Gedwongen liefde

37.

6 dagen later.

Ik stap van mijn Vespa af en loop het ziekenhuis in, Immazine ligt al 6 dagen in kunstmatige coma. Het gaat zeker niet goed met hem. Het is nu al zaterdag, ik heb na zondag geen oog meer dicht kunnen doen, niks ging door me keel. Het enige wat ik de afgelopen dagen heb kunnen doen is in bed liggen en huilen naast dat ik Immazine ook regelmatig kwam opzoeken. Soms wel 3 keer per dag, in die uren dat ik hier zat heb ik alleen maar gehuild. Lina heb geen 1 keer zien langs komen. Die shitana

Ik heb deze week mijn examens gemaakt, als ik mijn diploma haal is het een wonder van allah swt. Ik heb geen boek aangeraakt.

Een hele groep assistente dat zich om een bed omringt met een patiënt erop rent mijn kant op.

'Ewa zina!' Roept een verpleger die helpt met her duwen van de patient.

'Nou geen grapjes Mikail, nu even niet. Iemands leven staat verdomme op het spel!' Roept zijn leiding gevende.

Lachend loop ik richting de kamer van Immazine, maar mijn lach wordt per direct van mijn gezicht afgeslagen als ik zie hoe Hajar naast zijn bed zit en huilt. Ik loop voorzichtig de kamer binnen, ze loopt naar me toe en omhelst me stevig.

'Ik zag Lina gister gewoon met een andere jongen, die ***** kehba.'

'Dat verbaasd me niks.' Zucht ik.

'Ik mis Hakeem zo erg he... wollah ik word gek, ik denk 24/7 aan hem. Ik heb sinds zondag niet geslapen, niet gegeten niks. Ik maak echt zorgen om hem...' Snikt ze. Ik voel me hoofd draaien en me lichaam wat zwakker worden, snel grijp ik naar het bed van Immazine.

'Gaat het?' Zegt Hajar bezorgd terwijl ze me helpt om te zitten op een stoel. Ik barst in tranen uit en leg mijn handen voor mijn gezicht.

'Aicha... Waarom kuste Hakeem je buik voodat hij wegging? Hebben jullie een relatie? Vertel me alles... Alles.' Ik droog me tranen af en kijk haar recht in haar rode ogen aan die me doen denken aan Hakeem, prachtig gewoon.

'Hajar... Kan je een geheim voor je houden?'

'Wollah hand op koran ik vertel dit aan niemand door.'

'Hakeem kwam terug na al die jaren begon hij me weer te betastten en die dingen. Het ging zover dat hij mezelf ontmaagd heeft samen met Saiffedine. Hakeem heeft me alles uitgelegd over Saiffedine en dat hij gedwongen werd etc. Ik hou te veel van hem dus heb hem deels vergeven ookal weet ik dat het gedwongen was kan ik het nog niet helemaal, het doet te veel pijn. Om een lang verhaal kort te maken jou broer werd dus gedwongen om me te mishandelen en te verkrachten nu ben ik zwanger en heb ik inderdaad een relatie met hem.' Zeg ik in 1 hap door.

'Z...Zwanger? Ben je serieus Aicha?' Ze omhelst me stevig en begint te huilen.

'Ik ga even water voor je halen... Ik moet dit even verwerken.' Zucht ze en verlaat de kamer.

Ik loop naar Immazine toe en pak zijn hand vast. Ik geef hem een kus op zijn en op zijn voorhoofd.

'I...Immazine, ik ken je nog niet lang maar ik geef wel om je... Blijf alsjeblieft bij me.' Zeg ik terwijl ik zijn hand nog steviger vast hou.

'Hier.' Zegt Hajar terwijl ze me een beker water aangeeft, ik neem het aan en neem een klein slokje ervan.

'Aicha... Ik wil niet dat je mijn nichtje of neefje verhongerd he. Begin te drinken yallah.' Zegt ze bezorgd. Ik zucht en ga op de stoel naast haar zitten. Ze houdt me hand vast en knijpt zachtjes erin.

