haat, haat en nogmaals haat was op zijn gezicht te zien. Hij pakte me bij mijn arm en sleurde me naar de voor deur waar hij me naar buiten duwde.

"A kehba, ik heb je gewoon gebruikt." Siste hij boos, "Je hebt nooit wat voor me betekent, en je kind ook niet." Hij sloeg de deur precies voor mijn neus dicht zonder nog wat te zeggen of iets.

Ik sloeg hard op de deur, Hakeem gooide de deur weer open. Alleen maar woede is van zijn gezicht af te lezen, uit woede duwde ik hem naar achter.

"Klootzak!" Schreeuwde ik boos en gaf hem nog een klap. Hij pakte me bij mijn polsen en duwde me tegen de muur aan, "Raak me nog een keer aan en ik breek al de botten in je lijf." Zei hij woedend, "Breek ze dan! Breek!"

Ik spuugde nogmaals recht in zijn gezicht, hij liet me los en veegde het spuug vol walging weg. Uit reflex rende ik naar de keuken en pakte een mes uit de lade. Achter me hoorde ik Hakeem me roepen, hij moet dood. Klaaaaaar.

Ik keek met tranen in mijn ogen naar het aanrecht, ik kan me nog herinneren dat ik hier veel plezier had met hem. Bij de gedachtes dat hij Riham voortaan op zal tillen, dat hij vanavond naast haar zal liggen word ik gewoon letterlijk gek.

Ik kan het niet geloven, hoe kan hij? Sinds wanneer is dit zo? Ik kan het echt niet geloven gewoon, Hakeem moet dood klaar. Hij heeft mij ontmaagd en wat krijg ik ervoor terug? Precies niks.

Ik keerde me om en zag Hakeem achter me staan, ik deed een stap naar achter en verstopte het mes achter mijn rug.
"Wat heb je daar?" Vroeg hij zo kalm mogelijk, ik slikte een brok weg. Hij pakte het mes uit mijn hand en keek me geschrokken aan. "Wat wou je hier mee doen? Zeg dan, wat wou je doen?"

Hij pakte stevig bij mijn haar, een pijnlijke steek ging door mijn hoofd heen. "Wat wou je doen a kehba?" Ik keek hem vol ongeloof, tranen rolde over mijn wangen. "Waarom doe je me dit aan Hakeem? We zouden toch..?"

Hij liet me los en schudde met zijn hoofd, hij bracht zijn handen op mijn wangen en droogde mijn tranen met zijn beide duimen weg. "Het is klaar tussen ons Aicha, Riham is mijn.."

Ik schudde met mijn hoofd en hield zijn handen die hij op mijn wangen geplaatst had stevig vast. "Alsjeblieft, zeg me dat je een grap maakt Hakeem. Riham is niet jouw vrouw, ik ben je vrouw. Wij zouden trouwen, ben je vergeten hoeveel we hebben mee gemaakt samen? Hoeveel we van
elkaar houden? Hakeem, alsjeblieft.."

Ik barstte in tranen uit en klemde me zelf vast om zijn middel. Hij hield me niet vast, hij toont geen emotie. Ik plaatste mijn oor op zijn borstkas, zijn hartkloppingen.. Alles is weg, hij houdt niet meer van me. Dat staat vast..

Hij haalde mijn armen van zijn middel af, die koude blik in zijn helder blauwe ogen gaven me spontaan rillingen over mijn gehele lichaam. "Je moet me, je moet ons vergeten. Ik hou niet van je."

"Aicha, wat heb je gegeten?" Vroeg Soufouan terwijl hij me aan probeerde te kijken via zijn spiegel. Ik negeerde hem en staarde naar buiten, ik heb geen behoefte om met iemand te praten. Ik kan niet eens beschrijven hoe ik me voel, dit gevoel is zo..

"Ik heb je gewoon gebruikt.."

Ik slikte een brok weg en probeerde me sterk te houden. Maar hoe kan ik me sterk houden als ik niet eens sterk genoeg ben om..? Never mind. Ik kan het gewoon niet geloven, dat is het..

'Hakeem het spijt me zo erg, ik had nooit aan je moeten twijfelen. Ik geloof je... Vergeef me alsjeblieft.' Zeg ik terwijl ik hem diep in zijn ogen aankijk.

'Ik hou echt van je...' Zeg ik terwijl er een traan over mijn wang rolt.

Een grote glimlach verschijnt op zijn gezicht, hij knuffelt me stevig.

'Ik hou meer van jou, meer dan dat je je ooit zou kunnen voorstellen.' Fluistert hij in me oor.

Ik wend me van hem af en kijk diep in zijn heldere blauwe ogen waarvan ik nu meer kan genieten dan normaal.

Nu weet ik wat erachter zit, nu weet ik eindelijk waarom hij me dit aandeed. Ik weet dat ik van hem hou en hij van mij. We horen gewoon bij elkaar, mijn grote haat voor hem is veranderd in liefde. Onbeschrijfelijke liefde.