Gedwongen liefde

42.

Geschrokken keer ik me om en kijk recht in de ogen van Charissa, vieze vuile bitch dat ze is. Ik dacht dat we vriendinnen waren? Ik heb niet veel vriendinnen, zij was een van de enige die ik echt vertrouwde. Ik zag haar niet eens als een 'vriendin' ik zag haar als me zus.

'Aicha, dit is een misverstand. Lame het uitleggen.' Zegt ze paniekerig.

'Je hoeft niks uit te leggen Charissa, ik weet genoeg.' Zeg ik terwijl ik mijn vuisten bal. 'Ik dacht ik je kon vertrouwen maar zo zie je maar weer, geef me die fucking telefoon nu.' Zeg ik terwijl ik naar haar toe loop.

'Nee Aicha, ik weet wat je gaat doen. Laten we gewoon praten, je begrijpt heel die torie (verhaal) niet.' Zegt ze terwijl ze naar achter stapt.

Ik geef haar een harde klap in haar gezicht en duw haar hard op de grond. Ze kijkt me vies aan en geeft me haar telefoon. Ik gooi het hard op de grond en trap er op tot dat het breekt. Ik pak de telefoon op van de grond en gooi het in de aquarium die vlak naast me staat.

'Kaulo gotro motjo yu, je kanker hoerenmoeder.' Fluistert Charissa. Ik keer me om en voor even wordt alles zwart voor me ogen, het enige wat ik zie is Charissa die ik moet slaan. Niemand praat over mijn moeder, niemand. Ben je helemaal gek?

Ik voel dat ik word opgetild en hoor Charissa snikken en schreeuwen. Ik maak me ogen open en zie dat haar trui verscheurd is, en ze heeft een bloedlip. Hmm de schade valt nog best mee, het liefst had ik der bek gebroken.

'Meisje ik weet niet wie je bent maar zeg nooit tegen een Marokkaan 'je kanker moeder' niet doen.' Zegt een jongen lachend. Ondertussen zijn er al tig mensen om ons heen komen staan.

Ik keer me om en kijk naar de gene die me heeft opgetild. Hij is licht getint, geschoren haar met die typische schuine kapperslijn aan de zijkant. Hij heeft best wel een scherpe kaaklijn en is 2 koppen langer dan mij, zijn kleding style is ook wel on point.

Hij slaat een arm om me heen en bekijkt me van top tot teen.

'Ey laat los.' Roept Immazine die naar ons toe loopt met zijn hand in die van Lina. Dit is toch om misselijk van te worden?

'Wie ben jij om dat te bepalen?' Zeg ik terwijl ik Immazine vies aankijk, ik haal zijn arm van me af en loop met grote passen de winkel uit.

Ik wil even met gerust gelaten worden, ik voel me genaaid, verlaten, mishandeld, verkracht, het zijn niet eens echt gevoelens. Waarom kan ik niet gewoon een normaal leven leiden net als de rest? Zou ik nu niet gewoon in de spanning moeten zijn voor de uitslag van mijn examens in plaats van stressen om hoe ik het ga op lossen dat ik zwanger ben van iemand die waarschijnlijk dood is?

En mijn huwelijk met Saiffedine? Die komt nooit, ik ga liever dood. Wallahi ik zal nooit tekenen om te trouwen met hem, nooit. Tranen van verdriet stromen over mijn wangen, iedereen die langs loopt kijkt me raar aan maar het boeit me niet.

Ik heb iemand nodig die van me houdt, iemand die me kan troosten wanneer ik het nodig heb, iemand die de juiste dingen op het juiste moment zegt, iemand die niet alleen om mijn uiterlijk geeft maar ook om wie ik zelf ben, iemand die me ondanks alle pijn en verdriet een glimlach kan bezorgen, die gene is Hakeem.

Hakeem is de oplossing voor al mijn problemen, oke misschien overdrijf ik maar het voelt echt zo. Hakeem is niet dood, ik voel het gewoon aan. Het frustreert me dat ik niet weet waar hij is, dat ik hem niet kan helpen, dat... pffff

'Zina? Wacht even dan?' Roept iemand achter me, ik keer me om en zie de jongen van de h&m achter me staan.

'Wat is er?' Vraag ik droog.

'Jij moet echt uitkijken, wollah ga zomin mogelijk met mensen om.' Zegt hij hijgend terwijl hij zijn handen op zijn knieën legt. Ik kruis mijn armen over elkaar en kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan.

'Waarmee moet ik dan omgaan? Dieren?' Hij zet zijn handen achter zijn hoofd en blaast al zijn adem uit. Deze mag echt iets aan zijn conditie gaan doen.

'Geen grapjes Aicha, je moet oppassen met de mensen om je heen. Geloof me niemand is te vertrouwen, de mensen van wie je het meest houdt gaan je het meest pijn doen. Onthou deze woorden.' Zegt hij terwijl hij me serieus aankijkt, zijn blik verraadt dat hij wilt gaan huilen.

'Hakeem was een goeie jongen.' Zucht hij. Het voelt gewoon alsof iemand mijn hart hard vastpakt, ik ga op mijn tenen staan en pak hem stevig vast bij zijn kraag.

'WAS? IS HIJ DOOD? WOLLAH IK WORD GEK.' Schreeuw ik luid. Ik kijk de jongen diep in zijn ogen aan, zijn ogen zijn gevuld met tranen en spreken boekdelen. Er schuilt meer achter hem, ik weet het zeker. Het zelfde gevoel dat ik kreeg bij Hakeem heb ik bij hem, hij verbergt iets voor me en ik ga er achter komen wat. Hoe dan ook.

'Wallahi ik weet het echt niet Aicha.' Hij knuffelt me stevig en drukt een kus in mijn haar. Ik duw hem van me af en kijk hem recht in zijn ogen aan. Zijn wangen worden duidelijk rood maar het boeit mij niet, ook al moet ik als op alles zetten om zijn vertrouwen te winnen zodat hij alles vertelt, ik doe het.

'Hoe heet je?'

'Issam.'

'Mag ik je nummer? Ik wil graag contact met je houden.' Zeg ik zacht, hij haalt een iPhone 6 uit zijn tas en geeft het aan me. Ik kijk hem vragend aan, een traan rolt over zijn wang maar als snel veegt hij het weg.

'Het is van Hakeem.' Tranen schieten mijn ogen binnen, ik weet niet of ik nu blij moet zijn. Elke blik op deze telefoon zal me herinneren aan Hakeem. Mijn man... mijn liefde.

'AICHA KOM HIER ZIED.' Schreeuwt Immazine vanaf de H&M.

'Kijk uit met wie omgaat.' Fluistert Issam nog in mijn oor.

'Ik bel je vanavond.' Zeg ik terwijl ik naar Immazine toe ren. Zijn ogen verraden dat hij net een paar tranen heeft laten vallen.

'Ik heb slecht nieuws.' Zegt hij terwijl er een traan rolt over zijn wangen, ik had ook niet anders verwacht. Mijn leven kent geen 'goed nieuws' niks raakt me meer.

- Lees mijn 'nieuw' boek pijnlijke liefde.-