'Ik ga je niet beloven dat alles goed komt want dat is niet zo... maar hou vol, want je kan er altijd nog het beste van maken.' Fluistert ze. Ik knik instemmend, ik wou net me telefoon pakken om mijn moeder te bellen maar Soufouan heeft nog steeds mijn telefoon.

'Aicha... Hoezo hou je opeens van Hakeem?'

Ik zucht en knijp mijn ogen dicht. Het lijkt alsof alle herinneringen weer naar boven komen vanaf het begin tot het einde. Vanaf die keer toen Hakeem mij voor het eerst betastte tot de dag dat we afscheid van elkaar namen. Alles is zo snel gegaan, ik kan niet eens geloven dat ik zwanger ben...

'Ik weet het niet.'

'Morgen komen we te weten of Hakeem terug komt of niet...'

Hij duwt me tegen de muur aan en trekt mijn Adidas vestje uit, hij begint me ruw te zoenen. Ik hou mijn lippen stevig opelkaar gedrukt. Tranen van angst rollen weer over mijn wangen, zou het dit keer echt gebeuren?

Hij wendt zich van me af en grijpt me stevig bij me keel.

'IS DIT WAT JE WILT?' Schreeuwt hij.

Ik schud huilend 'Nee' en dan laat hij me los. Hij begint me weer te zoenen, dit keer ga ik ermee in. Het voelt verschrikkelijk. Hij begint aan mijn borsten te zitten en harder te zoenen. Ik kan het niet meer, niet zo.

'STOP!' Schreeuw ik hard terwijl ik mijn ogen open doe.

'Wat is er?' Vraagt Hajar geschrokken.

'Niks, was ik in slaap gevallen?' Zeg ik verbaasd.

'Ja, kom we gaan. Het is genoeg geweest hier.' Ze geeft Immazine een kus op zijn voorhoofd en verlaat de kamer. Ik doe hetzelfde en verlaat de kamer.

'Ik ga even naar de wc, wacht hier ja?' Ik knik en ga op de bank zitten. De hele hal is leeg, dit ziekenhuis is soms echt eng.

'Aicha...'

'Hajar ben jij dat?'

Ik sta op en kijk om me heen. Het is duidelijk geen Hajar anders zou ik de deur open horen gaan. Ik voel een koude hand op arm en keer me om. Ik zie Saiffedine met rode ogen tegenover me staan, waarom weet deze sheytaan altijd waar ik ben?

'Wat moet je Saiffedine?' Zeg ik boos.

'Morgen komen we er achter als Hakeem terugkomt, als je me morgen niet ziet? Dan weet je dat je blij mag zijn. Zie je me wel? Dan weet je al hoe laat het is he ya amoura, dan mag je je alvast klaarmaken voor een begrafenis. Je ziet het wel op nieuws.' Sist Saiffedine in me oor.

Het voelt alsof mijn hele lichaam verstijfd en alles even stopt. Nu dringt het pas echt tot me door wat de gevolgen zijn als Hakeem niet meer komt. Ik voel de pijn van binnen opkomen, het voelt alsof ik in brand sta. Ik kan het niet eens beschrijven... Ik wil huilen maar het gaat gewoon niet, het voelt alsof mijn tranen op zijn terwijl de pijn zich juist vereenvoudigt.

Saiffedine komt voor me staan en begint me te betasten op allerlei plekken. Het lijkt alsof ik verlamd ben, niks boeit me meer.

'De kans dat Hakeem terugkomt is klein hbiba dus wen hier maar aan, ik ga je leven zo erg verwoesten...' Zegt hij terwijl hij hard in me bil knijpt. Ik voel mijn lichaam langzaam zwakker worden, en zak in. Langzaam maak ik mijn ogen dicht en verdrink ik in een diepe leegte.